บทที่ 47 องค์หญิงมีปัญหาแล้ว

แต่ไม่ได้รอให้เขาลงมือ ราชันอินทรีหิมะก็หันกายไป และจะงอยปากยาวที่แหลมคมนั้นจิกไปที่ศีรษะเขา ทำให้เขารู้สึกถึงพลังกระบี่ของยอดฝีมือ!

เชี่ยเชี่ยเชี่ย!

นี่คืออินทรีตัวหนึ่ง ไม่ใช่ยอดฝีมือนี่!

ใบหน้าของพ่อบ้านใหญ่ซีดเผือด เขาซัดออกไปอย่างแรงหนึ่งที ต้องการที่จะใช้พลังฝ่ามือของเขาบินออกไป แต่น่าเสียดาย มันยังคงเหมือนเดิม การจินตนาการนั้นสวยงามมาก และความเป็นจริงนั้นช่างน่าโหดร้ายมากจริงๆ !

เมื่อฝ่ามือนั้นซัดออกไป ปีกยักษ์ของราชันอินทรีหิมะก็ทำเช่นเดียวกับเขา ที่ฟาดตรงที่ศีรษะของเขาลงมา!

พลังฝ่ามือ กำลังภายใน! เขาอ่อนแอ!

ต่อหน้าราชันอินทรีหิมะกลับเป็นเศษสวะ!

ลมที่กระพือปีกยักษ์ ได้ทำให้หน้าอกของเขาชะงักค้าง ไหล่ของเขาจมลงอย่างหนัก เขาเกือบจะคุกเข่าทั้งสองข้างลงไปกับพื้น!

พ่อบ้านใหญ่กัดฟันไว้แน่น อดทนไว้ อดทนไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องอดทนไว้! หน้าของเขา หน้าของพั่วอวี้! นอกจากนี้ สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องลวง ดังนั้น ชีวิตของเขาล่ะ! ถ้าคุกเข่าลง ราชันอินทรีหิมะที่ดุร้ายนี้ไม่รู้ว่ามันจะมาอีกหรือไม่ ปีกยักษ์ก็ได้ฟาดเขาจมลงไปในพื้น!

นี่คือการต่อสู้ของชีวิต! คือชีวิต!

ใบหน้าของพ่อบ้านใหญ่เปลี่ยนเป็นสีเขียว ในความเขียวคล้ำก็เปลี่ยนเป็นเทา!

ทุกคนที่กำลังดูอยู่ตามทางเดินต่างตกตะลึงงันไปหมด ทุกคนต่างก็ลืมหายใจ นี่ นี่ๆๆ ราชันอินทรีนี้ มีความฉลาดทางสติปัญญาหรือ?ราชันอินทรีกลายเป็นเทพแล้วหรือ?ราชันอินทรี นี้ หรือว่าจะฝึกวรยุทธ์ไร้เทียมทานจนมีพลังภายในที่ลึกล้ำ?

ไม่แปลกใจเลย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตงชิงถึงได้เป็นมหาอำนาจ ถึงได้บอกว่าไม่มีใครสามารถฝึกราชันอินทรีหิมะให้เชื่องได้ และมอบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้กับพั่วอวี้!

ใบหน้าขององค์หญิงรองแห่งเป่ยชางซีดเผือดเช่นกัน ค่อยๆ ใช้นิ้วดึงแขนเสื้อขององค์หญิงใหญ่

องค์หญิงใหญ่เป่ยฝูหรงเหลือบมองไปที่นาง สีหน้าดูจริงจัง แต่ยังคงส่ายหน้าโดยไร้ร่องรอย และหลังจากนั้นเหลือบมองไปที่เฉินซ่า องค์หญิงรองกัดริมฝีปากล่างไว้ และเข้าใจความหมายของนางแล้ว

"ฝ่าบาท รีบช่วยใต้เท้าท่านนี้เร็วเข้าเถิด สือยู่ไปลองดู" ใบหน้าของตงสือยู่บ่งบอกถึงความเห็นอกเห็นใจ ท่าทางเช่นนี้ ง่ายมากที่จะทำให้จิตใจที่อ่อนโยนของหญิงสาวได้หวั่นไหว

ยู่ไท่จื่อแห่งตงชิงผู้อบอุ่นดุจหยก จริงๆ ยังมีจิตใจที่ความเห็นอกเห็นใจคน เห็นได้ชัดว่าในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ เขายังต้องไปช่วยพ่อบ้านใหญ่พั่วอวี้ที่มีฐานะด้อยกว่าเขามาก

เมื่อโหลชีได้ยินเช่นนั้น นางก้มหน้าลงยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

"ยู่ไท่จื่อมีน้ำใจแล้ว จะปล่อยให้ยู่ไท่จื่อเสี่ยงอันตรายได้เยี่ยงไร" เฉินซ่าพยักหน้าให้อิงและเยว่ อิงและเยว่กระโดดเท้าไปพร้อมกัน ร่างทั้งสองคน คนหนึ่งดำคนหนึ่งขาว ได้พุ่งออกไปราวกับสัตว์มีปีก

ความเข้าใจระหว่างสหายที่ได้ผ่านประสบการณ์ความเป็นความตายด้วยกันมาหลายครั้ง แล้วทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดคุยกันเลยสักคำ แต่หลังจากที่ร่างได้พุ่งออกไปแล้ว ทั้งสองคนก็โจมตีราชันอินทรีหิมะซ้ายขวาพร้อมกัน

