บทที่ 71 ยุงกร่อนกระดูก

อารมณ์โกรธของโหลชีเมื่อสักครู่ก็สงบลงในทันที

เมื่อกี้ยังบอกว่าเขาพูดคำหวานไม่เป็น ฟังดูหน่อยสิ คำพูดนี้ทำไมฟังดูแล้วมันสบายใจมาก

โหลชีรู้สึกสบายใจ

"ฝ่าบาท มีคนมา" เทียนอิ่งปรากฏตัวขึ้นทันที

ถ้าไม่มีสถานการณ์พิเศษเทียนอิ่งจะไม่ปรากฏตัวออกมา แต่ตอนนี้เขาปรากฏตัวอย่างรีบร้อน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้ที่มานั้นที่นี่เก่งกาจมาก

"กอดให้แน่น" เฉินซ่าพูดกับโหลชีเพียงสองคำ โหลชีไม่พูดอะไร สองขาโอบรอบเอวเขาไว้แน่น และเอาแขนโอบรอบคอของเขา ยังไม่ผ่านวันนี้ไป นางปล่อยเขาออกไม่ได้ แค่ชั่วครู่ก็ปล่อยไม่ได้

โหลชีสามารถสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขาแข็งตึง แม้แต่เขายังจะต้องระวังตัว คนที่มาคงแข็งแกร่งมาก

ด้วยเหตุนี้ นางจึงต้องแนบกับตัวเขาไว้แน่น ปะทะกับยอดฝีมือ ขอเพียงนางออกห่างไม่กี่วินาที เฉินซ่าก็จะกลายเป็นคนพิการที่เคลื่อนไหวไม่ได้ในทันที และอีกฝ่ายจะฆ่าเขาจนตายอย่างง่ายดาย

ในขณะนี้ มีเสียงหัวเราะที่เย็นชาอยู่ข้างนอก และก็ฟังไม่ออกว่าน้ำเสียงนั้นมาจากทิศทางใด ราวกับว่ามันปกคลุมไปทั่วทั้งตำหนักอย่างน่าประหลาด

"สามทูตภูเขาผี มาแสดงความยินดีกับฝ่าบาทในพิธีคัดเลือกพระสนม"

"สามทูตภูเขาผีมาดูความงามของพระสนม"

"สามทูตภูเขาผี มามอบของขวัญอันยิ่งใหญ่แก่พระสนม"

เสียงทั้งสามครั้งนี้เหมือนกันทุกประการ และดูเหมือนว่าจะเป็นคนเดียวกัน แต่โหลชีรู้ว่าไม่ใช่ มันคือสามคน

"สามทูตภูเขาผี ก็เป็นผู้มีอำนาจในทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ พวกเขาเป็นสามพี่น้อง ได้ยินมาว่าพวกเขาทั้งหมดพิการตั้งแต่เกิด ดังนั้นพวกเขาจึงถูกพ่อแม่ทอดทิ้งให้อยู่ในสุสานรกร้าง แต่ไม่รู้ว่าทำไม สามพี่น้องนี้ยังมีชีวิตรอดมาได้ แต่กลายเป็นผีก็ไม่เชิงคนก็ไม่ใช่ ไปสถานที่อื่นจะถูกคนบีบบังคับและไล่หนี" มันไม่ง่ายกว่าเฉินซ่าจะยอมบอกเล่าประวัติที่มาของสามทูตภูเขาผีให้โหลชีฟัง "พวกเขามาถึงทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ และพบสุสานรกร้าง อยู่ที่นั่นพวกเขาได้ฝึกฝนวิชามารได้สำเร็จ ตั้งภูเขาผีขึ้นมาเอง รับลูกศิษย์ผี ปกติมักจะไม่ชอบออกจากภูเขาผีแม้แต่ก้าวเดียว

"ในเมื่อไม่ได้ออกจากภูเขาผีแม้แต่ก้าวเดียว ในตอนนี้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" โหลชีเลิกคิ้วขึ้น แม้ว่าจะรู้สึกว่าประสบการณ์ของสามพี่น้องนั้นช่างน่าสมเพช แต่อย่าคิดว่านางจะเห็นใจคนประเภทนี้ ความน่าสงสารของตัวเอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่น เนื่องจากมีปัญหาทางจิตใจ ต้องการแก้แค้นสังคม มันก็ไม่สมควรได้รับความเห็นใจ เอาล่ะ? ความเห็นอกเห็นใจของนางได้หมดไปนานแล้ว

"ไม่รู้" เฉินซ่าพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

โหลชีไม่ได้พูดต่อ

"เฉินซ่า ให้เกียรติเจ้าในฐานะฝ่าบาท คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเหมือนเต่าหดหัวอยู่ในกระดองไม่กล้าออกมา คนอย่างเจ้า ยังต้องการเป็นจ้าวครองพั่วอวี้อยู่เหรอ?"

