บทที่ 532 การไล่ฆ่าของลัทธิสิ้นโลกีย์

หรือว่ามิใช่กันล่ะ?

โหลชีเห็นสายตาสงสัยของพวกเขา และเห็นเฉินซ่าก็ทำแววตาอย่างนี้เหมือนกัน โกรธจนยกมือขึ้น---บีบจมูกเขาโดยแรง

"ไม่เชื่อจรรยาบรรณอันสูงส่งของข้า!"

อวิ๋นเป็นคนกันเอง และไม่เคยหาเรื่องนางอย่างเสวี่ย จะว่าไปอวิ๋นเป็นหนึ่งในสี่องครักษ์ที่หาเรื่องนางน้อยที่สุดแล้ว เยว่กับอิงนางยังอภัยให้ได้ นับประสาอะไรกับอวิ๋น?

ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเฉินซ่ามาก่อน เขาจับมือนางไว้ และดึงเบาๆ โหลชีล้มลงในอ้อมกอดเขาทันที มือของเขาบีบนางในจุดลับที่คนอื่นมองไม่เห็น

โหลชีรู้สึกว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่นอย่ากระเซ้าเขาดีกว่า ไม่งั้นอีกเดี๋ยวเขาบุกตะลุย นางกลับต้องมาหน้าแดงอีก เวลาแนบชิดนี่หน้าหนานัก นางล่ะยอมแพ้จริงๆ

นางนั่งตัวตรง ถลึงตาใส่เฉินซ่าหนึ่งที กระแอมไปก่อนอธิบายออกมา

"เขาโดนกลั่นชุบมา แผลมันลำบากหน่อย ต้องรอจนไอพิษออกจากบาดแผลให้หมดก่อน มารักษาตอนสุดท้ายจะได้ผลลัพธ์ดีที่สุด ไม่งั้นพิษยากจะถ่ายถอนออกได้หมด ดังนั้นข้าเลยไม่รีบร้อน"

อวิ๋นพลันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที อันที่จริงถึงภายนอกเขาจะมีทีท่าไม่แยแสกับบาดแผล แต่ก็ยังรู้สึกว่าโหลชีไม่อยากรักษาให้เขาไม่มากก็น้อย พอได้ยินโหลชีอธิบายแบบนี้ เขารู้สึกว่าตนมีอคติจริงๆ

เฉินซ่าไม่ได้รู้สึกว่าโหลชีไม่อยากรักษา เขาแค่คิดว่า---นางขี้เกียจ

แต่คุณหนูหกตระกูลจินทำให้โหลชีไม่พอใจจริงๆ นางเป็นคนที่รักพวกพ้องมาก ถึงแม้ว่าในใจนางอวิ๋นจะเทียบไม่ได้กับเฉิงสิบและโหลวซิ่น แต่ก็เป็นคนกันเอง จะมาโดนคนอื่นทำแบบนี้ด้วยได้ยังไง?

บอกจะรักษาก็รักษาเลย นางแกะสายรัดเอวออกมาเปิดออก หยิบมีดเล็กขนาดเท่านิ้วมือออกมา เข็มเงิน เส้นด้ายเล็ก ขวดยาหลายขวด และให้ซวนหยวนฉงโจวไปขอผ้าสีขาวสะอาด ผ้าพันแผล และเทียนไขหนึ่งเล่มกับจินหยวน

หลังจากจินหยวนส่งของไปให้แล้ว ก็รู้สึกว่าหัวใจตนเองเต้นไม่เป็นส่ำ

จินจื่อเฮ่าที่ไปส่งของกลับมา พูดเสียงต่ำกับเขาว่า "ท่านพ่อ แม่นางซู่บอกว่าให้พวกเราเดินทางได้ตามความเร็วเดิม ไม่ต้องใส่ใจนาง"

จินหยวนมองเขาหนึ่งที แอบถอนหายใจและอดไม่อยู่เตือนเขา "จื่อเฮ่า นั่นคือฮูหยินซา ซาเฉินคนนั้นมิใช่คนธรรมดาหรอก เจ้าระมัดระวังกิริยาเจ้าหน่อย"

จินจื่อเฮ่าใบหน้าร้อนผ่าว

จินหยวนพลิกตัวขึ้นหลังม้า ออกคำสั่งให้เร่งเดินทาง ในใจก็คิด ถ้าบาดแผลเยี่ยงนี้ฮูหยินซายังรักษาได้ เช่นนั้นเขาพาพวกเขากลับไป ก็เท่ากับทำความดีความชอบแล้วล่ะสิ?

