บทที่ 441 มันน่าอายมาก

ท้ายที่สุดโหลชีก็ไม่ได้ไปพบคุณชายเหลียนซิน ถึงแม้คำสาปของเขาแข็งแกร่ง แต่นางก็รู้ชัดเจนแล้วว่า ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง คุณค่าสูงสุดของเขาคือการช่วยให้หน่วยของนางเรียนรู้คำสาป และมีโอกาสในการฝึกจริงๆ

แค่เพียงเรียนรู้และฝึกฝนไปแค่สองชั่วยามครึ่ง หน่วยของนางก็เปลี่ยนแปลงเป็นคนใหม่แล้ว ทั้งภายในและภายนอกแตกต่างออกไปหมด กระทั่งมีหลายคนที่สามารถใช้คำสาปหลายตัวได้อย่างช่ำชองแล้ว แถมยังชำนาญผิดปกติ

ต้องบอกว่านี่เป็นผลพลอยได้อีกอย่างหนึ่งในภารกิจครั้งนี้

ส่วนที่มาของคุณชายเหลียนซิน นางก็สอนให้หลินเสิ้งเวยไปสอบถามด้วยวิธีอื่นแล้ว ความจริงแล้วนี่ก็ไม่ใช่ยากเท่าไหร่ จากการพูดคุยกันไม่กี่ประโยคก่อนหน้านี้ของพวกเขานางก็รู้แล้วว่าคุณชายเหลียนซินนั่นเป็นคนเจ้าชู้ชีกอ แค่ต้องใช้คำสาปลุ่มหลง ทำให้เขาคิดว่าข้างกายเป็นหญิงสาวกำลังสอบถามอย่างออดอ้อนอยู่ เขาก็จะบอกฐานะและที่มาของตัวเองอีกทั้งจุดประสงค์ในการมาที่พั่วอวี้ออกมาจนหมด

แน่นอนว่า นี่ก็เป็นเพราะว่าแม้คำสาปของคุณชายเหลียนซินจะแข็งแกร่ง วรยุทธกลับธรรมดามาก ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส คำสาปลุ่มหลงนี้เขาย่อมไม่สามารถต้านทานได้อยู่แล้ว

คนที่ทำให้โหลชีปวดหัวมากกว่าคือจางมิ่ง

จางมิ่งกำลังภายในที่ลึกล้ำ พวกเขายังไม่รู้จุดอ่อนมรณะของเขา ใช้คำสาปลุ่มหลงบางทีอาจจะสามารถถามอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องออกมาได้ แต่กับความลับใหญ่หลวงของกองกำลังห้าแสนนายนั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ปิดปากเอาไว้แน่นไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย

ถึงแม้จะใช้การสะกดจิตก็เหมือนกัน

คิดว่าจางมิ่งก็รู้ว่า นี่คือสิ่งเดียวที่สามารถใช้ในการรักษาชีวิตของเขาในตอนนี้ได้

โหลชีก็ไม่ได้สนใจพูดถึงมัน และก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรกับเขามากนัก ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการวาดค่ายกลเลือดบนร่างกายของเฉินซ่าให้เสร็จ

องครักษ์เกือบร้อยที่ต้องคำสาปของคุณชายเหลียนซิน หลังจากที่แก้คำสาปแล้วแต่ละคนล้วนหน้าแดงใจไม่เป็นสุข มันทำให้ลักษณะท่าทางของหลินเสิ้งเวยและคนอื่นๆแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย พวกเขาคิดถึงว่าตนเองได้เรียนรู้คำสาปแล้ว ต่อไปในอนาคตก็จะไม่ถูกควบคุมให้หันกลับมาต่อกรกับคนกันเองเหมือนกับองครักษ์พวกนั้น ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็ถือเป็นเรื่องดีที่ควรค่าแก่การดีใจ เพราะเหตุนี้ ความกระตือรือร้นในการเรียนรู้คำสาปและค่ายกลของทุกคนสูงมากขึ้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ที่นี่อย่างไรก็อยู่ในภูเขา สภาพแย่เกินไป โหลชียังกลัวว่าหากเกิดอะไรขึ้นที่นี่อีกสิ่งของต่างๆก็จะเตรียมได้ไม่ครบ หลังจากวาดค่ายกลเลือดบนหลังของเฉินซ่าระงับเอาไว้ก่อนแล้ว ก็ออกคำสั่งให้ทุกคนเก็บของลงจากภูเขา ครั้งนี้ก็ยังเป็นหลินเสิ้งเวยที่เป็นคนนำทางอยู่ข้างหน้า ทุกคนเดินตามรอยเท้าของเขา ไม่มีใครตกลงไปในพื้นที่ที่ว่างเปล่าปราศจากสิ่งใดๆ ต่างก็พากันออกไปได้อย่างปลอดภัย

