บทที่ 533 สตรีที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา

เขายังพูดไม่ทันจบ พลังที่ไร้รูปร่างสายหนึ่งก็โจมตีเข้าที่หน้าอกเขา เสียงพรืดดังขึ้น เนื้อตรงหน้าอกเขาถูกยิงออกทางด้านหลัง เขามองชายชุดดำแดงที่นั่งหลังตรงในรถม้าอย่างไม่เชื่อสายตา จากนั้นก็ล้มตึงลงไป

"ฮองเฮาของข้า ยอมด่าว่าเขาถือว่าเป็นเกียรติยิ่งแล้ว" ฝ่าบาททระนงตนยิ่งนัก

"พรืด" ซวนหยวนฉงโจวหลุดหัวเราะอีก แสดงท่าทีรับไม่ไหวกับความคิดนี้ โดนด่าถือเป็นเกียรติ? สตรีของฝ่าบาทคือสมบัติล้ำค่า คนอื่นล้วนไร้ค่าใช่หรือไม่? คำพูดนี้เขาไม่กล้าถามออกมาแน่ เพราะเขาเชื่อว่าถ้าถามออกมาจริงๆ เฉินซ่าต้องมองเขาอย่างสงสัยและถามกลับว่า "หรือมิใช่?"

จะว่าไปแล้ว สตรีที่ชื่นชอบเฉินซ่า อาจจะมีจุดจบแค่สองแบบ หนึ่งคือถูกเขาชอบเช่นกัน เช่นนั้นก็จะรักใคร่ไม่มีใครเทียม ไม่ว่านางจะทำอะไรก็ถือว่าดีไปหมด มีแต่นางรังแกคนอื่น ห้ามคนอื่นไม่ดีต่อนางแม้เพียงนิด สองคือโดนเขาเหยียบติดพื้นดิน ไม่แน่เขาอาจจะรังเกียจว่าทำพื้นรองเท้าเขาสกปรกอีก

ถ้ายังคิดไม่ตกและโผเข้ามาอีก หรือคิดทำร้ายโหลชี งั้นก็มีแต่ตายอนาถเท่านั้นแล้ว

ผู้ชายคนนี้มีอะไรดีกัน? หากเขาเป็นสตรี เขาสู้ชอบโหลวซิ่นดีกว่า อันที่จริงโหลวซิ่นก็ไม่เลว หน้าตาก็ดี น่าจะรักเดียวใจเดียว และไม่ซึมทื่อน่าเบื่ออย่างเฉิงสิบด้วย

อืม โหลวซิ่นพลันรู้สึกหนาวยะเยือกในอก นั่นเป็นความรู้สึกที่แปลก

ทุกคนในตระกูลจินต่างเหมือนเจอศัตรูใหญ่ ความผ่อนคลายและรอยยิ้มฝั่งซวนหยวนฉงโจวดูโดดเด่นมากในบรรยากาศอย่างนี้

"ทุกท่าน นี่เป็นคนของลัทธิสิ้นโลกีย์ วิทยายุทธ์ของพวกเขาร้ายกาจมาก เมื่อครู่นั่นอาจจะเป็นเพราะไม่ทันระวัง..." จินจื่อเฮ่าหันมองโหลชีที่นั่งอยู่บนรถม้า อยากจะเตือนพวกเขา แต่ก็อดหันไปเหล่าเฉินซ่าที่นั่งอยู่ในรถม้าไม่ได้ เป็นเชิงบอกว่าเมื่อครู่เพราะอีกฝ่ายไม่ทันระวัง

พอได้ยินคำนี้ โหลชีเพียงยิ้มน้อยๆ

ถ้าเป็นตอนที่นางพึ่งตกลงมายังโลกนี้คงกรีดร้องหลายที รู้สึกว่าน่ากลัวมาก ตอนนั้นวิทยายุทธ์ของเฉินซ่าก็ไม่ลึกล้ำเท่าตอนนี้ วิทยายุทธ์ของนางเทียบกับคนที่นี่แล้วไม่มีอะไรเทียบได้เลย ตอนนั้นยังพยายาม ขนาดตอนอยู่ในทุ่งน้ำแข็งนางยังโดนคนไล่ฆ่าจนไม่ได้กินได้ดื่มอะไรสามวันเต็มๆ สภาพอนาถมาก

แต่วันนี้ไม่เหมือนวันนั้น พวกเขาอัพเกรดกันหมดทั้งทีม ขนาดเทียนยีตี้เอ้อร์ยังกินยาแข็งจิตสูตรพิเศษของนางเข้าไป ตอนนี้วิทยายุทธ์พวยพุ่ง กำลังคิดจะหาคู่ซ้อมมืออยู่เชียว

คนกลุ่มนี้ที่ลัทธิสิ้นโลกีย์ตอนนี้ส่งมา เป็นคู่ซ้อมมือให้พวกเขาได้พอดี

เดิมนางไม่คิดจะลงมือ แต่คำพูดนั้นที่คนชุดดำพูดเมื่อครู่ทำให้นางไม่อาจไม่ลงมือ ศัตรูเก่าพอดีไม่ใช่หรือ? นางยังไม่ได้ไปเลย ตอนนี้อีกฝ่ายมาหาถึงที่ ของขวัญนี้ไม่รับก็เสียฟรีสิ

"ไปเล่นกันเถิด!"