"หรือว่ารีบลาออกไปก่อน มอบตำแหน่งนี้ให้กับข้าสามพี่น้องดีกว่า"

"เป็นเช่นนี้คงดีมาก พวกเราเป็นสามจ้าวครองพั่วอวี้ ฟังดูแล้วไม่เลว ไม่เลวเลย"

เสียงของคนสามคนยังคงดัง และมันก็เยือกเย็น เสียงแหบแห้งเล็กน้อย และฟังแล้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

"ข้าน้อยจะไปประลองกับพวกมัน" ตี้เอ้อร์พูด กระโดดตัว ร่างกายเหมือนเงาดำ บินออกไปอย่างเงียบๆ บางทีกังฟูของตี้เอ้อร์อาจไม่สูงส่ง แต่วิชาตัวเบาของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก

"ไปกันเถอะ" เฉินซ่าแบกโหลชีไว้บนหลัง และเดินไปที่ประตูตำหนัก

ประตูตำหนักเปิดกว้าง เขาก็ยืนอยู่ที่ประตูโดยแบกโหลชีอยู่บนหลัง แม้ร่างกายจะแบกคน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีน้ำหนักเลย เขายืนอยู่ที่นั่น ออร่าทั้งร่างกำลังปลดปล่อยออกมา และไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น บอกคู่ต่อสู้ของเขาอย่างเงียบๆ ข้าอยู่นี่ เข้ามาเลย

ข้าอยู่ที่นี่ ถ้าไม่กลัวตาย ก็เข้ามาเลย

ร่างกายของตี้เอ้อร์กำลังพุ่งไปที่ศาลาสวนดอกไม้ และดาบยาวในมือของเขาถูกดึงออกจากฝัก ส่องแสงอย่างเยือกเย็นภายใต้แสงจันทร์ ดาบนั้นแทงตรงไปยังที่แห่งหนึ่งในศาลา มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เงาสีดำบินตรงขึ้นไปจากที่นั่น และมันบินขึ้นไปในอากาศ ดาบของตี้เอ้อร์ชี้ไปที่ท้องฟ้า ปลายเท้าแตะไปที่กระเบื้องหลังคา และร่างก็รีบไล่ตามขึ้นไป

โหลชีเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นใบหน้าก็เปลี่ยนไป "รีบหลบ!"

เร็ว รีบหลบ!

หลังจากที่ตี้เอ้อร์ได้ยินคำพูดของนางก็รีบเอียงตัวหลบทันที แต่อยู่กลางอากาศไม่มีที่พึ่งพา หมดความพยายาม

บังเอิญเทียนอีส่งหมอเทวดากลับมาพอดี และเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ดาบในมือของเขาก็พุ่งไปทิศทางนั้นทันที เขาได้ร่วมมือกับตี้เอ้อร์มานานหลายปีแล้ว และความเข้าใจโดยปริยายระหว่างทั้งสองนั้นไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ดาบอยู่ใต้เท้าตี้เอ้อร์พอดี เขาใช้ปลายนิ้วเท้าเหยียบบนดาบ ร่างกายก็บินออกไปในแนวทแยงมุมทันที แต่ดาบของเทียนอีเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยบางสิ่งราวกับก้อนเมฆที่ตกลงมาจากท้องฟ้า ไม่มีเสียงใดๆ รอเมื่อก้อนเมฆนั้นสลายไป ดาบเล่มนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ยุงกร่อนกระดูก!" เทียนอีร้องออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ทันทีที่โหลชีได้ยินสามคำนี้ ขนลุกขึ้นมา ยุงกร่อนกระดูกนางเคยได้ยินนักพรตเลวพูดถึง ในตอนนั้นนักพรตเลวยังพูดกับนางว่า เพราะสิ่งนี้น่ากลัวและชั่วร้ายเกินไป เขาจึงไม่อยากบันทึกไว้ในบทตำนานประหลาด

ยุงกร่อนกระดูกจริง ๆมันเล็กกว่ายุงทั่วไปมาก และในตัวมีปีกเพิ่มอีกคู่หนึ่ง ซึ่งมีสีขาว และบางมาก ยุงเหล่านี้จะบินออกไปเป็นกลุ่มเสมอ และเมื่อพวกมันบินออกไปก็จะมีหลายร้อยหรือหลายพันตัว ทั้งหมดรวมตัวกันก็เหมือนเมฆสีเทา ยุงเหล่านี้สามทูตภูเขาผีเป็นคนเลี้ยงมัน พวกมันมีวิธีการที่ซับซ้อนมากในการสั่งการยุงกร่อนกระดูกเหล่านี้ เนื่องจากวิธีการซับซ้อนเกินไป และใช้พลังงานมาก ดังนั้นพวกมันจึงไม่สามารถพายุงกร่อนกระดูกไปทำเรื่องโหดร้ายทารุณทั่วทิศ มิฉะนั้นตำหนักจิ่วเซียวก็คงหนักใจเช่นกัน

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือแม้ว่ายุงกร่อนกระดูกเหล่านี้จะมีขนาดเล็กมาก แต่มันไม่กลัวน้ำไม่กลัวไฟ ดูเหมือนพวกมันจะสวมเสื้อเกราะที่ปืนดาบยิงฟันไม่เข้า ทำให้ผู้คนได้ฟังแล้วตกตะลึง

ดังนั้น หลังจากที่เทียนอีเรียกสามคำนี้ออกมา สีหน้าของเฉินซ่าก็เปลี่ยนไปทันที

"กลับมา!"

เขาตะโกนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นในทันที เมื่อเผชิญกับยุงกร่อนกระดูก เทียนอีกับตี้เอ้อร์ก็ไม่มีโอกาสชนะเช่นกัน ไม่มีเลย เขาไม่อาจปล่อยให้พวกเขาเสียสละอย่างเปล่าประโยชน์

"ก๊าบๆๆๆๆ เฉินซ่า ดูสิ ของขวัญชิ้นใหญ่ที่พวกเรานำมาให้ เจ้าพอใจไหม?"