บทที่ 70 พังทลายลง

แม้ว่ารู้ว่าถ้านางทำให้เขาเวิ่นเทียนขุ่นเคือง มันก็เทียบเท่ากับเป็นตัวแทนของเฉินซ่าทำให้เขาเวิ่นเทียนขุ่นเคือง แม้จะรู้ว่าในเวลานี้เฉินซ่ายังไม่มีกำลังพอที่จะต่อต้านเขาเวิ่นเทียนแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?

สำหรับผู้ที่ทำให้ความอดทนของนางถึงขีดสุด นางไม่เคยสนใจไยดีมาก่อน และไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา ทำลายอีกฝ่ายก่อนค่อยว่ากัน นี่ก็คือนาง นี่คือโหลชีผู้ซึ่งชาติที่แล้วเคยถูกคนมากมายดุด่าว่าเป็นคนบ้า

จุดนี้ ต่อให้เพื่อเฉินซ่า นางก็ไม่เปลี่ยนแปลง

อย่างมากที่สุด เมื่อคนในเขาเวิ่นเทียนมาหาถึงที่ นางจะแบกรับภาระพร้อมกับเขา ไปต่อสู้ด้วยกัน

"ไปตายซะ!"

น่าหลานตันเอ๋อร์สะบัดมือของเขา แส้ทองฟ้าร้องแฝงด้วยความโกรธสุดๆฟาดไปบริเวณใบหน้าของโหลชี

ในชั่วขณะนั้นเอง โหลชีเห็นดวงตาที่ประสบความสำเร็จของน่าหลานตันเอ๋อร์ ชั่วเวลาสั้นๆนางก็เข้าใจทันทีว่า น่าหลานตันเอ๋อร์ไม่ได้ไร้สมองโดยสิ้นเชิง เพราะนางรอคอยโอกาสที่จะลงมือมานานแล้ว แม้ว่าจะไม่เคยคิดว่านางจะกล้าพูดอย่างนี้ก็ตาม แต่ผลลัพธ์นี้ ก็เป็นสิ่งที่นางต้องการเช่นกัน ตั้งแต่ได้เข้าไปอยู่ในเรือนจำ ใจของน่าหลานตันเอ๋อร์ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

นางต้องการฆ่านาง

แต่แล้วยังไงล่ะ นางไม่กลัวเลยสักนิด น่าหลานตันเอ๋อร์ต้องการฆ่านาง แล้วทำไมนางจะไม่อยากฆ่าน่าหลานตันเอ๋อร์ล่ะ!

แต่ว่า ณ.เวลานี้เกรงว่านางจะไม่มีโอกาส

ขณะที่แส้กำลังจะฟาดโดนหน้าของโหลชี และเมื่อนางกำลังจะทำมุทราออกไป ทันใดนั้น เฉินซ่าก็ลุกขึ้นยืน คว้าแส้ทองฟ้าร้องด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วดึงมัน

กำลังภายในของน่าหลานตันเอ๋อร์ไม่แข็งแกร่งเท่าของเฉินซ่า ถูกเขาดึงด้วยความโกรธเช่นนี้ แส้ทองฟ้าร้องหลุดออกจากมือ ไปอยู่ในมือของเฉินซ่า แส้ทองฟ้าร้อง ที่เต็มไปด้วยหนามคมนับไม่ถ้วน คนทั่วไปถ้าใช้มือจับมันโดยตรง ฝ่ามือของเขาจะถูกทิ่มแทงจนบาดเจ็บ จากนั้นพิษบนแส้ทองฟ้าร้องจะเข้าสู่กระแสเลือดทันที ยาพิษก็จะกำเริบและไม่มีทางรักษา

ดังนั้น วินาทีที่เฉินซ่าจับแส้นั้น คนที่อยู่ในสถานการณ์ต่างก็ทำเสียงสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง และสาวงามบางคนอดไม่ได้จนต้องอุทานออกมา

แม้แต่น่าหลานตันเอ๋อร์ก็มีใบหน้าซีดเผือด

องครักษ์เสวี่ยยิ่งแล้วใหญ่พุ่งเข้าไปหาเฉินซ่า แต่ระหว่างนั้นเยว่และอิงรีบจับแขนซ้ายและขวาของนางเอาไว้

"นายท่าน!"

โหลชีก็คิดไม่ถึงว่าเฉินซ่าจะจับแส้ทองฟ้าร้องด้วยมือเปล่าเช่นนี้ แม้ว่านางจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขามีราชาพิษ ยังมีพิษกู่ แต่ก็เทียบเท่ากับต้านพิษได้เป็นร้อย แต่พลังของแส้ทองฟ้าร้องไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนได้ เขาไม่ลังเลเลยหรือ? สายตาของนางจ้องไปที่มือซ้ายของเขาที่จับแส้ทองฟ้าร้อง มีเลือดสดๆไหลลงมาจากมือของเขา ทีละหยด ทีละหยด และในไม่ช้า บนพื้นใต้มือด้านล่างของเขามีแอ่งคราบเลือดที่ดูแล้วน่าตกใจ

"พี่เฉินซ่า......"