คำพูดนี้ของนางออกมา จินจื่อเฮ่าตะลึงอึ้งไปเลย อันที่จริงเขาไม่ได้คิดอะรมาก แต่เห็นจู่ๆคนกลุ่มนี้ออกมา เขาเลยรีบมาข้างกายโหลชี ปกป้องนาง ไม่แน่เพราะอย่างนี้นางอาจจะ...

เพราะอย่างนี้อาจจะอะไร?

ต่อมาเขาก็เห็นชายกลุ่มนั้นตวัดกระบี่ราวกับร่ายรำ รังสีกระบี่ดุจสายรุ้ง มีเพียงแค่หกคนเท่านั้น กลับจัดการคนชุดดำตรงหน้าล้มลงหมด

เฉินซ่านั่งเอนพิงพักหลับตาในรถไปเลย โหลชีนั่งบนรถม้าและคอยชี้แนะเป็นพักๆ

"โหลวซิ่น เจ้าสะบัดกระบี่อะไรน่ะ? หลังจากแทงเข้าไปแล้วก็ใช้แรงหมุนสักหลายทีสิ แบบนั้นหัวใจก็จะแหลกละเอียดแล้ว!"

"เฉิงสิบเฉิงสิบ ใช้เท้าเหยียบมันเลย! ใช่ใช่ แบบนั้นแหละ เมื่อครู่มันถลึงตาใส่ข้านะ!"

"พี่ฉง พี่ชาย ไม่ต้องสนใจท่วงท่าของมือในการรำพัดได้ไหม? ท่านกำลังฆ่าคนนะ ไม่ได้แสดงรำพัด! แม่เจ้า ท่านอย่ามาเล่นไม้ยิ้มทีโลกละลายใส่ข้านะ ข้าจะอ้วกแล้ว!"

ทุกคนในตระกูลจินพากันยืนอึ้งกิมกี่ จินหยวนอึ้งอยู่นานถึงนึกขึ้นได้ว่าควรจะเข้าไปช่วย ยังไงก็ช่วยไปสักสองคน คนที่เหลือล้วนตายด้วยน้ำมือพวกซวนหยวนฉงโจวแล้ว

จินเฉี่ยวลี่ลืมกลัวไปแล้ว นางเลิกผ้าม่านขึ้นมอง เห็นเฉิงสิบ เห็นจินเฉี่ยวลี่ ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่าชายหนุ่มรูปงามในใต้หล้าล้วนมาอยู่ตรงหน้าหมดแล้ว และในเวลานี้เองอวิ๋นก็พึ่งตัดคอคนสุดท้ายหล่นลงพื้นพอดี ยังไม่ได้รู้ตัว โหลชีก็ร้องบอก "โหลวซิ่น ผ้าพันแผลขององครักษ์อวิ๋นน่ะถอดออกได้แล้ว ช่วยเขาหน่อยสิ"

"ขอรับ!" โหลวซิ่นมีหรือจะไม่เข้าใจความคิดนาง? ในที่นี้ใครที่โดนโหลชีล้างสมองที่สุด โหลวซิ่นกล้าบอกเป็นที่สอง ไม่มีใครกล้าเรียกตนเป็นที่หนึ่งหรอก

เขารีบพุ่งไปหาอวิ๋นทันที ช่วยเขาแกะผ้าพันแผลออกอย่างไม่ถนอมมือเลยสักนิด

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่กำยำ

จากหน้าถึงปากถึงคอ ไม่มีรอยแผลเป็นใดๆเลย

จินหยวนก้าวเท้ายาวเข้ามา เข้าใกล้อวิ๋นอย่างเสียมารยาท ยื่นมือไปคิดจะลูบคอเขา

อวิ๋นถอยไปหนึ่งก้าวทันที หันหาโหลชีอย่างมั่นคง ริมฝีปากขยับแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

โหลชีโบกมืออย่างง่ายๆ "เอาน่า ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าซาบซึ้งข้าจนแทบจะมอบกายใจให้แล้ว..."

"หือ?" บุคคลอันตรายในรถม้าพลันออกเสียง โหลชีรีบเปลี่ยนคำ "แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้ดอก ต่อไปเชื่อฟังข้าให้มาก บุกน้ำลุยไฟให้ข้าก็พอแล้ว"

โหลวซิ่นโอดครวญ "มีข้าน้อยกับเฉิงสิบยังไม่พออีกรึ?"

"ไปข้างๆเลย" โหลชีโบกมือไล่

คืนนี้ใจคนตระกูลจินล้วนไม่สงบนิ่ง

พวกเขารีบเร่งเดินทางไปถึงจุดที่พักแรมสามารถหลบลมตามที่จินหยวนบอก และตั้งพักอ้างแรมเตรียมตัวพักผ่อน