บทที่ 75 เจ้าช่วยข้าไว้

ไม่ต้องพูดถึงสาวใช้เหล่านั้น เขาเป็นหมอที่คุ้นเคยกับความตาย และเป็นหมอที่ได้เห็นพิษกำเริบนับไม่ถ้วน ยังรู้สึกไม่สามารถยอมรับได้!

ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เขายังคงลืมตาอยู่ตลอด และเลือดที่ไม่รู้จบในดวงตาที่เปื้อนเลือดนั้นดูเหมือนว่าจะสามารถดูดคนเข้าไปได้ ไม่สามารถสบตาได้เลย ถ้าสบตบอีกครั้งก็จะสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เทียนอิ่งยืนอยู่หน้าเก้าอี้ และหัวใจก็กังวลตลอด

ตำหนักจิ่วเซียววันนี้ไม่สงบ และตอนนี้แม่นางโหลชีไม่อยู่ เขาจำเป็นต้องปกป้องฝ่าบาทให้ดี จำเป็นมาก!

"โหลชีกลับมาแล้ว"เยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเงาแต่งตัวตอนที่นางออกไปของโหลชีนั้น สะท้อนบนกระดาษหน้าต่าง

แต่เมื่อมีคนเดินเข้ามา เมื่อดึงเสื้อคลุมออก ทำให้คนทั้งสามคนที่อยู่ในที่นี้ผิดหวังสุดๆ

เมื่ออิงเห็นคนทั้งสามคนแสดงความผิดหวังสุดๆ อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้ง "พวกเจ้าไม่ต้องเป็นเช่นนี้? เห็นข้าแล้วอารมณ์ไม่ดีขนาดนั้นเลยหรือ?"

เดิมทีต้องการจะพูดเรื่องตลก แต่เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของเฉินซ่า เขาก็หยุดไว้ทันที และกำหมัดไว้แน่นโดยไม่ตั้งใจ

นายท่านเป็นแบบนี้อีกแล้ว ไม่ควรให้ใครเห็นเด็ดขาด และเมื่อเห็นก็ต้องฆ่าปิดปาก

"แม่นางโหลชีอยู่ที่ไหน?" เยว่ถามอย่างควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

"นางเอาผ้าคลุมให้ข้า ให้ข้าไปแสดงละครให้กับตงสือยู่ นางน่าจะกลับมาแล้วนี่"

"เจ้าไปแสดงละครที่ตงสือยู่?" เยว่จับผิดกับคำพูดที่เขาพูด เขาเนี่ยนะ? ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและขี้หงุดหงิดของเขา ไปแสดงละครต่อหน้ายู่ไท่จื่อ?

อิงพูดด้วยความไม่พอใจ "ทำไม ข้าทำไม่ได้เหรอ? หึ มันเป็นคำสั่งของนายท่านไม่ใช่เหรอ? ตอนที่พวกเราออกจากตำหนักหนึ่ง โหลชีบอกว่าคนคนนั้นเป็นคนของยู่ไท่จื่อ และบอกว่าจะหาโอกาสเปลี่ยนบทบาทกับข้า ให้ข้าหาวิธีบีบคนคนนั้นไปหายู่ไท่จื่อ และฆ่าคนคนนั้นอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าเขา อย่าให้โอกาสอีกฝ่ายฆ่าตัวตาย......"

เยว่ขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน "นายท่านเคยสั่งเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?" พวกเขาทั้งหมดรู้ว่ายู่ไท่จื่อเกลียดเลือด และรังเกียจกลิ่นคาวเลือดมาก คนในโลกเสริมแต่งเขา ยังบอกว่าเป็นเหมือพระพุทธเจ้า มีจิตใจเมตตา ทนเห็นเลือดไม่ได้

แต่ต่อหน้ายู่ไท่จื่อ ฆ่าคนเหรอ? ฆ่าคนของเขา?

โหด โหดมากจริงๆ

"นั่นคือ สิ่งที่โหลชีพูด" อิงยักไหล่และพูดว่า "แต่ว่า ต้องขอบอกว่า มันเจ๋งสุดๆ"

เขาไม่เคยชอบรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนของตงสือยู่ ดังนั้นการแสดงเช่นนี้ เขาจึงสามารถเล่นได้ดี และเล่นได้สุดยอดจริงๆ

"ฝ่าบาท ท่านเป็นอะไร?" ทันใดนั้น เสียงหมอเทวดาก็ดึงความสนใจของพวกเขากลับมา และพวกเขามองที่เฉินซ่าทันที เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทั้งสองเกือบจะคุกเข่าลง

เดิมทีพิษกู่ของเฉินซ่ากำเริบ ทุกเดือนของวันที่สิบห้าก็จะมีเลือดไหลไม่หยุด จากนั้นเขาก็ไม่สามารถขยับตัว และไม่สามารถพูดได้ แต่ตอนนี้ร่างกายของเขากำลังชัก!

จู่ๆเส้นเลือดในร่างกายของเขาก็ลอยขึ้นมาบนผิว ราวกับงูสีเลือดที่ติดอยู่กับตัวของเขา และพวกมันก็เคลื่อนไหวไปตามอาการชักของเขา มันดูน่ากลัวและผิดปกติ!

