บทที่ 505 วิธีการแก้กู่

คนพวกนั้น มีความสามารถขนาดชิงนางมาจากซีเจียง หลังจากที่ออกจากดินแดนแห่งนักบุญซีเจียงก็พานางขึ้นไปบนตัวอินทรียักษ์ตัวหนึ่ง เร่งกลับมาที่ต้าเซิ่งด้วยเวลาที่สั้นที่สุด

ทันทีที่ถึงที่นี่ นางก็ถูกขังเข้าไปในห้องขังห้องหนึ่ง ห้องขังที่ดูเหมือนไม่มีอะไร กลับใช้หญ้าปีศาจสร้างยันต์ค่ายกลระงับเอาไว้ อยู่ที่นี่นางไม่สามารถร่ายคำสาปได้

เทพธิดาที่ไม่สามารถร่ายคำสาปได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนทั่วไปเท่าไหร่นัก

นางย่อมตื่นตระหนกหวาดกลัวอยู่แล้ว

ค่ำคืนมืดมิด แสงจันทร์จางมาก ในที่สุดก็มีเงาที่ถูกถอดยาวสองเงาฉายอยู่ที่นอกรั้วเหล็ก หนึ่งสูงใหญ่ หนึ่งอรชร

ได้ยินมาว่าฝ่าบาทกับพระสนมของต้าเซิ่งรักใคร่สนิทสนมกันมาก ดึกดื่นเที่ยงคืนคงไม่ได้จะมาสอบสวนนางพร้อมกันทั้งสามีภรรยาหรอกใช่ไหม? ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาถึงข้างประตู

ถึงแม้ในใต้หล้าจะมีข่าวลือมานาน ร่ำลือถึงความหล่อเหลาเย็นชาของเฉินซ่า ใบหน้าที่งดงามไร้ที่เปรียบของโหลชี แต่ข่าวลือก็ไม่สู้การมองเห็นด้วยตาตัวเองเช่นนี้

นี่เป็นคู่สามีภรรยาที่โดดเด่นมากคู่หนึ่ง และพวกเขายืนอยู่ด้วยกันดูกลมกลืนกันมาก ทำให้คนมีความรู้สึกว่า พวกเขาสมควรอยู่ด้วยกัน ผู้ชายคนอื่น ผู้หญิงคนอื่นล้วนไม่ได้ทั้งนั้น

มีเพียงเขา กับนางเท่านั้น

ในใจของเฟยเยว่รู้สึกเศร้าโศก

ยังไม่รอให้พวกเขาเอ่ยปาก นางก็กล่าวออกมาอย่างท้อใจ: "ข้าจะบอกทุกอย่าง"

นี่กลับอยู่เหนือความคาดหมายของโหลชีและเฉินซ่า

เฉินซ่ายกมือขึ้นเล็กน้อย เทียนยีตี้เอ้อร์ก็ยกเก้าอี้มาสองตัวอย่างรวดเร็ว เฉินซ่าประคองเอวของโหลชีนั่งลงไปพร้อมกัน แล้วกล่าวกับเทียนยีอีกว่า: "ไปเอาขนมดอกไม้มาจานหนึ่ง"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เฟยเยว่ชะงักงัน นางเตรียมพร้อมจะพูดทุกอย่างแล้ว เขายังมีอารมณ์กินขนมอีก?

นึกไม่ถึงว่าเมื่อขนมดอกไม้ส่งมา เขาถือเอาไว้มือหนึ่ง ส่งมาตรงหน้าของโหลชี "กิน" คืนนี้นางกินอาหารเย็นไปไม่มาก ช่วงที่ผ่านมานี้นางยุ่งมากลำบากมากจริงๆ แล้วก็ผอมลงไปอีกเล็กน้อย เขากอดเอาไว้ยังรู้สึกเอ็นดูสงสารเล็กน้อยเลย ดังนั้นก็เลยเริ่มรูปแบบการป้อนอาหารมื้อดึกขึ้นมา

