บทที่ 76 บัญชีดำของฝ่าบาท

หลายวันมานี้คนในตำหนักจิ่วเซียวล้วนแต่หวาดผวาไปหมด

เพราะพวกเขาพบว่า สาวใช้ที่ยังคงพูดคุยและหัวเราะไปกับตัวเองก่อนหน้านี้ หรือองครักษ์ที่ยังเห็นหน้าค่าตากันมาโดยตลอดคนหนึ่ง ได้ระเหยหายไปจากโลกนี้เสียแล้วในทันทีทันใด

หลังจากนั้นก็ได้ยินว่า มีพ่อบ้านคนหนึ่ง ถูกจับเข้าคุกไปแล้วทั้งครอบครัว

หลายวันมานี้บนตัวของหัวหน้าผู้คุ้มฮั่วมีท่าทางที่เหี้ยมเกรียมแทบจะทุกวัน ทำให้ท่าทางที่ดูน่ากลัวเล็กน้อยมาแต่ไหนแต่ไรดูน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิมไปเสียแล้ว

"หัวหน้าผู้คุ้มคืนนั้นช่างทำให้ได้ระบายความโกรธไปได้มากเหลือเกินจริงๆนะขอรับ!" ในขณะนั้นเอง ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของเขากำลังพูดกับเขาว่า "แม่นางโหลนี่เก่งกาจมากเลยนะขอรับ ค่ายกลป้องกันที่นางได้ปรับปรุงใหม่ ไหนเลยจะสามารถเรียกว่าค่ายกลป้องกันได้ ชั่วพริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นค่ายกลพิฆาตเสียแล้ว!"

ในคืนนั้น ฮั่วหยูฉุนมาตั้งมั่นรักษาเรือนจำตามปกติ แต่เพราะว่ามีค่ายกลเหล่านั้น ก็เลยไม่ต้องให้เขาทำอะไรเลย แต่กลับตามซีฉางอี้ไปดื่มชาสองสามกาเสียแล้ว

"องค์ชายเก้า ดูเหมือนว่าองค์ชายหลีจะออกไปจากพั่วอวี้แล้ว เจ้าผิดหวังมากหรือไม่?" ในขณะที่มองซีฉางอี้ที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ข้างๆโต๊ะอยู่นั้น ฮั่วหยูฉุนก็เลิกคิ้วขึ้น

"ข้าไม่ผิดหวังเลย แม่นางโหลมักจะมีเวลาว่างจากงานเสมอ" ซีฉางอี้พูด

"นี่มันเกี่ยวอะไรกับแม่นางโหลว่างหรือไม่ว่างด้วยเล่า?"

"แม่นางโหลเคยสัญญาว่า จะปล่อยข้าไป"

ฮั่วหยูฉุนตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาทันทีว่า "ถ้าหากแม่นางโหลสัญญาเยี่ยงนั้น เช่นนั้นก็มีปัญหาแค่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น "

ในเวลานั้นเองซีฉางอี้จึงมองไปที่เขา แล้วถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า "จะว่าไป แม่นางโหลเป็นใครกันแน่? หรือว่านางเป็นคนของเขาเวิ่นเทียน?"

"เขาเวิ่นเทียนจะไปมีบุคคลเช่นนี้อย่างแม่นางโหลได้อย่างไร?" ฮั่วหยูฉุนทำเสียงฮึดฮัดขึ้นมา แต่ทว่า เมื่อพูดถึงเขาเวิ่นเทียน ในใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลายวันมานี้ ฝ่าบาทและพวกเขาลืมเขาเวิ่นเทียนทางด้านนู้นไปแล้วใช่หรือไม่? เขาต้องไปที่ตำหนักสามเพื่อพูดคุยกับแม่นางโหลสักหน่อยก็น่าจะดี ถึงแม้ว่านี่อาจจะไม่ถึงคราวที่เขาจะไปพูดคุย แต่ทว่า หลายวันมานี้เขาไม่ได้ฟังคำสั่งสอนของแม่นางโหลเลย ในใจของเขาจึงรู้สึกคันยิบ ๆ ขึ้นมา