เจ้าอสูรน้อยตัวนั้น โหลชีให้เสี่ยวหนิวอุ้มเอาไว้ ให้เขาเป็นคนดูแล

โจรที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเขาเล็กพวกนั้นถูกฆ่าตายจนหมดแล้ว ชาวบ้าน......

ก็เหลือแค่เพียงเด็กสาวชาวบ้านสิบกว่าคนจริงๆ พวกนางย่อมไม่สามารถอยู่ที่หมู่บ้านเหม็นกลิ่นคาวเลือดแห่งนี้ได้อยู่แล้ว โหลชีเลยให้พวกนางติดตามกลับไปที่เมืองชี โดยมีโจวหลี่ส่งคนมาจัดหาที่อยู่ให้กับพวกนาง

พวกเขากลับเข้าไปอาศัยอยู่ในจวนเจ้าเมือง

ช่วงหลายวันที่อยู่ในภูเขาลำบากมากจริงๆ โหลชีอาบน้ำสระผมอย่างสบายอารมณ์ แล้วให้สาวใช้เช็ดผมของนางจนแห้ง ใช้เพียงริบบิ้นผูกเอาไว้หลวมๆ ผ่อนคลายลงอย่างมาก

"พระสนม ตั้งนานแล้วฝ่าบาทก็ยังไม่ออกมา คนที่รออยู่ข้างนอกไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี"

คนที่มารายงานคือหนึ่งในบ่าวรับใช้ชายที่พ่อบ้านในจวนจัดเตรียมเอาไว้ให้เฉินซ่า

บรรดาองครักษ์ก็เหนื่อยกันหมด พวกเขาต้องผลัดกันพักผ่อน เฉิงสิบกับโหลวซิ่นและคนอื่นๆ โหลชีก็ให้พวกเขาไปพักผ่อนแล้ว ก่อนหน้านี้นางก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย วางค่ายกลในลานที่พวกเขาอาศัยนี้เอาไว้ก่อน อย่างน้อยก็เป็นการป้องกันชั้นหนึ่ง

"ฝ่าบาทกำลังอาบน้ำอยู่หรือ?"

เดิมทีโหลชีก็กำลังจะไปวาดค่ายกลเลือดให้เขาเช่นกัน ได้ยินคำพูดนี้ก็ยกเข็มขัดของตัวเองติดตามพวกเขาเดินไปทางเรือนตะวันออก

ถึงแม้นางกับเฉินซ่าจะอยู่ในลานเดียวกัน แต่ว่านางให้คนจัดเตรียมให้อยู่ที่เรือนตะวันตก เฉินซ่าอยู่ที่เรือนตะวันออก ระหว่างกลางมีสวนดอกไม้ที่ปลูกพวกดอกไม้ใบหญ้ากั้นอยู่ มีทางเดินไม้ที่ทาด้วยสีแดงเชื่อมต่อถึงกัน และตอนนี้พวกเขาก็กำลังเดินอยู่บนทางเดินไม้แห่งนี้

เสียงฝีเท้าที่ชัดเจน บนชายคาของทางเดินมีหยาดฝนหยดลงมา ทำให้ลานดูเงียบเหงามากยิ่งขึ้น

