บทที่ 73 นางเป็นยอดฝีมือของสุดยอดฝีมือ

"เสียบอยู่ที่เสา" สีหน้ายามดูเคร่งขรึม

องครักษ์เยว่เดินมาดู สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

มันเป็นใบไม้ที่บางมาก บางและนิ่มกว่าใบต้นหลิว แต่ว่า ใบไม้นี้ได้ทะลุผ่านกระดาษที่กองไว้ และ มันถึงกับพุ่งไปเสียบที่เสา!

"อีกฝ่ายต้องการแสดงความแข็งแกร่งของกำลังภายใน" อิงพูดอย่างโกรธจัด

เยว่ส่ายหัวแล้วพูดว่า "อวดทำไม? เป็นเพราะต้องการให้พวกเรารู้ว่า กำลังภายในของเขาอยู่เหนือพวกเราทุกคน หากต้องการไล่ตามเขา มีเพียงฝ่าบาทคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้ ไม่เช่นนั้น คนอื่นที่ไล่ตามก็มีแต่ตายเท่านั้น" ขณะที่เขาพูด โดยไม่คิดจะเคลื่อนย้ายย้ายกระดาษนั้น ข้าจะไปหาฝ่าบาท ตรงนี้มอบให้เป็นหน้าที่ของเจ้า"

อิงจำเป็นต้องอยู่

โหลชีโอบเอวของเฉินซ่าไว้แน่น เขากระโดดขึ้นไปในอากาศ นิ้วทั้งห้าของกลายเป็นกรงเล็บ จับที่หลังคอของชายที่กำลังจะหนี และกระแทกมันออกไป ได้ยินเสียงดัง เป็นเสียงแตกหักของกระดูก

ชายคนนั้นไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง และร่างกายก็กระแทกลงพื้นอย่างแรง มีเสียงดังขึ้นมา

ขณะนี้เยว่เข้ามาพอดี "นายท่านมีโหลชีแล้ว ยังเก่งกังฟูเหมือนเดิม" เขาเหลือบมองไปที่ซากศพทั้งสามในลานบ้าน สามทูตภูเขาผีไม่มีใครหนีไปได้

โหลชีมีบทบาทสำคัญจริงๆ ตามที่คาดไว้

อีกฝ่ายคาดเดาอะไรได้เหรอ? เยว่รู้สึกหนักใจเล็กน้อย

รูปร่างสูงเคร่งขรึมยืนนิ่ง โหลชีก็เลื่อนลงจากหลังของเขาทันที หันไปข้างหน้าเขาแล้วจับมือเขา "ยา ผ้ายืดพันแผล" เมื่อสักครู่ที่ต่อสู้กันมือของเขาพันเช่นนี้มันไม่สะดวกจริงๆ ดังนั้นเขาจึงดึงผ้ายืดพันแผลออก และตอนนี้สิ่งแรกที่นางจำได้คือรีบทายาให้เขาอีกครั้ง และพันแผล แม้รู้ว่าในเวลานี้เยว่ได้วิ่งเข้ามาอย่างรีบเร่ง สีหน้าผิดปกติ ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน

"นายท่าน ลูกน้องดูแลยาคนหนึ่งในตำหนักยาหายตัวไป ดอกลึกลับถูกขโมยไป คนที่มาขโมยได้ทิ้งสิ่งนี้ไว้ และเสียบใบนี้ไปที่เสาหลักของตำหนักยา" เยว่ยื่นของในมือให้

โหลชีพันแผลให้เฉินซ่าเสร็จแล้วรีบดึงแขนของเขามาโอบตัวเองไว้ แล้วไปรับใบไม้ที่เสียบอยู่ในกระดาษ ไม่ยอมดู แล้วดึงใบไม้ออกมา ขยี้จนเละ โยนทิ้ง แล้วเปิดกระดาษข้อความนั้นออกมา

"ไขหินพันปี"

มีข้อผิดพลาดอะไรหรือเปล่า มีเพียงสี่คำในนี้

"ไขหินพันปี มันคืออะไร?"

ใบหน้าของเฉินซ่าเคร่งเครียด เยว่อดไม่ได้จนต้องถอนหายใจ "ไขหิน คือของเหลวที่เกิดจากหินในหุบเขา เป็นสิ่งของที่หายากมาก ร้อยปีมาแล้วยังหาไขหินไม่เจอ" นับประสาอะไรกับพันปี? ได้ยินมาว่าดื่มของสิ่งนั้นแค่หนึ่งหยดสามารถเพิ่มพลังหกสิบปี และถ้าผู้หญิงได้ดื่มจะช่วยบำรุงใบหน้าให้สวยงาม ยืดอายุ ทำให้ผิวขาวร่างกายมีกลิ่นหอม เป็นสมบัติล้ำค่าที่คนในโลกนี้ไม่มีใครที่ไม่อยากได้"

นักพรตเลวไม่เคยบอกนางเกี่ยวกับของสิ่งนี้ อาจเป็นเพราะนักพรตเลวไม่เคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อน?"

ของล้ำค่าเช่นนี้ จะไปหาได้จากที่ไหน?