ฮั่วหยูฉุนกำลังหาข้ออ้างให้ตัวเอง

"แม้แต่เขาเวิ่นเทียนแม่นางโหลก็ยังไม่สนใจอย่างนั้นหรือ?" ซีฉางอี้ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่ ทันทีที่เห็นของที่อยู่บนข้อมือของตัวเอง ในที่สุดเขาก็เลยรีบพูดขึ้นมาว่า "หัวหน้าผู้คุ้มฮั่วถามแม่นางโหลให้ข้าหน่อยจะได้หรือไม่ ว่านางจะปล่อยข้าไปได้เมื่อไหร่? เจ้าก็แค่พูดว่า จะทำการแลกเปลี่ยนกัน ข้าสามารถบอกข่าวที่อาจเป็นประโยชน์ต่อฝ่าบาทของพวกเจ้าเรื่องหนึ่งแก่นางได้"

"ได้ ข้าจะไปเดินสักรอบ เจ้ารอฟังข่าวจากข้าเถอะ" ฮั่วหยูฉุนหันหลังกลับทันทีแล้วเดินออกจากประตูไป ตอนนี้เขามีเหตุผลที่ตรงไปตรงมายิ่งกว่าแล้ว ฝ่าบาทคงไม่อาจไม่อนุญาตให้เขาพบกับแม่นางโหลอีกแล้วกระมัง?

เนื่องจากว่าแม่นางโหลอาศัยอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว หลายวันมานี้ ทุกครั้งที่เขาพูดถึงการขอพบแม่นางโหล เขาก็จะถูกฝ่าบาทสกัดเอาไว้โดยบอกว่านางต้องการพักผ่อนแล้วบอกให้เขากลับมาทุกครั้ง ทำให้ฮั่วหยูฉุนใกล้จะกลุ้มใจตายอยู่แล้ว

เขาเพียงแค่ให้แม่นางโหลอาศัยอยู่ที่นี่สองสามวันเองไม่ใช่หรือ? แล้วจำเป็นต้องให้นางคอยปกป้องเขาอย่างนี้ด้วยหรือ? ต่อให้เขามีความกล้านับสิบ เขาก็ไม่กล้าบังเกิดจิตใจที่คิดไม่ซื่อต่อแม่นางโหลอยู่ดี

แต่ทว่าคำพูดเหล่านี้ฮั่วหยูฉุนก็ทำได้แค่ตำหนิอยู่ในใจเท่านั้น เขาไม่กล้าหยิบยกมาพูดต่อหน้าเฉินซ่า อย่างแน่นอน

เขาเดินอย่างรีบร้อนจนไปถึงตำหนักสาม ยังไม่ทันได้เข้าไปข้างใน ก็ถูกองครักษ์ขวางเอาไว้เสียแล้ว เอาล่ะ ตอนนี้ได้มีองครักษ์เฝ้าอยู่นอกประตูตำหนักสามเสียแล้ว นั่นเป็นเพราะว่าหลายวันมานี้มีสาวงามวิ่งไปวิ่งมาในตำหนักสามมากมายเหลือเกิน กฎเกณฑ์แบบนั้นก่อนหน้านี้จึงมักจะไม่เหมาะสมกับบรรดาคนที่มาจากต่างแดนเหล่านี้อยู่บ้าง

"หัวหน้าฮั่ว ฝ่าบาทมีรับสั่งว่า ไม่อนุญาตให้ฮั่วหยูฉุนเข้าไปข้างในขอรับ"

ในขณะที่องครักษ์คนนั้นกำลังมองฮั่วหยูฉุนอยู่ก็ยิ้มอย่างมีความสุขเล็กน้อย

ผู้คนเหล่านี้ แท้ที่จริงแล้วคือคนที่ล้วนแต่คอยติดตามเฉินซ่าอย่างมุมานะบากบั่นมาตั้งแต่เริ่มแรก และทั้งหมดก็คุ้นเคยกันกับเขาเล็กน้อย

ฮั่วหยูฉุนแทบจะกระอักเลือดออกมา ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็ขมขื่นลงไปในทันใด แต่เมื่อใบหน้าที่ขาดสีของเลือดและหม่นหมองเล็กน้อยตามปกตินั้นของเขาขมขื่นลงมาแบบนี้ รูปแบบนั้นก็เลยบิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้องครักษ์คนนั้นอดไม่ได้ที่จะเพ่งมองดูเขา

"แต่ว่า แม่นางโหลฝากคำพูดเอาไว้ว่า ถ้าหากท่านมาหานาง ก็ให้พวกเราไปรายงาน เดี๋ยวนางจะออกมาเองขอรับ"

"แม่นางโหลปราดเปรื่องยิ่งนัก!"

