บทที่ 48 ฉากที่ตื่นตะลึง

"ต้องการให้ช่วยไหม?" โหลชีกระซิบถามขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง

และเฉินซ่าก็หันกลับมาหานางทันที แล้วพูดว่า "ช่วย"

"ส่งข้าขึ้นไป"

เท้าของโหลชีเหยียบขึ้นไปบนราวลูกกรง แล้วทั้งร่างกายก็ล่องลอยขึ้นไปบนอากาศ ในเวลาเดียวกัน เฉินซ่าก็จับเอวของนางเอาไว้ และยกแขนทั้งสองข้างขึ้น แล้วโยนทั้งตัวของนางไปทางราชันอินทรีหิมะแห่งภูเขาหิมะนั่น

การสื่อสารระหว่างพวกเขาและการกระทำทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น จึงไม่มีใครสังเกตเห็น

จนกระทั่งพวกเขาได้สังเกตเห็นว่าทันใดนั้นเองก็มีคนคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาบนหลังของราชันอินทรีแห่งขาวภูเขาหิมะตัวนั้น แถมยังจับเข็มขัดของเป่ยฝูหรงเอาไว้อย่างรวดเร็วอีกด้วย และในตอนที่ยกนางขึ้นไปอีกครั้งนั้น พวกเขาต่างก็ต้องตกตะลึง

คนผู้นี้ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

นี่ นี่คือผู้หญิงรึ?

ท่านนั้นที่กำลังนั่งอยู่เคียงข้างฝ่าบาท คือสาวใช้คนสนิทของตำหนักสามหรือ?

นี่นางคิดจะออกมารนหาที่ตายหรือ?

"ไม่ไม่ไม่ ไม่ถูกต้อง นางเพิ่งจะช่วยชีวิตองค์หญิงใหญ่แห่งเป่ยชางเอาไว้นี่นา!" มีใครบางคนร้องตะโกนขึ้นมา

ใช่แล้วๆ ความเป็นจริงที่แสดงอยู่ตรงหน้านี้ พวกเขาจะมองข้ามไปได้อย่างไร? แต่ทว่า นางทำได้อย่างไรกัน?

อยู่บนหลังของนกอินทรี โหลชีกำลังจับเข็มขัดของเป่ยฝูหรง แล้วโยนนางไปในทิศทางนั้นที่เฉินซ่าอยู่

ตอนที่ลงมืออยู่นั้นยังขยิบตาไปมาให้เขาด้วย ดูนะ เจ้าโยนข้าออกมา แล้วข้าจะส่งสาวงามคืนให้เจ้า แต่เจ้าต้องรับเอาไว้ให้ดีนะ หญิงผู้นี้มีความเป็นไปได้อย่างมากว่าอาจจะเป็นพระสนมในอนาคตของเจ้านะ!

ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจความหมายของนางอย่างคร่าวๆ แล้ว ใบหน้าของเฉินซ่าจึงมืดดำจนเหมือนน้ำหมึกที่ใกล้จะหยดลงมาด้วย ไม่สบายใจและไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง นางเป็นผู้หญิงของเขา จะส่งสตรีอื่นมาอยู่ข้างกายเขาด้วยความปีติยินดีเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?

เขาไม่ชอบใจที่นางเป็นแบบนี้ ไม่ชอบเอาเสียเลย

"ยู่ไท่จื่อ รบกวนเจ้าช่วยรับองค์หญิงใหญ่แคว้นเป่ยชางเอาไว้ที" เฉินซ่าถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าวในทันที และในขณะเดียวกันนั้น เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งลากตงสือยู่เข้ามาอีกสักหน่อย ตงสือยู่ก็เลยได้ยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมของเขา

ตงสือยู่ไม่ทันได้พูดอะไรและก็ไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เช่นกันเป่ยฝูหรงก็ได้ลอยมาหาเขาแล้ว เขาจะทำเป็นไม่สนใจไยดีแล้วปล่อยให้นางตายไปภายใต้สายตาของมวลชนที่กำลังจับจ้องอยู่ไม่ได้ ดังนั้นตงสือยู่จึงทำได้เพียงเอื้อมมือออกไปรับเป่ยฝูหรงเอาไว้

