บทที่ 504 กลัวสามีภรรยาที่โหดร้ายคู่นี้แล้ว

ปล่อยให้คนพวกนั้นไปซ่อนเถอะ ยิ่งซ่อนได้ลึกลับเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ตอนนี้นางไม่ใช่จะตีกระหน่ำซ้ำเติมลูกหมาตกน้ำ แต่ว่าจะ...ส่งพวกเขาทั้งหมดกลับบ้านเก่า!

บนเขาเวิ่นเทียน ทหารชั้นยอดหลายหมื่นนายบินทะยานลงเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับแสงที่เคลื่อนไหว ด้วยความเร็วที่ทำให้คนรู้สึกทึ่ง แม้แต่เฉินซ่ากับโหลชีที่มีวรยุทธและการฝึกตนเช่นนี้เห็นแล้วยังอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ กองราชาอสูรเทพ บอกว่าแต่ละคนสามารถต่อสู้หนึ่งต่อสิบได้ ตอนนี้พวกเขาเชื่อแล้ว!

ในห้องลับ ลูกศิษย์ที่เหลืออยู่นับร้อยๆคนเบียดอยู่ด้วยกัน พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า ก่อนหน้านี้พวกเขายังล้อเลียนคนพวกนั้นอยู่เลย พริบตาเดียว ตนเองก็วิ่งหนีอย่างทุลักทุเล แถมยังต้องเบียดเสียดกันอยู่ในถ้ำแห่งนี้เพื่อหลบภัยอีก

จิ่งหยาวแอบมองดูซู่ฝ่าง แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าหน้าตาของเขาแปลกประหลาดเล็กน้อย ใบหน้าดูเหมือนจะแข็งทื่อเล็กน้อย หน้าตาดูหล่อเหลามากแท้ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้นางรู้สึกชอบขึ้นมาได้ นางไม่เข้าใจจริงๆว่าเพราะอะไรท่านอาถึงอยู่กับเขาได้ ก่อนหน้านี้เห็นได้ชัดเกลียดชังความสัมพันธ์ที่น่าขยะแขยงของครอบครัวผู้ครองเขาเวิ่นเทียนนั่นมากไม่ใช่หรือ?

นางแอบเข้าใกล้จิ่งเมิ่งเงียบๆ กระซิบขึ้นมาเบาๆ: "ท่านอา ท่านจะรับปากหยาวเอ๋อร์ได้หรือไม่ อย่าไปอยู่คนคนนั้นได้ไหม?" จิ่งเมิ่งเคยอธิบายกับนางเรื่องของพ่อแม่ของนาง สุดท้ายจิ่งหยาวก็ได้แต่เลือกที่จะเชื่อนาง ถ้าหากไม่มีจิ่งเมิ่ง นางเองก็ไม่รู้ตนเองจะไปที่ไหน

"หยาวเอ๋อร์พูดว่าอะไร?" คำพูดนี้กลับเป็นซู่ฝ่างเป็นคนพูด เขามองดูนาง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

จิ่งหยาวเย็นยะเยือกในใจ นางรู้สึกผู้ครองเขาเวิ่นเทียนนั้นชั่วร้าย ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก นางหดตัวถอยไปอยู่หลังของจิ่งเมิ่งโดยสัญชาตญาณ หยาวเอ๋อร์ ชื่อนี้เขาเรียกได้หรือ? นางกับเขาไม่ได้สนิทสนมกันสักหน่อย! แต่ว่านางรู้จักอาของตัวเองดี ก่อนหน้านี้หลังจากที่ท่านอาถูกเขาอุ้มไปนานพักใหญ่กลับมาแล้วเห็นได้ชัดว่าท่าทีที่มีต่อของเขาก็เปลี่ยนไป

"ผู้ครองเขาซู่ ตอนนี้เราควรจะทำอย่างไรดี?" มีคนกล่าวถาม

"รออยู่ที่นี่แหละ พวกเขาหาที่นี่ไม่เจอหรอก" ซู่ฝ่างกล่าวเสียงขรึม คิดดูแล้วเขาก็กล่าวขึ้นมาอีกว่า: "พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะออกไปดูข้างนอกหน่อย หากพวกเขาไปแล้วก็จะปล่อยพวกเจ้าออกมา"

พูดไป เขาก็หันหลังแวบออกไป

ทิวทัศน์ของเขาเวิ่นเทียนยังคงงดงาม ศาลาหอคอยเรียงซ้อนกัน ราวกับดินแดนแห่งสวรรค์ เขายืนอยู่บนมุมศาลาที่ยื่นออกมามุมหนึ่ง ในดวงตามีรอยยิ้มเย้ยหยันแวบผ่านไป ถึงแม้จะไม่สามารถควบคุมทหารชั้นยอดห้าหมื่นนายนั่นได้ และไม่สามารถฆ่าได้ แต่ว่า เขายังสามารถเกลี้ยกล่อมสี่แคว้นให้ร่วมมือกันปราบปรามได้ ให้กองทัพนับล้านของสี่แคว้นใช้กำลังกดดันมาทางต้าเซิ่งที่เพิ่งสถาปนาขึ้นมาใหม่ เฉินซ่ามีทหารชั้นยอดห้าหมื่นนายนี้แล้วจะสามารถทำเช่นไรได้?

