บทที่ 72 ค่ำคืนที่เลวร้าย

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ ตกใจราวกับเห็นผีเมื่อเห็นโหลชี และมือของนาง

มือของโหลชีตบยุงกร่อนกระดูกเหล่านั้น และเห็นยุงกร่อนกระดูกที่เดิมทีมีความดุร้ายมากแต่เมื่อโดนมือตบ ก็ร่วงลงกับพื้นเป็นฝูงๆ!

การเคลื่อนไหวของนางไม่ค่อยสง่างาม มือทั้งสองข้างโบกสะบัดเหมือนการเต้นรำ ปลิว สะบัด ตบเบาๆ ยุงกร่อนกระดูกร่วงลงสู่พื้นเป็นฝูงๆ ราวกับเชื่อฟังคำสั่งของนาง ขณะที่มือของนางสะบัดไป มันก็ร่วงลงสู่พื้นอย่างเชื่อฟัง ทำให้บนพื้นปูด้วยชั้นสีเทาอ่อนๆ ในไม่ช้าองครักษ์คนนั้นก็ได้รับการช่วยเหลือ

แต่ว่าแขนข้างหนึ่งของเขามีจุดรอยกัดเต็มไปหมด ลึกมากจนมองเห็นกระดูก ซึ่งดูน่ากลัวเป็นพิเศษ โหลชียื่นยาให้เขาหนึ่งเม็ด "กินซะ"

องครักษ์คนนั้นไม่พูดอะไร รับยามาแล้วกลืนลง นี่คือความไว้วางใจที่มีต่อโหลชี โหลชีหยิบถุงยาผงที่พันรอบเอวออกมาแล้วโยนให้คนที่อยู่ข้างๆเขา "ทายาให้เขา"

"ถอยออกไป" ในเวลาเดียวกัน เฉินซ่าก็สั่งให้องครักษ์ลับทั้งหมดถอยออกไป

โหลชียกมือขึ้น และมีฝุ่นฟุ้งกระจายโปรยไปทางยุงกร่อนกระดูกโปรยถึงตรงไหน ยุงกร่อนกระดูกก็ร่วงลงสู่พื้นเป็นฝูงๆ "เทียนอี เอาสิ่งของเหล่านี้ใส่ลงขวดให้ข้า ข้าจะนำไปใช้ประโยชน์"

เดิมที นางก็เกลียดสิ่งของแบบนี้ แต่ในเมื่อฆ่ามันแล้ว ในเมื่อมันมาหาที่ตายเอง ถ้านางยังไม่เอาอีกมันคงจะเสียเปล่า ต้องเข้าใจ ในบางแง่มุม สิ่งของเหล่านี้ถูกบดให้เป็นผงมันจะมีประสิทธิภาพอย่างน่าประหลาดใจ

แม้ว่าเทียนอีและคนอื่นๆจะไม่เข้าใจว่าเจ้าสิ่งของชั่วร้ายและน่ากลัวเหล่านี้มีผลดียังไง แต่คำสั่งของโหลชี พวกเขาเชื่อฟัง พวกเขาเชื่อฟัง ในขณะนี้ เทียนอีและคนอื่นๆก็เลิกคิ้วและถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วเริ่มเก็บยุงกร่อนกระดูกเหล่านั้น

ในเวลานี้ร่างทั้งสามยืนอยู่ตรงข้ามเฉินซ่าแล้ว ทั้งสามคนสูงเท่ากัน มีรูปร่างเหมือนกัน ใส่หมวกและคลุมชุดสีดำเหมือนกัน คลุมทั้งตัวและใบหน้าบางส่วน ใบหน้าบางส่วนที่เหลือซ่อนอยู่ในเงามือของหมวก ดูแล้วเหมือนไม่มีใบหน้า

น่ากลัว ชั่วร้าย

สามทูตภูเขาผี ทันทีที่ทั้งสามออกมา อุณหภูมิโดยรอบดูเหมือนจะลดลงสองสามองศา ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกบรรยากาศวังเวงมืดมน

"เจ้าเป็นใคร?" ตอนนี้ฟังได้ชัดเจนแล้วว่าใครกำลังพูด คือทูตผีที่อยู่ตรงกลาง แม้จะมองไม่เห็นดวงตาของเขา แต่โหลชีก็ยังรู้สึกได้ถึงความขุ่นเคืองใจและสายตาจ้องมองที่ชั่วร้ายของเขา กำลังจ้องมองที่ใบหน้าของตัวเอง

คนแบบนี้ นางไม่เคยยิ้มให้

โหลชีใบหน้าเคร่งขรึม และพูดว่า "คนน่าขยะแขยงไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้" มนุษย์ไม่ได้น่ารังเกียจที่รูปร่างหน้าตา แต่รังเกียจคนที่จิตวิปริต และพฤติกรรมที่น่าขยะแขยง

พี่น้องสามคนนี้ก็เป็นเช่นนั้น

คำพูดของนางกระตุ้นให้สามพี่น้องนั้นโกรธจนสำเร็จ ไม่ เรื่องที่นางฆ่าล้างยุงกร่อนกระดูกมันก็ทำให้ภูเขาผีสามพี่น้องโกรธเคืองเป็นอย่างมาก พวกเขาต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหนกว่าจะนำยุงกร่อนกระดูกมาใช้ พวกมันใช้เวลากี่ปีกว่าจะฝึกฝนจนเชื่องได้! แต่ละครั้งต้องใช้พลังมากแค่ไหนในการควบคุมพวกมัน! แต่ผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่ดูเหมือนอายุยังน้อยคนนี้ จะฆ่าล้างก็ฆ่าล้าง และฆ่าล้างอย่างง่ายดาย! อาวุธที่พวกเขาเคยมองว่ามันไร้เทียมทาน แต่กลับถูกทำลายเช่นนี้!