ฝนในฤดูใบไม้ร่วงและความหนาวเย็น ฤดูร้อนได้ผ่านไป ฤดูใบไม้ร่วงใกล้เข้าแล้ว

"ฝ่าบาทกำลังอาบน้ำอยู่ แต่ว่าไม่ให้คนปรนนิบัติ เพียงแต่ว่าพวกข้าน้อยเฝ้าอยู่ข้างนอกนานมากแล้ว ฝ่าบาทกลับไม่ออกมาเลยเสียที"

พวกเขาก็ไม่กล้าผลักประตูเข้าไป ก่อนหน้านี้ในจวนมีเรื่องของสาวใช้ชุดแดงพวกนั้นอยู่ตรงหน้า ไหนเลยที่พวกเขาจะกล้าตัดสินใจโดยพลการอีก

แต่ว่าคำพูดนี้เพิ่งจะกล่าวจบ เขาก็เบิกตากว้างจ้องมองฉากที่อยู่ตรงหน้าทันที

พวกเขาเดินมาถึงเรือนตะวันออกแล้ว ประตูฝั่งนั้นเปิดอยู่ บ่าวรับใช้ชายอีกคนยืนอยู่หน้าประตูและมองเข้าไปข้างใน ในห้องมีสาวใช้สองนางเดินไปมา

ในใจของเขาเต้นแรงขึ้นมา ตะโกนขึ้นมาคำหนึ่งทันที: "นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?"

นี่คือทำอะไรกัน? ฝ่าบาทบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ชอบให้สาวใช้ปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิด ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังอาบน้ำอยู่ พวกนางถึงกับกล้าเข้าไป! ใครเป็นคนให้ความกล้าหาญเช่นนี้กัน?

บ่าวรับใช้ชายที่อยู่หน้าประตูหันกลับมา มองเห็นโหลชี ตื่นตระหนกลนลานขึ้นมาทันที รีบร้อนคุกเข่าลงไปทันที "พระสนมโปรดไว้ชีวิตด้วย!"

โหลชีเดินเข้าไปด้วยใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ หากว่านางเคยจัดการกับจวนเจ้าเมืองแห่งนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง แล้วยังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาอีก ก็จะมาโทษว่านางจะลงมือกับโจวหลี่ไม่ได้

ทันทีที่นางเข้าไป ก็รู้สึกว่าในห้องคละคลุ้งไปด้วยความร้อน ไม่มีไอความเย็นเลยแม้แต่น้อย

ฉากบังตาบานหนึ่งตัดขาดออกจากกัน มองไม่เห็นสถานการณ์ที่อยู่ข้างใน สาวใช้สองนางคนหนึ่งถือน้ำเดือดเอาไว้แก้วหนึ่ง อีกคนหนึ่งถือกระถางธูปเอาไว้ กำลังหันกลับมาอย่างตื่นตระหนก คุกเข่าลงไปให้กับนาง

โหลชีสามารถดมกลิ่นออกมาได้ ธูปนั่นไม่ใช่ธูปหอมผ่อนคลาย แต่เป็นกลิ่นสดชื่นที่ทำให้กระปรี้กระเปร่าเล็กน้อย

นี่คือกำลังทำอะไรกัน?

"พระสนม พวกข้าน้อย ข้าน้อยคือ......"

ถึงแม้พวกนางจะตื่นตระหนก แต่ไม่มีท่าทีที่ร้อนตัว โหลชีก็วางใจลงมา กล่าวถามอย่างราบเรียบ "นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไร?"

"พวกข้าน้อยอยากจะถามฝ่าบาทว่าต้องการดื่มน้ำหรือไม่......"

เพียงแต่ว่าถามอยู่ที่หน้าประตูไม่ได้รับการตอบกลับเลย ดังนั้นพวกนางถึงได้ผลักประตูเข้ามา อยากจะเข้ามาใกล้อีกหน่อยแล้วถามที่ด้านหน้าฉากบังตา ดื่มน้ำหรือว่าธูปหอมก็แค่ข้ออ้างที่หาออกมาเท่านั้น

ฝ่าบาทอยู่หลังฉากบังตา พวกนางอยู่ฝั่งนี้ของฉากบังตา ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่กล้าหันกลับไป