น่าหลานตันเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเฉินซ่าต้านพิษได้เป็นร้อย แต่แค่มองดูเลือดของเขา ริมฝีปากค่อยๆเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินซ่า ศิษย์พี่หญิงคงไม่ละเว้นนางแน่นอน

"แส้ทองฟ้าร้องนี้ ฟาดไปที่ใบหน้าของโหลชีแล้วสองครั้ง" ราวกับว่าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย เฉินซ่ายังคงเย็นชา และไร้อารมณ์ มองไปที่น่าหลานตันเอ๋อร์และพูดว่า "ข้าจะไม่ยอมให้มันดำรงอยู่ต่อไป"

ทุกคนยังไม่รู้ว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไร แต่จู่ๆโหลชีก็เบิกตากว้าง

เห็นมืออีกข้างหนึ่งของเฉินซ่าที่จับแส้ทองฟ้าร้อง และภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน ใช้แรงทั้งสองมือ สองมือที่จับบริเวณแส้ทองฟ้าร้องไว้ชั่วขณะก็กลายเป็นผุยผงทันที โปรยลงสู่พื้นดิน

สูญเสียแส้ทองฟ้าร้องไปสองท่อน กลายเป็นสามส่วน ส่วนเล็กๆแบนเรียบ ชิ้นกลาง ช่วงปลายหัก หล่นลงสู่พื้น

แส้ทองฟ้าร้องอันทรงเกียรติและน่าสะพรึงกลัว ถูกทำลายเช่นนี้? ถูกทำลายแล้ว?

ทั่วทั้งสถานที่เงียบสงัด

จู่ๆ ลมหนาวก็พัดมา

น่าหลานตันเอ๋อร์ตกใจจนตัวสั่น

"แส้ทองฟ้าร้องของข้า!" น่าหลานตันเอ๋อร์ที่พึ่งตั้งสติได้มองดูแส้ที่หักเป็นสามส่วนหล่นอยู่บนพื้นด้วยความเหลือเชื่อ สั่นไปทั้งตัว ดวงตาเริ่มแดงก่ำ และน้ำตาไหลลง นางเงยหน้าขึ้นมองเฉินซ่าทันที "พี่เฉินซ่า เจ้าถึงกับทำลายแส้ทองฟ้าร้องของข้า!"

"ถูกทำลายแล้วก็ช่างมัน" เฉินซ่าพูดอย่างเย็นชา "เจ้าควรดีใจที่เจ้าไม่ได้ฟาดใส่ใบหน้าของโหลชี มิฉะนั้นสิ่งที่ข้าจะทำลายมันไม่ใช่แค่แส้"

ในน้ำเสียงอันเยือกเย็นของเขาทำให้น้ำตาในดวงตาของน่าหลานตันเอ๋อร์ค่อยๆไหลลงมา

"ดี! ในเมื่อเจ้าปกป้องนางแบบนี้ ถ้าเก่งก็ปกป้องนางไปตลอด!" น่าหลานตันเอ๋อร์สะบัดแขนเสื้อ แล้วบินขึ้น ลูกน้องของนางที่สวมถุงมือรีบหยิบแส้ที่หักสามส่วนนั้นขึ้นมาทันที และจ้องไปที่โหลชี

"คอยดูต่อไป เขาเวิ่นเทียนของข้าจะเอาชีวิตเจ้า แน่นอน"

ขณะที่พูดเสร็จนางกำลังจะหันหลังกลับและไล่ตามน่าหลานตันเอ๋อร์ออกไป

"หึหึ นี่คือการคุกคามเหรอ?" จู่ๆโหลชีก็ยิ้มออกมา "คุยกันไม่ลงตัวก็จะเอาชีวิต ข้าจะไม่เสียเปรียบเกินไปหรือ? เอางี้ดีกว่า เอาชีวิตหนึ่งคนทิ้งไว้ตรงนี้ดีกว่า!"

ทันทีที่พูดจบ ก็เห็นนางกระแทกมือออกไป และเห็นน่าหลานตันเอ๋อร์ซึ่งกำลังบินอยู่ในอากาศกรีดร้องอย่างน่าสมเพช และร่างของนางก็ตกลงมาจากกลางอากาศทันที

"อ๊ะอ๊ะอ๊ะ!"

ระหว่างที่ร่วงหล่น นางยังส่งเสียงกรีดร้องออกมาหลายครั้ง!

"แม่นาง!" ต่อหน้าสาวใช้ ร่างสีเทารีบพุ่งขึ้นไป รับร่างของนางที่กำลังร่วงหล่น อยู่กลางอากาศยังสามารถใช้ปลายเท้าแตะสองที ยกร่างสูงขึ้นอีกครั้ง และทันใดนั้นก็บินไปยังตำหนักจิ่วเซียว

สาวใช้ของนางก็ตามไปด้วย