ให้ตายสิ นางต้องตาย!

มือทั้งสามคนกลายเป็นกรงเล็บพร้อมกัน และกำลังพุ่งมาทิศทางโหลชี พุ่งเข้ามาจับ ให้นางตายด้วยวิธีที่น่าสมเพชที่สุด! แต่เฉินซ่าจะยอมให้พวกเขาแย่งชิงผู้หญิงของตัวเองไปต่อหน้าต่อตาเหรอ พูดเสียงเย็นชา มือที่พันผ้าพันแผลของเขาก็กลายเป็นหมัด รัศมีที่ดุร้ายจนรู้สึกน่ากลัว พุ่งไปทิศทางคนที่อยู่ใกล้ที่สุด มีพลังมหาศาลยากจะต้านทาน!

บูม!

หนึ่งหมัดชกที่คอของชายผู้นั้น มีเพียงเสียงแตกหักของกระดูกเท่านั้น คอของชายผู้นั้นเอียง และดูเหมือนคอจะไม่สามารถรองรับศีรษะได้

หนึ่งหมัดของเฉินซ่าทำให้คอของชายคนนั้นหักอย่างสมบูรณ์

ชั่วขณะโหลชีตกใจจนเหงื่อแตก

ฝ่าบาทที่เผด็จการของนางยังแข็งแกร่งมาก ยังแข็งแกร่งมาก!

การเคลื่อนไหวของตำหนักสามนั้นดังมาก และแน่นอนว่ามันได้แพร่กระจายไปยังตำหนักสองแล้ว ในเวลานี้ ตงสือยู่ องค์หญิงทั้งสองพระองค์ ฉินหยู่ซินพวกเขาได้ยินเสียงก็รีบมา พวกเขาอยู่นอกตำหนักสาม แต่ถูกอิงและเยว่ขวางไว้ เพื่อเป็นการปกป้อง

"ใต้เท้าองครักษ์อิง ใต้เท้าองครักษ์เยว่ พวกเจ้ารีบไปช่วยฝ่าบาทเร็ว ข้าอยู่รอที่นี่และจะไม่ก่อความวุ่นวาย" เป่ยฝูหรงสีหน้ากังวลใจ

ตงสือยู่สีหน้าครุ่นคิด และก็มีสีหน้ากังวลใจ

เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะอิงกับเยว่มาขวางพวกเขาไว้ พวกเขาคงได้เข้าไปในตำหนักสามแล้ว

เพียงแค่กวาดมอง เขาก็มองเห็น ในเวลานี้เฉินซ่ายังคงแบกโหลชีไว้บนหลังอยู่? นี่มันหมายความว่าไง?

"ใต้เท้าองครักษ์เยว่ ฝ่าบาทใส่ใจแม่นางโหลจริงๆ ในเวลานี้ยังให้นางอยู่ข้างกายไม่กลัวสามทูตภูเขาผี จะทำร้ายนางโดยไม่ได้ตั้งใจเหรอ?" ฉินหยู่ซินได้ถามในสิ่งที่เขากำลังสงสัย

"นายท่านคิดอะไร ข้าน้อยไม่กล้าคาดเดาเอาเอง" เยว่พูดไปตามน้ำ

อิงเหลือบมองคนสองสามคนด้วยความไม่พอใจ แขกคนอื่นๆได้ยินการเคลื่อนไหว ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดก็รออยู่ในตำหนักรับแขกของแต่ละคน พวกเขาจะส่งคนไปปกป้อง เนื่องด้วยหลายท่านมีฐานะตัวตนที่พิเศษ พวกเขาทั้งหมดจึงมารวมตัวกัน ทำให้พวกเขามีเวลาพอที่จะขวางพวกเขาไว้ที่นี่ โชคดีที่ขวางเอาไว้ ประตูตำหนักนี้ก็เพียงพอที่จะปิดบังสายตาของพวกเขา

แต่ทั้งสองคนได้รับมอบหมายให้ปกป้องความปลอดภัยของคนเหล่านี้ ในเวลานี้แม้ว่าจะกังวลเป็นพิเศษ กังวลความปลอดภัยของเฉินซ่ามาก เลยไม่กล้าเข้าไปข้างในโดยไม่ได้รับอนุญาต

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคนเหล่านี้ในตำหนักจิ่วเซียว ปัญหาคงใหญ่มาก

"ใต้เท้าองครักษ์อิง ใต้เท้าองครักษ์เยว่!"

มียามวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

อิงและเยว่จ้องมองหน้ากัน มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นในใจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

ยามรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้ากังวลอย่างมาก และเหลือบมองตงสือยู่กับเป่ยฝูหรง