"นายท่าน!"

ในเวลานี้ ร่างกายของเฉินซ่ากำลังประสบกับความเจ็บปวดอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน!แต่ก่อนทุกเดือนของวันที่สิบห้าพิษกู่กำเริบเขาก็เจ็บปวดสุดๆ เขาเคยรู้สึกว่า นั่นมันคือความเจ็บปวดสุดๆแล้ว เจ็บปวดไปนานๆ เจ็บปวดจนแทบจะรู้สึกชา อย่างไรก็ตาม ในการเผชิญกับความเจ็บปวดในเวลานี้ เขาพึ่งค้นพบว่า ความเจ็บปวดในอดีตนั้นมันเล็กนิดเดียว!

ความเจ็บปวดตอนนี้ พูดอย่างไร ดูเหมือนว่ามียุงกร่อนกระดูกจำนวนนับไม่ถ้วนได้เข้าไปในเส้นเลือดของเขา ไม่สิ ดูเหมือนว่าเส้นเลือดและเส้นประสาทชีพจรทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยยุงกร่อนกระดูกและพวกมันก็กินเนื้อและเลือดของเขา และกำลังมุดเข้าไปในกระดูก

ภายใต้ความเจ็บปวดอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เขาไม่สามารถส่งเสียง และขยับตัวไม่ได้ และตอนนี้ตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือด และยากที่จะขยับตาได้ เจ็บปวดสุดๆ จนทำให้เขารู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด แล้วข้างกายมีใครที่กำลังพูดอยู่!

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังไร้เรี่ยวแรง และกำลังจะสิ้นหวังจนตาย

ไม่มีใคร รอบตัวไม่มีใคร ไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้ ไม่มีใครสามารถบรรเทาความเจ็บปวดของเขา ไม่มีใครสามารถทำให้เขาหายใจอย่างผ่อนคลายได้

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเฉินซ่า มีความคิดที่จะยอมแพ้

ยอมแพ้เถอะ พิษกู่เช่นนี้ ความเจ็บปวดเช่นนี้!

เขาเหนื่อย และเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

เฉินซ่าหวาดกลัวกับความอ่อนแอที่เขาไม่เคยมีมาก่อน และเกลียดความอ่อนแอนี้ แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดมากจนไม่สามารถห้ามความอ่อนแอและความสิ้นหวังนี้ คนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน จะไม่มีวันรู้ซึ้ง มันคือความเจ็บปวดแบบไหน และพูดได้เต็มปากเลยว่า นี่มันคือ ความเจ็บปวดที่คนธรรมดาไม่สามารถจะทนได้!

"ฝ่าบาท!"

"นายท่าน!"

"หมอเทวดา รีบคิดวิธีสิ!"

เยว่และอิงพวกเขาไม่รู้ว่าเฉินซ่าเจ็บปวดแค่ไหน และไม่รู้ว่าเขาสิ้นหวังเพียงใด แต่เพียงแค่มองอาการกระตุกตลอดเวลา มองดูหลอดเลือดที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น ราวกับว่ากำลังจะระเบิดได้ทุกเมื่อ พวกเขาก็นึกภาพออก ว่าตอนนี้เขาเจ็บปวดแค่ไหน!

"ข้า ข้าไม่มีหนทาง ไม่มีหนทาง ฝ่าบาทพูดไม่ได้ ข้าไม่รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร" หมอเทวดาน้ำตาซึม เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถ! พิษในร่างกายของเฉินซ่า หากรวบรวมยาได้เขาก็รู้วิธีแก้พิษ แต่สำหรับพิษกู่ กู่บวกกับความเจ็บปวดนั้น เขาไร้ความสามารถจริงๆ!

"โหลชี! ให้ตายสิเจ้ายังไม่กลับมา ยังไม่มา!" อิงตะโกนอย่างเหลือทน

ขณะที่เสียงตะโกนจบลง ก็มีเสียงที่คุ้นเคยมาจากที่ไกลแล้วใกล้เข้ามา ชั่วขณะก็มาถึงข้างๆเก้าอี้ทันที

"เรียกวิญญาณเหรอ?"

ทุกคนจ้องเขม็ง คนที่มาก็คือโหลชีนั่นเอง!

"เจ้ามันเป็นผู้หญิงที่สมควรตาย เจ้าไปตายที่ไหน!" อิงเกือบจะจับปลอกคอเสื้อของนาง เยว่รีบดึงเขาไว้ทันเวลา

"หุบปาก" ขณะนี้โหลชีเห็นรูปลักษณ์ของเฉินซ่า สีหน้าของนางเปลี่ยนไป และก็รีบผลักเยว่และอิงออกไปพร้อมกันทันที "ออกไปเฝ้าด้านนอก!"

เยว่ไม่พูดอะไร รีบลากอิงออกจากประตูห้องทันที อยู่ทางซ้ายและขวา เฝ้า เฝ้า ไม่มียุงแม้แต่ตัวเดียวจะเข้าไปได้ พวกเขาช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงเชื่อฟังนาง เชื่อฟังโหลชี