โหลชีกลับเพลิดเพลินไปกับมัน อย่างไรเสียเดิมทีนางก็ชอบกินอยู่แล้ว แล้วตอนนี้ก็ผอมเกินไปหน่อย กินให้อ้วนขึ้นสองสามโลยิ่งดี ดังนั้นก็เลยบีบขนมใส่ปากชิ้นหนึ่ง

ครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เฉินซ่ากับกองราชาอสูรเทพปรับตัวเข้าหากัน ถึงแม้จะเป็นไท่จื่อ แต่ก็ต้องใช้ความสามารถของตนเองในการทำให้พวกเขายอมจำนนและเชื่อฟัง ดังนั้นก็เลยใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในค่ายทหาร และนางก็ใช้เวลาอยู่ในตำหนักยานานขึ้น ทัพใหญ่ต้องการยาจำนวนมาก นางก็ยุ่งอยู่กับการทำยากับหมอเทวดา ดังนั้นเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้มากนัก

ครั้งนี้พาเฟยเยว่กลับมาแล้ว เฉินซ่าถึงกลับมาจากค่ายทหาร หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาแล้วก็ย่อมใกล้ชิดสนิทสนมกับนางเล็กน้อยอยู่แล้ว ในความเป็นจริง เฉินซ่าแทบจะอยากจะกอดโหลชีเอาไว้ในอ้อมแขนตลอดด้วยซ้ำไป

"เจ้าพูดของเจ้าไป" ขณะที่ในปากของโหลชีกินขนมดอกไม้อยู่ ก็กล่าวกับเฟยเยว่ไปด้วย

อดีตเทพธิดาแห่งซีเจียงไม่ถือว่าอายุน้อยแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใช้ความคิดมากเกินไปหรือเปล่า หางตาของนางมีตีนกาเล็กๆขึ้นมาแล้ว

นางนั่งอยู่บนเตียงเล็กแคบที่คลุมด้วยฟาง เก็บสายตาที่มองพิจารณาโหลชีกลับมา กล่าวถามออกมาคำหนึ่งก่อน: "ซีเฟยฮวนตายในมือของเจ้าใช่ไหม?"

โหลชีเลิกคิ้ว "ถือว่าใช่มั้ง ทำไม เจ้าอยากจะแก้แค้นแทนนาง? ขออนุญาตให้ข้าได้เตือนสติเจ้า เจ้าทำไม่ได้หรอก"

เฉินซ่าฟังนางความยโสโอหังไม่ถ่อมตนเช่นนี้ของนาง มองอย่างไรก็ชอบอย่างนั้น เขาไม่มองเฟยเยว่ มองดูแค่โหลชี ยังยื่นมือออกไป เช็ดเศษขนมที่ติดอยู่ตรงริมฝีปากของนางออกช้าๆ โหลชีเห็นสายตาที่ดำมืดของเขา อดใจไม่ไหวก็เลยใช้ปลายนิ้วเลียไปที่ปลายนิ้วของเขาเบาๆครู่หนึ่ง

ร่างกายของเฉินซ่าตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที เสียงแหบแห้งเล็กน้อย: "เจ้าเห็นว่าข้ายังอดกลั้นอย่างทุกข์ทรมานไม่มากพอใช่ไหม?" ยังมายั่วยวนเขาเช่นนี้อีก อดกลั้นจนเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ อนาคตนางก็อนาถแล้ว

"เหอะๆ" โหลชียิ้มแย้มดวงตาโค้งมน

เฟยเยว่หน้าแดงก่ำขึ้นมาแล้วจริงๆ พอได้แล้วไหม? จะมาสอบสวนนางไม่ใช่หรือ? นี่คือมากระตุ้นนางใช่ไหม?

"ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า แต่ว่า โหลชี เจ้าก็จะไม่มีวิธีปลดเปลื้องกู่ปลิดชีพของเฉินซ่าเช่นกัน เจ้าฆ่าเฟยฮวน ก็คือการฆ่าเฉินซ่าให้ตาย หญิงธาตุหญิงใช่ว่าจะสืบหากันได้ง่ายดายขนาดนั้น วันเดือนปีเกิดของบรรดากุลสตรีที่มาจากตระกูลใหญ่มีฐานะล้วนถูกซ่อนเอาไว้ จะแลกเปลี่ยนกันเฉพาะตอนที่คุยเรื่องแต่งงานกับฝ่ายชายเท่านั้น ดังนั้นการจะตรวจสอบวันเดือนปีเกิดทั่วทั้งใต้หล้า แค่คิดก็รู้แล้วว่าเป็นกระบวนการที่ใหญ่และยากมากมายขนาดไหน อีกอย่างถึงแม้จะหาหญิงธาตุหยินเจอ ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปก็ไม่สามารถทนรับ...ความต้องการของเฉินซ่าในตอนที่แก้กู่ได้เลย"

พูดถึงตรงนี้ถึงแม้เฟยเยว่จะรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย แต่นางกลับสงบสติอารมณ์ลงมาแล้วอย่างเห็นได้ชัด เห็นว่าคำพูดของตนเองทำให้สองคนนั้นขมวดคิ้วขึ้นมาพร้อมกันได้ ในใจรู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นมาก

แต่คำพูดวินาทีต่อมาของโหลชีล้วนไม่ได้อยู่ในจินตนาการของนางเลย นางหันศอกไปชนเฉินซ่า จากนั้นก็ขยิบตาให้เขาด้วยท่าทางและน้ำเสียงอย่างพี่น้องที่สนิทกัน: "เฮ้ ความหมายนี้คือจะบอกว่าตอนที่ท่านแก้กู่ยังจะกลายเป็นชายหนุ่มความต้องการสูงได้คืนละเจ็ดครั้งรึ?"

เฟยเยว่เกือบจะกระอักน้ำลายของตัวเองตาย เฉินซ่ากลับจ้องมองนางด้วยใบหน้าดำมืดครู่หนึ่ง อะไรก็กล้าพูดใช่ไหม? แอบพูดกับเขาเป็นการส่วนตัวก็แล้วไป อยู่ต่อหน้าคนอื่นก็ยังจะพูด!

"อะแฮ่ม" โหลชีถูกเขาจ้องจนไม่กล้ายิ้มอีก เลยหันไปทางเฟยเยว่: "ข้าไม่ได้ถามเรื่องนี้ นอกจากหญิงธาตุหยินทางนี้แล้ว ยังมีวิธีอื่นที่จะสามารถทำลายกู่ปลิดชีพได้อีกหรือไม่?"

"ไม่มี" เฟยเยว่กล่าวอย่างเฉียบขาด

คิดไม่ถึงว่าโหลชีจะไม่สะดุดเลยแม้แต่น้อย กล่าวต่ออีกหนึ่งประโยคอย่างรวดเร็ว: "เช่นนั้นกู่ปลิดชีพนี้ใครเป็นคนวาง?"

"เจ้าหานางไม่เจอ......" เฟยเยว่แทบจะเป็นการตอบกลับมาครึ่งประโยคโดยสัญชาตญาณ แต่ก็หยุดเอาไว้กะทันหัน กระโดดขึ้นมาจากเตียงทันที จ้องมองโหลชีด้วยความตกใจและหวาดกลัว: "เจ้าร่ายคำสาป?"

ไม่อย่างนั้นทำไมจู่ๆนางถึงพูดออกมาได้ล่ะ? ก่อนหน้านี้นางก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว สิ่งที่สามารถพูดได้นางจะพูดออกมาทั้งหมด สิ่งที่ไม่ควรพูดก็จะกัดฟันเอาไว้ให้แน่นไม่พูดอะไรออกมา แต่เมื่อครู่นางกลับพูดออกมาจากง่ายดาย