แต่ทว่าเมื่อเขาได้รับสิ่งนี้ ความรู้สึกที่แปลกประหลาดก็แวบขึ้นมาในหัวใจของเขาทันที เดิมที ถ้าหากคนที่มีกำลังภายในล้ำลึก โยนใครสักคนเข้ามาในขณะที่จวนตัว แรงเหวี่ยงก็จะต้องมีมากอย่างแน่นอน

คนที่จะรับเอาไว้จะต้องใช้กำลังไปส่วนหนึ่งก่อน ไม่อย่างนั้นตนเองอาจได้รับบาดเจ็บได้

และหากกำลังภายในไม่เพียงพอ ก็จะไม่มีทางที่จะโยนคนเป็นๆ เช่นนี้หนึ่งชีวิตให้มาอยู่ในจุดที่ห่างไกลเช่นนี้ได้

แต่ตอนที่เขารับเป่ยฝูหรงเอาไว้ เขารู้สึกเพียงว่ากำลังนั้นดูเหมือนว่าจะพอเหมาะพอดี เหมือนกับที่คำนวณเอาไว้พอดีเลย และเมื่อการพุ่งชนสิ้นสุดจนถึงตรงนี้พอดี แล้วคนก็เพียงแต่ร่วงลงมาเท่านั้น

เขาไม่มีเวลาพอที่จะมองดูสถานการณ์ของเป่ยฝูหรง ก่อน เขาก็เลยหันหน้ามองไปทางราชันอินทรีเขาหิมะในทันที

ร่างของราชันอินทรีนั้นใหญ่โตมาก พอที่จะให้คนสองคนนั่งอยู่บนหลังของมันได้ นับประสาอะไรกับโหลชีเพียงคนเดียวในตอนนี้

ไม่ว่าราชันอินทรีจะคลุ้มคลั่งอย่างไรก็ตาม โหลชีก็ก้มหน้านอนราบอยู่บนหลังของมันโดยไม่รู้ว่านางทำได้เยี่ยงไรเช่นนั้น แล้วยื่นมือออกไปสัมผัสศีรษะของมัน พร้อมกับขยับริมฝีปากเบาๆ แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงของนาง

นี่เป็นหนึ่งในความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่โหลชีเคยพบมาโดยสิ้นเชิง

นิสัยความเป็นราชาของราชันอินทรีเขาหิมะนั้นองอาจห้าวหาญโดยแท้ มันก็เลยไม่เต็มใจที่จะถูกทำให้เชื่อง ดังนั้น นางจึงได้เผชิญกับการต่อต้านที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์การเลี้ยงสัตว์ของตัวเองเสียแล้ว

สิ่งที่นางท่องออกมาจริงๆ แล้วคือวิธีโจมตีด้วยเสียงที่มีเวทมนตร์คาถาแฝงอยู่ด้วย เพราะว่าความถี่แตกต่างกับสิ่งที่หูของมนุษย์จะสามารถได้ยินได้ ดังนั้นตราบใดที่อยู่ห่างไกลไปอีกสักเล็กหน่อย ก็จะไม่มีใครสามารถได้ยินเสียงของนางได้ จริงๆ แล้วมันยังคงเป็นคาถาที่มีเสียง ซึ่งสำหรับสัตว์แล้วเสียงนี้กลับเป็นเสียงที่ดังกังวานและชัดเจนมาก

ในปีนั้น เพื่อที่จะเรียนรู้วิธีเปล่งเสียงโจมตีนี้ให้ได้ นางฝึกจนปากเกือบจะพิการแล้ว โหลชีก็เป็นคนที่ค่อนข้างดื้อรั้นคนหนึ่งเช่นเดียวกัน ในปีนั้นนักพรตเลวเคยบอกกับนางว่า เคล็ดวิชานี้ เท่าที่เขาทราบมายังไม่มีใครสามารถเรียนรู้ได้เลยสักคน แม้แต่นักพรตเลวเองศึกษาเรียนรู้มายี่สิบกว่าปีแล้วก็ไม่สามารถเรียนรู้ได้เลย นางเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ แต่มีพรสวรรค์เพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ

แต่โหลชีดันไม่ยอมเชื่อ ยิ่งเขาพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งอยากลองมากเท่านั้น ในการฝึกฝนอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ เพื่อที่จะฝึกฝนเคล็ดวิชานี้แล้วนางยังต้องไปหานักชีววิทยา นักสัตววิทยา และยังมีนักฟิสิกส์ ตลอดจนหมอแปลกๆ ที่รู้จักอวัยวะทุกส่วนของมนุษย์ คนกลุ่มหนึ่งที่ถูกขังอยู่ในห้องทดลองตลอดทั้งวัน และใช้เครื่องมือต่างๆ มาช่วยในการฝึกของนางอีกด้วย

