บทที่ 531 โหลชีขี้เหนียว

แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ขนของเจ้าจิ้งจอกน้อยที่โง่เง่าตัวนั้นยังเหลือไหม ถ้าขนร่วงหมดตัวแล้ว คงไม่อาจเรียกจิ้งจอกแสงจันทร์ม่วงได้อีก เปลี่ยนชื่อเป็นจิ้งจอกตัวโล้นเลยดีกว่า

โหลชีพยักหน้า "จริงๆ น่าจะไปทางทะเลทรายเย็นแล้ว"

"งั้นพวกท่านทำไมไม่ไล่ตามต่อล่ะ?"

คราวนี้ซวนหยวนฉงโจวต่อให้ "ตอนนั้นพวกเราไล่ตามอย่างร้อนใจเกินไป ไม่ได้เอาเสื้อผ้ากันหนาวหรืออาหารมาด้วย ตอนนี้เข้าทะเลทรายเย็นไม่เท่ากับไปตายรึ? ดังนั้นพวกเราเลยรอคนทางบ้านอยู่ที่นี่"

จินหยวนพูด "แต่ระหว่างทางที่มาพวกเราไม่เห็นขบวนรถใดๆเลย ถ้าเป็นอย่างนี้ทุกท่านอาจจะต้องรออยู่ที่นี่อย่างน้อยสองวัน"

ซวนหยวนฉงโจวถอนหายใจออกมา "ก็ใช่อย่างไรเล่า? แต่รออยู่ที่นี่ ตอนกลางคืนก็กลัวหนาวจนทนไม่ไหว โชคดีที่พวกท่านลุงจินผ่านมาพอดี..."

คำพูดนี้ชัดเจนมากแล้ว พอดีพวกท่านผ่านมาพอดี ให้พวกเราอาศัยรถม้าไปด้วยเถิด

จินหยวนลังเลใจ

พวกเขามีรถม้าหกคัน มีคนนั่งแค่สองคัน อีกสี่คันวางของทั้งนั้น ถ้าจัดแจงข้าวของดีๆ พอให้มีรถม้าว่างหนึ่งคันก็เป็นไปได้อยู่

แต่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ใครจะรู้ว่าพวกเขาเป็นใครกันแน่? ใครก็ไม่อยากชักศึกเข้าบ้านด้วยกันทั้งนั้น

"พวกท่านเป็นคนตงชิง?" เขาถามอีก

โหลชีส่ายหัวบอก "ขอตอบอย่างไม่ปิดบัง เมื่อก่อนสามีข้าทำการค้ากับหลายแคว้น เพียงแต่ตอนหลังมีศัตรู โดนบีบให้เข้าต้าเซิ่ง เลยลงทะเบียนบ้านที่นี่ ตอนนี้ถือเป็นคนต้าเซิ่ง"

พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ จินหยวนก็เชื่อแล้ว

หลังจากต้าเซิ่งก่อตั้งขึ้นมาแล้ว ดึงดูดคนร่ำรวยมากมายที่เป็นตระกูลเกิดใหม่เข้าไปลงทะเบียนจริงๆ

"ถึงทางนั้นจะมีตระกูลหลายตระกูล แต่ไม่ใช่พวกที่คนธรรมดาต่างรู้จักกันดี เพื่อนคนนั้นของท่านถือว่ามีความรู้กว้างขวางแท้" จินหยวนหันมองเฉินซ่า ชายผู้นี้เย็นชามากเกินไปกระมัง

เฉินซ่าพูดเสียงเรียบว่า "เพราะเขาเป็นคนตระกูลใหญ่ ตระกูลข่ง ไม่รู้ท่านเคยได้ยินหรือไม่" ตระกูลของข่งซิว ดูแล้วไม่ด้อยไปกว่าตระกูลจินเลย สองตระกูลนี้น่าจะได้เคยได้ยินชื่อเสียงกันและกันอยู่บ้าง แต่ไม่คุ้นเคยกัน แต่ถ้าเป็นตระกูลจินของท่านจินจริง น่าจะต้องคุ้นเคยกับตระกูลข่ง เพราะความสัมพันธ์ระหว่างท่านจินและข่งซิวเป็นแน่

โหลชีเหลือบมองเฉินซ่า ฉลาดมากนี่ เฉินซ่าชื่นชอบกับสายตาชื่นชมแบบนี้ของนางนัก

สตรีของตนเอง ควรจะชอบเขาเลื่อมใสเขา รู้สึกว่าเขาเก่งกาจมากถึงจะถูก

"คนของตระกูลข่ง?" นั่นไง พออีกฝ่ายได้ยินว่าพวกเขารู้จักคนตระกูลข่ง ทีท่าก็เปลี่ยนเลย ดูผ่อนคลายและสนิทสนมมากขึ้นไม่น้อย

พูดถึงตระกูลข่ง จินหยวนเชื่อหมดใจแล้ว

ไม่เพียงตกลงให้พวกเขาเดินทางไปด้วยพักหนึ่ง ยังเอาของในรถม้าสองคันออกมา และให้พวกเขายืมพักสองคัน แถมพวกเขายังเอาเสื้อผ้าที่มีลักษณะพิเศษของทางนี้มาด้วย ก็ให้พวกเขาคนละชุดอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียวเลย

ในที่สุดโหลชีก็มีเสื้อผ้าใหม่สะอาดผลัดเปลี่ยนแล้ว นางถอนหายใจยาวอย่างสบายใจ ถึงปกตินางจะทนยากลำบากมาหมดแล้ว แต่ส่วนลึกก็เป็นคนรักสนุก ขอแค่ทำได้ ก็ต้องใส่เสื้อผ้าดีๆกินดีนอนดี อีกอย่าง เดิมตัวนางเหม็นจะตาย เฉินซ่ายังเอาแต่คอยหอมนางเป็นระยะ เขาไม่รังเกียจ นางกลับกระดากไม่น้อยเลย

ถ้าเป็นขบวนรถของตัวเอง เฉินซ่าคงต้องอยู่แยกมากับโหลชีสองต่อสองหนึ่งคันแล้ว แต่ตอนนี้ยืมรถม้าคนอื่น มีแค่สองคัน จะมาแบ่งแยกมากไม่ดี พวกเขากับซวนหยวนฉงโจว พวกอวิ๋นสี่คนอยู่คันเดียวกัน

พอจัดเก็บข้าวของเรียบร้อย โหลชีก็เดินไปหาจินหยวน เขากำลังยืนพูดอะไรสักอย่างกันคนในรถม้าคันแรก

ตอนโหลชีเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงสาวน้อยคนหนึ่งในนั้นโอดครวญอย่างไม่พอใจว่า "พวกเราไม่ได้คุ้นเคยอะไรกับคนตระกูลข่งเสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขารู้จักคนตระกูลข่งคนเดียว ถ้าเกิดคนที่รู้จักเป็นคนรับใช้เล่า? ทำใจดียกรถม้าให้เขายืมแบบนี้ เสียฐานะเราหมด"

เสียฐานะพวกเขา?

จากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงที่ดูโตกว่าหน่อยดังจากในรถม้าอีก นางตะคอกสาวน้อยว่า "กลับไปบ้านหลักคราวนี้ เจ้าอย่าพูดจาตรงเผงเยี่ยงนี้อีก เกิดทำให้เจ้าตระกูลโมโหขึ้นมา เจ้าจะโดนลงโทษเสียเปล่าๆ!"

"เจ้าตระกูลน่ะแก่แล้วตาฝ้าฟาง!"

"คุณหนูหก!" น้ำเสียงจินหยวนขรึมลง คนในรถพึมพำสองคำไม่พูดอะไรต่อแล้ว

โหลชียืนอยู่ไกลหน่อย รอจนเขาหันมา ถึงยิ้มถามว่า "ท่านลุงจิน ไม่รู้ว่าพวกท่านมีนกพิราบสื่อสารไหม?"

จินหยวนดูเก้อเขินเล็กน้อย แต่พอคิดว่ายืนไกลขนาดนั้นนางไม่น่าจะได้ยินคำพูดคนในรถ ก็ผ่อนคลายลงหน่อย

"ที่พวกข้าใช้ส่งสารจะเป็นนกชนิดหนึ่งเรียกว่าจิ๊บๆ เร็วกว่านกพิราบสื่อสารมากนัก" พอพูดถึงสิ่งนี้ น้ำเสียงเขามีความภูมิใจบางอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็จับสังเกตไม่ได้ นกจิ๊บๆ โหลชีไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยในแผ่นดินใหญ่ซื่อฟาง บางทีอาจจะเป็นชนิดของนกที่มาจากแผ่นดินใหญ่หลงหยิน

ถ้าบอกว่าพวกเขาตระกูลใหญ่ดูถูกแผ่นดินใหญ่ซื่อฟางนิดหน่อย บางทีอาจจะมองเห็นได้จากจุดเล็กน้อยพวกนี้แหละ

โหลชีกำลังจะพูดต่อ ม่านหน้าต่างรถม้าก็แหวกออก สาวน้อยคนหนึ่งโผล่หัวออกมา มองมาทางนาง ตอนแรกคือตะลึง จากนั้นสายตามีแววไม่ชอบหน้าขึ้นมาแทบจะทันที

"นกจิ๊บๆต้องใช้คนฝึกฝนโดยเฉพาะ ไม่เหมือนนกพิราบโง่เง่าพวกนั้นดอกที่ใครก็ฝึกให้ส่งสารได้ นกจิ๊บๆของตระกูลจินต่อให้ให้พวกเจ้ายืม เจ้ามีหนทางให้พวกมันเชื่อฟังรึ? มาจากแผ่นดินใหญ่ซื่อฟางจริงๆ ช่างโง่เขลาเสียจริง"

หน้าตาสาวน้อยคนนี้อยู่ระดับกลาง แต่มีริมฝีปากน้อยสีชมพูจิ้มลิ้มที่งดงามมาก เรียกได้ว่าเป็นจุดเด่นบนใบหน้า