องครักษ์เยว่ส่งเสียงร้องยาว นำมาด้วยกำลังภายใน เสียงดึงดูดความสนใจของราชันอินทรีหิมะ และพลังฝ่ามือของทั้งสอง ก็ทำให้ราชันอินทรีหิมะต้องเพิกเฉยต่อพ่อบ้านใหญ่ก่อน และปีกทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาในเวลาเดียวกัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ แรงกดดันของพ่อบ้านใหญ่จึงลดลง แต่เมื่อครู่เขาทนรับจนหมดแรงแล้ว เมื่อแรงกดดันนี้หายไป เขาก็คุกเข่าลงทันที ในเวลานี้ เฉินซ่าสะบัดแขน พลังที่มองไม่เห็นปัดเขาออกไป และตกลงไปในพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล องครักษ์ก็รีบเข้าไปพยุงเขาขึ้นมาและประคองไปหาหมอเทวดาทันที

องค์หญิงทั้งสองแห่งเป่ยชางถูกมือข้างหนึ่งของเฉินซ่ายั่วยวนจนดวงตาทั้งคู่ทอประกาย และสาวงามคนอื่นๆ ต่างจ้องมองที่เฉินซ่าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"อิง เยว่ กลับมา"

องครักษ์อิงและองครักษ์เยว่ทั้งสองคนร่วมมือกันไม่แน่ว่าจะไม่มีความสามารถในการต่อสู้กับราชันอินทรีหิมะ แต่พวกเขากลัวว่าจะทำร้ายราชันอินทรีหิมะ และยิ่งกลัวว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บ พวกเขาเป็นหนึ่งในสี่องครักษ์ของเฉินซ่า ถ้าได้รับบาดเจ็บแล้ว หน้าของเฉินซ่าจะต้องถูกทำลายทิ้งไว้ที่นี่แล้วจริงๆ

ดังนั้น เมื่อเฉินซ่าเพิ่งกล่าวจบ ทั้งสองก็ใช้กระบวนท่าเสมือนกระบวนท่าเดียวกัน จากนั้นก็ได้ถอยมาพร้อมกัน และกลับไปที่ข้างเฉินซ่า

"นายท่าน ราชันอินทรีเขาหิมะนี้ร้ายกาจมากจริงๆ "

เสียงทุ้มต่ำของอิงเอ่ยกับเฉินซ่า แม้ว่าพวกเขาจะเพียงเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อช่วยเหลือพ่อบ้านใหญ่เท่านั้น แต่การเผชิญหน้ากันเพียงพริบตาเดียวก็ทำให้พวกเขาตกใจมากแล้ว โดยธรรมชาติแล้วราชันอินทรีเขาหิมะย่อมไม่มีทางที่จะมีกำลังภายในได้ ในแต่พลังปีกยักษ์ของมันเปรียบได้กับกำลังภายใน! นั่นคือพลังที่แข็งแกร่งของตัวเอง!

เฉินซ่าแค่ส่งเสียงอื้อหนึ่งครั้ง จากนั้นมองไปที่ราชันอินทรีเขาหิมะที่หงุดหงิดเพราะสูญเสียเป้าหมายไปอย่างเห็นได้ชัด

"ฝ่าบาท ฝูหรงขอไปลองก่อน" ในขณะนี้ องค์หญิงใหญ่แห่งเป่ยชางกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยนว่า "เพียงแต่ ฝูหรงจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ได้โปรดฝ่าบาทอนุญาตด้วย"

เฉินซ่ามองนางครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า "องค์หญิงใหญ่เป็นแขกเดินทางมาไกล ข้าคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง รู้สึกว่าร่างกายอันสูงศักดิ์ขององค์หญิง ไม่อาจจะไปเสี่ยงอันตรายได้"

นี่เป็นการคัดค้านแล้ว

องค์หญิงใหญ่แห่งเป่ยชางเป่ยฝูหรงและองค์หญิงเล็กเป่ยสาวเย่าต่างก็ตกตะลึง ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ตอบตกลงแล้วหรือ? ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?

สองพี่น้องต่างจ้องสายตากัน เป่ยสาวเย่าก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เท่ากับเปลี่ยนตำแหน่งกับองค์หญิงใหญ่ แล้วกล่าวกับเฉินซ่าว่า "ฝ่าบาท ขอให้เสด็จพี่ของข้าได้ลองดูเถิด ไม่แน่ว่านางอาจจะทำได้จริงๆ ก็ได้"

ในขณะที่เป่ยสาวเย่ากำลังกล่าวอยู่นั้น ตัวของเป่ยฝูหรงก็พุ่งออกไป ร่างกายเบาบางของนางพุ่งทะยานขึ้นสูง และตรงไปยังด้านบนของราชันอินทรีเขาหิมะ จากนั้นยกมือขึ้น หญิงสาวที่ยืนเป่าขลุ่ยอยู่ตรงด้านหลังเมื่อครู่ได้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวทันที และได้ขว้างขลุ่ยหยกออกไปให้นาง

"อ๊า องค์หญิงใหญ่แห่งเป่ยชางลงมือแล้ว ช่างเป็นสตรีที่กล้าหาญเสียจริง เห็นราชันอินทรีเขาหิมะดุร้ายถึงเพียงนี้ ยังกล้าที่จะลงมือ"