ถึงแม้จะสามารถสู้ได้หนึ่งต่อสิบ ก็ไม่สามารถขวางกั้นความได้เปรียบของจำนวนคนได้

เขาเวิ่นเทียนแห่งนี้ ในที่สุดก็เป็นของเขาแล้ว เขาปี้เซียน ด้วยความหวังพึ่งพาที่จิ่งเมิ่งมีต่อเขาในตอนนี้ เขาปี้เซียนก็เป็นของเขา บวกกับอุทยานเขาธนูเทพอีก ในมือของเขามีสามเขาหนึ่งอุทยานแล้ว ก็สามารถสร้างเป็นกองกำลังที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้แล้ว

แค่เขาเวิ่นเทียนลูกนี้ลูกเดียวก็เป็นความมั่งคั่งที่มหาศาลแล้ว

เขากำลังคิดอยู่ จู่ๆก็รู้สึกใต้เท้าสั่นสะเทือน ทันทีหลังจากนั้น เหนือศีรษะก็เสียงนกอินทรีดังแหวกทะลุท้องฟ้า เขาได้ยินเสียงหัวเราะที่ยโสโอหังของโหลชี

"พวกเจ้าหลบซ่อนไปเถอะ อย่าออกมาเด็ดขาดนะ!"

เสียงเพิ่งหยุดลง "บู้ม!"

"บู้มๆๆ!"

เสียงดังสนั่นต่อเนื่องกันสิบกว่าครั้ง สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งภูเขา

เสียงดังสนั่นนั่นสั่นสะเทือนจนทำให้เขาเจ็บแก้วหู ยืนก็ยังยืนไม่ไหว ยังไม่ทันที่เขาจะตอบสนองกลับมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั่วทั้งภูเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมา ดินโคลนถูกระเบิดจนแตกกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง หินภูเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ ต้นไม้ล้มระเนระนาด ศาลาหอคอยที่สวยงามเหล่านั้นพากันพังทลายลง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วทุกที่ เสียงดังสนั่นดังต่อเนื่องกันขึ้นมาครั้งแล้วครั้งแล้ว ระเบิดมะรุมมะตุ้มไปทุกที่

ซู่ฝ่างกระโดดขึ้นมาอย่างเต็มกำลัง แทบจะเป็นการมองไปยังสถานที่ที่คนซ่อนตัวอยู่ด้วยความโกรธเคือง ราวกับตอบสนองต่อสิ่งที่เขาสนใจ เหนือรูถ้ำนั่นก็มีเสียงดังบู้มระเบิดขึ้นมาอีก ก้อนหินขนาดใหญ่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว กระแทกลงไปบนลานแห่งหนึ่ง ลานนั่นพังทลายลงไปอย่างแรง ข้างในมีสาวใช้หลายคนกรีดร้องพร้อมถูกฝังอยู่ด้านล่างโดยสิ้นเชิง

ที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ เขาเห็นลูกศิษย์ชั้นยอดมากมายถูกระเบิดออกจากถ้ำแห่งนั้น และซากศพก็ลอยไปทั่วสารทิศพร้อมกับก้อนหินที่กระเซ็นออกมา

ภาพที่เจ็บปวดน่าเวทนา

ซู่ฝ่างโกรธจนตาแทบจะถลนออกมา กำลังจะบินโฉบเข้าไป ก็มีเสียงระเบิดดังลั่นขึ้นมาอีก

โครม

เขาเวิ่นเทียนที่ราวกับเขาเซียนในสายตาของคนใต้หล้า เขาเวิ่นเทียนที่งดงามหลุดพ้นจากทางโลกราวกับแดนสวรรค์ นึกไม่ถึงเลยว่า----

พังทลายลงมาทั้งภูเขา

ศาลาหอคอยทั้งหมด ทิวทัศน์ที่งดงามของป่าเมเปิลทั้งหมด ตลอดจนลูกศิษย์ชั้นยอด องครักษ์กับสาวใช้ ทั้งหมด ถูกฝังไปพร้อมกับการพังทลายที่น่าตกตะลึงนี้ไปทั้งหมด

ฝุ่นตลบอบอวล

หมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากภูเขาลูกนี้ตกตะลึงไปกับความเคลื่อนไหวที่น่าตกใจนี้ ชาวบ้านทั้งหมดรีบไปที่ทางเข้าของหมู่บ้าน มองมาทางทิศทางนี้ด้วยความหวาดผวา เห็นแค่เพียง ภูเขาทั้งลูกถล่มลงมา

ที่แห่งนี้ไร้ภูเขาแห่งเซียนอีก

โลกใบนี้ไร้เขาเวิ่นเทียนอีก

หลังจากที่ชาวบ้านหวาดผวาอยู่นานพักใหญ่ ก็พึมพำออกมาคำหนึ่ง: "นี่คือการลงโทษของทวยเทพหรือ?"

"เขาเซียนจะถูกทวยเทพลงโทษได้อย่างไร?"

จู่ๆก็มีคนเงยหน้ามองดูท้องฟ้า: "ดูสิ อินทรีสีขาวที่ตัวใหญ่มาก!"

บนท้องฟ้า อินทรีหิมะสยายปีกบินโฉบผ่านไป มีเสียงผู้หญิงที่ชัดเจนแจ่มใสดังมา: "เขาเวิ่นเทียนลวงโลกแอบอ้างชื่อเสียง ลวงผู้ลี้ภัยมาสังหารเกือบหมื่นคน ทำเรื่องชั่วทุกอย่าง กฎแห่งสวรรค์ไม่อาจให้อภัยได้! นับแต่วันนี้ไป สามเขาถูกทำลายสิ้น บนโลกใบนี้ไม่มีสามเขานี้อีก"

หลังจากเสียงที่ยโสโอหังแล้ว ก็มีเสียงเย็นชาของผู้ชายดังตามขึ้นมา: "หากมีผู้ใดไม่พอใจ แคว้นต้าเซิ่ง ยินดีที่จะทำสงคราม"

ช่างโอหังยิ่งนัก!