"ไขหินพันปี เป็นยาที่นายท่านต้องการใช่ไหม?" โหลชีถาม

"ไม่ใช่" เฉี่นซ่าส่ายหัว

เยว่พูดเสริม "แต่ว่า หากนายท่านได้กินได้ใช้มัน ก็จะมีต้นทุนในการต่อต้านพิษในร่างกายมากขึ้น" ไม่ว่าอย่างไร พิษกู่นั้นได้บรรลุความสมดุลแล้ว แต่ความเสียหายของทั้งสองอย่างที่มีต่อร่างกาย ตอนนี้พวกเขาก็มองไม่เห็น หากมีสิ่งดีๆเช่นนี้จริงๆ ทำให้รากฐานของร่างกายแข็งแกร่งขึ้น และเพิ่มพลังหกสิบปี จะยังไงก็มีประโยชน์

"ความหมายของอีกฝ่ายคือ ให้พวกเราเอาไขหินพันปีไปแลกกับดอกลึกลับ"

"ไม่ ในเมื่อไขหินพันปีหายากขนาดนั้น เป็นไปได้ไหมที่เจ้าจะไปค้นหามันแล้วนำมาแลกเปลี่ยนเป็นดอกลึกลับเหรอ?" โหลฉีกลอกตา แล้วพูดว่ "อีกฝ่ายต้องการไขหินพันปีเป็นเพียงกลลวง สิ่งที่เขาต้องการคือพวกเรารีบไปไล่ตาม เพราะไขหินพันปีนั้นหาไม่เจอแน่นอน ก็เลยต้องรีบไปไล่ตามจับคนเพื่อนำดอกลึกลับกลับมานี่คือวิธีที่ดีที่สุด"

"เขาจะรอพวกเราอยู่ที่ใดที่หนึ่ง" เฉินซ่าพูดอย่างกะทันหัน

"งั้นก็ไปกันเถอะ ไล่ล่า สิ่งของที่หามาอย่างยากลำบาก ทำไมต้องให้คนอื่นมาชุบมือเปิบ?"

โหลชีพูดและกำลังจะกระโดดขึ้นบนหลังของเขา เยว่รีบหยุดนางทันที "เรื่องราวมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น"

เมื่อเขาเล่าเรื่องสาวงามเหล่านั้นถูกคำสาป โหลชีก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำหยาบ

"บัดซบ ในที่นี้มีไส้ศึกอีกกี่คน? อีกฝ่ายบอกชัดเจนว่าต้องการแยกข้าออกจากนายท่าน!"

คำสาป ต้องให้นางไปแก้

ยอดฝีมือ กำลังภายในที่แข็งแกร่งมีแต่เฉินซ่าที่สามารถต้านทานได้

พวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้น ก็สามารถเลือกได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งสองคนไปแก้คำสาปร่วมกัน หรือว่า ปล่อยให้สาวงามเหล่านั้นตาย ทั้งสองคนไปไล่ตามเอาดอกลึกลับกลับมา

"หลังจากผ่านครั้งนี้ไป ตำหนักจิ่วเซียวต้องการจัดระบบระเบียบครั้งใหญ่" นางพูดด้วยความโกรธ

"เข้าใจแล้ว นายท่าน?" เยว่ขมวดคิ้ว และมองเฉินซ่า การจัดระบบระเบียบใหม่มันเป็นเรื่องของอนาคต ตอนนี้ปัญหาคือทางเลือกนี้ จะเลือกอย่างไร?

แน่นอนว่าชีวิตของสาวงามเหล่านั้นในสายตาของพวกเขามันไม่สำคัญเท่ากับดอกลึกลับนั้น แต่ถ้าพวกนางทั้งหมดตายที่นี่ ยังไงมันก็ทำให้ตำหนักจิ่วเซียวขายหน้า คนที่อาศัยอยู่ในตำหนักจิ่วเซียวถูกฆ่าตาย เฉินซ่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ?

แต่ความสำคัญของดอกลึกลับนั้นไม่ต้องพูดถึง

หนึ่งในตัวยาของเฉินซ่า ในสิบปีจะมีเพียงหนึ่งช่อ นอกจากเวลานี้จะไม่มี

จู่ๆโหลชีก็พูดขึ้นว่า "เป็นไปได้ไหม อีกฝ่ายก็แค่คาดเดา เดาว่าทำไมวันนี้พิษกู่เฉินซ่าไม่กำเริบ ในเมื่อเป็นการคาดเดา ดังนั้น เรื่องราวและคนทั้งหมดจะต้องเชื่อมโยงต่อกัน ข้าต้องโดนจู่โจมและได้รับผลกระทบแน่นอน ดังนั้น อีกฝ่ายต้องการแยกพวกเราออกจากกัน มันเป็นแค่การลองเชิง"

เฉินซ่ากระชับแขน และล็อกนางไว้ในอ้อมแขน "ถ้าพวกเราเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่แยกจากกัน แสดงว่ามีปัญหา"

คนที่มีความเชี่ยวชาญก็ดูออกและเข้าใจ

"นอกจากนี้ บุคคลนี้ต้องรู้จักพิษกู่และคำสาปด้วย ความคิดของเขาถึงขยายวงกว้างออกไป คนธรรมดาจะไม่มีวันนึกถึงสิ่งนี้"

เมื่อเยว่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า "บางทีคนคนนั้นอาจคิดว่า โหลชีสามารถยับยั้งพิษกู่ของนายท่านได้ชั่วคราว"