อุณหภูมิของทะเลทรายเย็นลดลงเร็วมาก พอถึงตอนเย็น ไอเย็นก็กลายร่างเป็นเข็มแหลม ที่แทรกซึมเข้าทุกที่ที่มีรอยแยก หน้าต่างต้องปิดให้มิดชิด ผ้าม่านรถก็ต้องปิดอันหนาๆลงมา มีคนเข้ามาจุดถ่านหินในกระดานใต้ท้องรถม้าแทนพวกเขา ไม่นานก็มีความอบอุ่นขึ้นมา

"จินหยวนบอกว่าเร่งเดินทางอีกหนึ่งชั่วยามก็จะหยุดรถพักผ่อน" ซวนหยวนฉงโจวออกไปครู่หนึ่งแล้วกลับมาบอก

"พวกเขาคุ้นเคยกับที่นี่ รอพวกเขาจัดการ" เฉินซ่าหลับตาพักผ่อนมาตลอด แต่มือหนึ่งคอยโอบเอวโหลชีไว้ไม่ปล่อย เวลานางไม่พันสายรัดเอวเขาชอบเอวของนางยิ่งนัก บอบบางแน่งน้อยแต่มีเนื้อ

โหลชีจุดธูปยาที่ทำเองขึ้นและเอามารมไปที่แผลของอวิ๋น และพยักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น

อวิ๋นหลับไปอย่างงุนงง เพียงแต่รู้สึกว่า บาดแผลที่เจ็บและคันมาตลอดมีความรู้สึกอุ่นสบายเป็นครั้งแรก เขาเริ่มรอคอย บางทีแผลเขาอาจจะหายดีจริงๆก็ได้?

ในรถม้าคันแรก จินเฉี่ยวลี่กินขนมนุ่มละเอียด และพูดกับแม่ที่นั่งอ่านหนังสือว่า "ท่านแม่ ท่านไม่เห็นชายผู้นั้น รอยแผลเป็นนั่นน่ากลัวยิ่งนัก มองไกลเหมือนมีงูตัวดำแดงอยู่บนคอและหน้าเลย! ทั้งอัปลักษณ์ทั้งน่ารังเกียจ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่า สตรีผู้นั้นจะรักษาได้ นางขี้โม้ไปอย่างนั้นเองแหละ"

"เอาล่ะ เจ้าอย่าก่อเรื่อง อาสี่ของเจ้าบอกแล้ว พวกเขาดูไม่เหมือนคนธรรมดา"

"อะไรดูไม่เหมือนคนธรรมดา ข้าว่านะ อาสี่ลุ่มหลงสตรีผู้นั้นมากกว่า ให้ตายสิ ยังมีเจ้าโง่จินจื่อเฮ่านั่นด้วย เห็นนางผู้นั้นก็หน้าแดง"

พวกเขากำลังพูด รถม้าพลันเกิดเสียงพลั่ก ล้อรถเหมือนโดนอะไรขวางไว้ เพราะรถแล่นเร็วมาก คราวนี้รถม้าเลยเอียงล้มไปข้างหน้า สองแม่ลูกไม่ได้เตรียมตัว ร้องหวีดพลางกระแทกใส่ประตูรถ

"ช่วยด้วย!"

จินเฉี่ยวลี่ตกใจหวีดร้อง

"ฮูหยินสาม คุณหนูหก!"

เสียงจินหยวนดังขึ้นด้านนอก เหมือนมีคนกระโดดขึ้นรถม้า รถม้าเลยสงบนิ่งลง

"อาสี่พวกท่านทำยังไงกันน่ะ! อยากฆ่าข้ากับแม่ใช่หรือไม่หา? พี่ชายข้าให้พวกท่านมารับข้า หากพวกเราเป็นอะไรไป พวกท่านก็อย่าหวังจะรอดเลย!ไ

เสียงร้องของจินเฉี่ยวลี่ทำลายความเงียบที่มาเยือนยามค่ำคืนไปเสียหมด

นางไม่ได้สังเกตว่าทุกคนต่างระมัดระวังกันแล้ว ขนาดม้ายังร้องฮึ่มๆอย่างผิดปกติ

"หุบปาก"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก จินเฉี่ยวลี่ตกใจมาก "ใครกัน? ช่างบังอาจนัก กล้าพูดจาเยี่ยงนี้กับข้า!"

"ถ้าเจ้ายังไม่หุบปากอีก ข้าจะตัดลิ้นเจ้าซะ" โหลวซิ่นยืนอยู่ด้านนอกรถม้า กำลังย่อเอวก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมาดู เขาโดนสาวน้อยคนนี้ส่งเสียงจนปวดหัวไปแล้ว

จินเฉี่ยวลี่เปิดม่านออกมา อาศัยแสงท้องฟ้าสุดท้ายมองเห็นโหลวซิ่น ไม่คิดว่าจะเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาไม่เลว เลยอึ้งไป

วันนี้อันที่จริงนางไม่ได้ดูหน้าครบทุกคน ตอนพวกเฉินซ่ามานางหลับอยู่บนรถ รอจนพวกเขาพักแรมกันพอควรแล้วนางถึงตื่น พอเปิดมาก็เห็นโหลชี เลยริษยาในความงามของนาง จากนั้นก็เห็นอวิ๋น และตกใจกับแผลเป็นของเขา