ทันใดนั้นฮั่วหยูฉุนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง คิดไม่ถึงเลยว่าแม่นางโหลจะเป็นคนดีอย่างนี้ ช่างเข้าอกเข้าใจผู้อื่นจริงๆ เข้าอกเข้าใจผู้อื่นจริงๆ!

หลังจากที่องครักษ์ไปเชิญโหลชีมาแล้ว โหลชีก็ออกมาโดยที่ไม่ปล่อยให้ฮั่วหยูฉุนรออยู่นอกประตูตำหนักสามนาน

พอฮั่วหยูฉุนเห็นโหลชี ในใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิฝ่าบาทตนเอง เขาเอาแต่พูดว่าแม่นางโหลอารมณ์ไม่ดี เหนื่อยแล้ว และต้องการพักผ่อนอยู่ตลอดเวลา แต่เท่าที่ทุกคนเห็น นี่มันไม่ใช่รูปลักษณ์สวยงาม หน้าตาสดใสและงดงามจนน่าประทับใจหรอกหรือ?

โหลชีตบกระโปรงไปมา หลายวันมานี้ดูเหมือนเฉินซ่าจะชื่นชอบที่นางสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกับเขาเข้าแล้ว จึงสั่งให้คนเร่งตัดเย็บเสื้อผ้าสีดำให้นางหลายชุด ควบคู่ไปกับการปรับปรุงใหม่เพียงเล็กน้อยของเธอเอง ทำให้เสื้อผ้าเหล่านี้ของนางมีสไตล์ที่เป็นกลางอยู่เล็กน้อย หลังจากสวมใส่ไปแล้วก็พอดีกับตัวมาก และการเคลื่อนไหวก็สะดวกมากเช่นกัน ไม่รุ่มร่ามแบบนั้นเหมือนกับกระโปรงผู้หญิง แต่ก็ไม่มีความองอาจห้าวหาญเหมือนกับชุดของผู้ชายเลยเช่นกัน นางชอบมันเอามากๆ

"คารวะแม่นางโหล"

"หัวหน้าผู้คุ้มฮั่วถ่อมตัวแล้ว แต่ว่าซีฉางอี้ต้องการพบข้ารึ?"

"ถูกต้อง" พอโหลชีพูดดังนั้น ฮั่วหยูฉุนก็เชื่อแล้วว่า โหลชีได้สัญญาว่าจะปล่อยซีฉางอี้ไปจริงๆ แต่ทว่า นี่พูดจริงหรือหลอกเขากันแน่?

"เขาพูดว่าอะไร?" โหลชีพูดไปพลาง เดินนำหน้าไปทางเรือนจำไปพลาง

"เขาพูดว่า สามารถบอกข่าวหนึ่งที่เป็นประโยชน์ต่อฝ่าบาทแก่แม่นางโหลได้"

"เอ๋? งั้นก็ไปกันเถอะ ไปลองฟังข่าวที่เป็นประโยชน์อะไรบางอย่างที่เขาจะบอกข้ากันเถอะ"

หลายวันมานี้โหลชีก็กำลังพักผ่อนอยู่จริงๆ นี่คือความเคยชินหนึ่งซึ่งเกิดจากภารกิจก่อนหน้านี้ของนาง ไม่ว่าภารกิจนี้จะยากลำบากหรือว่าง่ายดาย และไม่ว่ากลับมานางจะเหนื่อยหรือไม่ นางก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่สักสองสามวันและปลดปล่อยจิตใจสักสองสามวัน วันอย่างน้อยก็สามวัน ซึ่งนางก็จะเอาแต่กินๆดื่มๆ หลังจากนั้นก็จะนอนอย่างเต็มที่ หลังจากผ่านช่วงนี้ไป นางจะกระโจนเข้าไปสู่การฝึกฝนในระดับที่สูงขึ้นของตัวเองต่อไป และหลังจากนั้นค่อยเริ่มทำภารกิจถัดไป