พาร์ตเนอร์กลุ่มนั้นของนางล้วนบอกว่านางบ้าและเป็นโรคประสาทไปแล้ว แต่ในตอนที่นางฝึกฝนสำเร็จ แล้วออกไปปฏิบัติภารกิจในป่าฝนเขตร้อน นางก็มุ่งฝึกจระเข้ฝูงใหญ่ฝูงหนึ่งให้เชื่อง และทำให้พวกมันลอยอยู่บนผิวน้ำอย่างเชื่อฟัง แล้วปล่อยให้พวกเขาเหยียบอยู่บนหลังของพวกมันข้ามแม่น้ำได้ ขากรรไกรล่างของพาร์ตเนอร์กลุ่มนั้นต่างก็ตกลงมา และไม่ได้งับขึ้นไปเป็นเวลาสามวันเต็มๆ

ราชันอินทรีเขาหิมะเงยหน้าขึ้นและเปล่งเสียงร้องออกมายาวๆ แล้วสะบัดร่างกายอย่างรุนแรง พยายามจะเหวี่ยงโหลชีให้ลงมาจากบนร่างกายของมัน แต่ไม่ว่ามันจะสะบัดอย่างไร ทั้งตัวของโหลชีก็เหมือนกับติดอยู่บนหลังของมันไปแล้ว แม้แต่การเคลื่อนย้ายตำแหน่งเล็กน้อยก็แทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย และยิ่งมันขยับริมฝีปากของนางก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

นางไม่ได้ต้องการจะสะกดจิตมัน แล้วก็ไม่ได้จะเอาชนะมันด้วยกำลัง สิ่งที่นางใช้ก็คือจิตวิญญาณ ความมุ่งมั่นตั้งใจ และใช้ความเป็นราชาที่แข็งแกร่งดุดันยิ่งกว่ามันมาขู่เข็ญและบีบบังคับมัน ในรูปแบบของการโจมตีด้วยเสียง แล้วถ่ายทอดเข้าไปภายในจิตใจของมัน!

ยอมอยู่ใต้อำนาจของฉันซะ!

ไม่อย่างนั้น แกก็จะต้องตายลูกเดียว!

สำหรับสัตว์ป่าที่ค่อนข้างจะมีความเชื่อง บางครั้งโหลชีไม่อยากให้พวกเขายอมจำนน หลายครั้งที่นางเพียงแค่สื่อสารกับพวกมันโดยหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือ และบางทีก็แสดงปณิธานที่จะต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน เพื่อที่จะทำให้พวกมันไม่ทำร้ายนางเท่านั้นเอง

แต่สำหรับราชันอินทรีเขาหิมะที่มีท่วงท่าของราชาตัวนี้ การสื่อสารของนางในตอนแรกนั้นไม่ได้ผล มันไม่ยอม ดังนั้นนางจึงไม่สื่อสารอย่างเป็นมิตรให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเสียเลย แม่งเอ๊ย ฉันอุตส่าห์พูดกับแกคิดไม่ถึงเลยว่าแกจะไม่ฟัง ถ้าอย่างงั้น ก็ยอมอยู่ใต้อำนาจของฉันซะ!

ในการโจมตีด้วยเสียงมีการขู่เข็ญและบีบบังคับที่สมัยใหม่อยู่ในนั้นด้วย และมันได้โจมตีไปทางราชันอินทรีเขาหิมะแล้ว

ทันใดนั้นราชันอินทรีขาวก็ส่งเสียงร้องยาวๆ ที่แหลมคมออกมาอีกครั้ง และดิ้นรนอย่างรุนแรง เพียงแค่ได้ยินเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเท่านั้น ราชันอินทรีขาวก็ดึงขาทั้งสองข้างออกจากห่วงเหล็กได้โดยสมบูรณ์แล้วอย่างคาดไม่ถึง!

ในขณะที่ทุกคนยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ราชันอินทรีขาวก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้ว มันตบตีและจู่โจมท้องนภาอันกว้างใหญ่ไพศาล ชั่วประเดี๋ยวร่างของมันก็บินขึ้นไปจนอยู่เหนือท้องฟ้าแล้ว!