บทที่ 442 ต้องการเจ้าไม่ได้

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันมามากกว่าหนึ่งครั้ง แต่การที่เขาเปิดเผยเช่นนี้......กลับเป็นครั้งแรกจริงๆ

"อ๊า! อันธพาล!" โหลชียื่นมือไปดึงผ้าห่มจะมาคลุมให้เขาพอดี ยื่นมือออกไป เกิดขึ้นพร้อมกันโดยไม่คาดคิดพอดี

"อุ๊บ......"

เฉินซ่าดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมด้วยตัวเอง กัดฟันแล้วจ้องมองนาง: "ข้าอันธพาลอย่างไรกัน? เจ้าเป็นสนมของข้านะ!"

พูดขึ้นมาแล้ว ถึงแม้ตอนนี้เขาจะทำอะไรนาง นั่นก็เป็นหลักการของฟ้าดินที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้!

"ชิ!" โหลชียกคางขึ้นมา "รอให้สามารถปราบข้าให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาว่ากัน!" หลังจากผ่านความอับอายกันแล้ว เห็นเขาอดกลั้นจนหน้าผากตรงเส้นเลือดเขียวปูด นางก็ใจเย็นลงมาเล็กน้อย

ในใจอดที่จะวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ ไอ้หมอนี่มันช่างทะลึ่งบ้ากามจริงๆ เกินจริงไปหน่อยไหม?

คิดมาถึงตรงนี้ นางถึงพบว่าฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งของเขายังคงประคองอยู่ตรงเอวของนาง

"เฉินซ่า...ใจเย็นใจเย็น ข้ายังต้องวาดค่ายกลเลือดให้ท่านอีก" นางรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

"เจ้าลองบอกกับข้ามาก่อน เจ้ากล้าวาดหรือ?"

"...ทำไมข้าถึงไม่กล้าวาด"

นางไม่ได้เหมือนเขาสักหน่อย นี่คือเรื่องจริงจัง นางจะไปคิดฟุ้งซ่านได้อย่างไร นางไม่ใช่คนแบบนั้น

ในดวงตาของเฉินซ่ามีรอยยิ้มปรากฏออกมา ทำไมเขาถึงได้ชอบนางมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นผู้หญิงที่ห้าวหาญขนาดนั้นแท้ๆ จะเปิดเผยสีหน้าท่าทางที่แตกต่างออกไปต่อหน้าเขาเท่านั้น

เขากล่าวเสียงเบา: "ตอนนี้ข้ามีพละกำลังเพียงพอ"

ในสมองของโหลชีสับสนเล็กน้อยแล้ว "อ๋า? พละกำลัง?" เวลาเช่นนี้เอ่ยถึงเรื่องพละกำลังทำไมกัน? หลังจากที่คิดย้อนกลับมาในที่สุดก็เข้าใจความหมายของเขา นางหยิกไปที่เอวของเขาทันที

"เจ้าๆๆ ปล่อย!" เวลานี้ไม่ได้ จะทำอย่างไร!

ในช่วงนาทีสุดท้าย เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไร

"บ้าชิบ......"

เขาด่าเสียงเบา เงยหน้าขึ้นมามองดูนาง ดวงตาที่เดิมทีลึกล้ำคู่นั้นตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิง เสียงของเขาแหบแห้ง แฝงไปด้วยไฟโกรธที่ยากจะควบคุมเอาไว้ได้ "ตอนนี้ไม่ได้"

ฟ้ารู้ว่านี่มันอดกลั้นได้ยากขนาดไหน อดกลั้นได้ยากขนาดไหน

กลิ่นหอมนุ่มนิ่มอบอุ่นในอ้อมกอด แถมยังเป็นคนที่สำคัญและเป็นที่รักยิ่งของเขาอีก เขากลับไม่สามารถทำอะไรเลย

โหลชีมองดูท่าทางเช่นนี้ของเขา จู่ๆก็รู้สึกขำขึ้นมาเล็กน้อย และก็ใจอ่อนเล็กน้อย

นางอดที่จะจับใบหน้าของเขาเอาไว้ไม่ได้ ปลอบประโลมอีกฝ่ายครู่หนึ่ง

สายตาของเขาขรึมลง กลับกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง "ชีชี รีบช่วยข้าแก้พิษกู่เร็วหน่อยเถอะ"

พิษกู่ยังไม่ถูกแก้ อย่างไรเขาก็ไม่กล้าต้องการนาง กลัวจะเป็นการทำร้ายนาง และก็กลัวว่าเพิ่งจะได้ลิ้มรสของนาง เขาก็จะตายไป เขาไม่อยากที่จะทิ้งนางเอาไว้ลำพังแล้วตนเองก็ไปยังปรโลกแล้ว

โหลชีอดไม่ได้อีก หัวเราะเสียงเบาออกมา

"ตอนนี้ที่ท่านรีบร้อนอยากจะแก้พิษกู่เช่นนี้ ตกลงเพราะอยากจะมีชีวิตต่อไป หรือว่าอยากจะทำอย่างอื่นกันแน่?"

"ข้าแค่อยากจะอยู่เคียงข้างเจ้าไปตลอด อย่างอื่นข้าไม่สนใจแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ" เฉินซ่ากล่าวอย่างหยิ่งผยอง

หลังจากได้กล่าวคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ออกมาแล้ว ในที่สุดร่างกายของเขาก็เต็มใจผ่อนคลายลงมา แต่ว่าตอนนี้สิ่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือปัญหาที่ยากลำบากข้อหนึ่ง ต่อจากนี้โหลชีจะวาดหรือไม่วาดดี?