บทที่ 81 เกือบหลงกล

ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตามที่นางถูกขังอยู่ที่นี่ แต่การจับคนลงมาก็ถือว่าเป็นความชั่วร้ายของนางอยู่ดี

โหลชีเห็นเนื้อและกระดูกที่เน่าเปื่อยกองหนึ่งอยู่ที่มุมห้องแล้ว และมันเต็มไปด้วยหนอนแมลงวัน เดิมทีตอนที่ได้กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนนี้ในความมืดมิดยังนึกว่ามันเป็นซากศพของสัตว์ แต่พอมองดูในตอนนี้กลับเป็นมนุษย์ซะอย่างนั้น

นางกินเนื้อมนุษย์และดื่มเลือดมนุษย์สดๆ

แต่บนริมฝีปากสีแดงเข้มของนาง โหลชีคิดว่านางน่าจะรู้แล้วว่ามันมาจากที่ไหน

เนื่องจากไม่เคยพบเจอดวงอาทิตย์เลย ผิวหน้าที่อยู่บนใบหน้าและบนร่างกายของผู้หญิงคนนี้จึงขาวซีดไปหมด ตามหลักเหตุผลแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่ริมฝีปากจะมีสีเลือดแบบนี้ได้ นางใช้เลือดมนุษย์ทาริมฝีปากแล้ว

บางทีในใจของนางยังคงมีความเป็นผู้หญิงซึ่งรักสวยรักงามอยู่เล็กน้อย แต่วิธีการแต่งหน้าแบบนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกน่าขนลุกขนพองมากเกินไป จนอยากจะอาเจียน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานที่แห่งนี้มีอยู่มานานแค่ไหนแล้ว ใครจะไปคิดว่า ความจริงแล้วเบื้องล่างของวัดที่มีพระพุทธเจ้าประทับอยู่จะมีความชั่วร้ายเช่นนี้ดำรงอยู่

แน่นอนว่า โหลชีไม่คิดว่าตัวเองเป็นผู้บังคับใช้กฎหมาย แล้วก็ไม่ใช่ผู้พิทักษ์ความยุติธรรมอะไร ที่นางมาที่นี่ ก็เพราะต้องการช่วยชีวิตองครักษ์เท่านั้น ตอนนี้ถ้าได้ยินคำว่าหญิงอัปลักษณ์คนนี้ ก็ต้องขอโทษด้วย ก็นางทำได้แค่เรียกว่าหญิงอัปลักษณ์ไปชั่วคราวก่อนเท่านั้น เมื่อได้ยินคำถามน่าเกลียดนี้คิดไม่ถึงเลยว่ายังจะถามว่านางเป็นใครได้อีก โหลชีก็เลยมีความรู้สึกแปลกๆเล็กน้อยขึ้นมาอีกครั้งเสียแล้ว ถ้าหากถูกขังอยู่ที่นี่มานานแล้ว และไม่ได้ติดต่อกับใครเลย เอาแต่อยากจะจับคนลงมากินแบบสดๆล่ะก็ ยังจะไปสนใจทำไมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร? อีกอย่าง จะว่าไปแล้วเจ้ารู้จักหรือ? ถ้าไม่รู้จัก จะอยากรู้สถานะของเขาไปทำไม?

"แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร?" นางถามกลับ

"ข้าเป็นใครงั้นรึ?" ความสับสนแวบเข้ามาในดวงตาของหญิงอัปลักษณ์ นางพูดซ้ำอีกรอบด้วยเสียงต่ำ จากนั้นก็มองไปที่โหลชีด้วยความรู้สึกกลัดกลุ้ม แล้วพูดว่า "เจ้าแปลกมาก ผู้ชายที่ข้าจับลงมาได้ก่อนหน้านี้คนนั้น ข้าอยากให้เขาพูดคุยกับข้า ไม่กินเขา แต่เขากลับเอาแต่ร้องไห้และร้องตะโกนอยู่ตลอดเวลา ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวจนข้ารำคาญจะตายอยู่แล้ว จึงจำต้องกินเขาซะ หรือว่าเจ้าไม่กลัวข้า?"

"ข้าคิดว่า ก่อนหน้าคนที่ถูกเจ้ากินไปคนนั้น ยังมีใครเคยพูดคุยกับเจ้าสินะ ข้าไม่ใช่คนแรกใช่ไหม?"

"เจ้าพูดได้ถูกต้อง มีคนเคยพูดคุยกับข้า แต่เขาไม่เคยลงมา คาดว่าถ้าเขาลงมาเห็นสภาพของข้า เขาก็คงจะไม่อาจพูดคุยกับข้าได้เสียแล้ว"

คิดไม่ถึงว่าหญิงอัปลักษณ์จะพูดคุยกับนางแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ

"เช่นนั้น เขาคือใคร เขาคุยอะไรกับเจ้า?"

"เขาคุยอะไรกับข้างั้นรึ? เขาขอให้ข้ารอคนผู้หนึ่ง รอจนกระทั่งคนผู้นั้นจะมาช่วยข้า แล้วข้าก็จะสามารถออกไปจากที่นี่ได้"

ในใจของโหลชีเต้นขึ้นมาในทันที "รอใคร?"

ทันใดนั้นหญิงอัปลักษณ์ก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมา "รอใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?"

"โหลชี"

ในเวลานั้นเอง เหนือศีรษะกลับมีเสียงของเฉินซ่าดังเข้ามา เขาได้ใช้กำลังภายในแล้ว แล้วส่งเสียงลงมาข้างล่าง เพราะว่าใกล้จะถึงเวลาครึ่งก้านธูปแล้ว

โหลชีกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็แสดงสีหน้าท่าทางที่ตื่นเต้นเป็นอย่างมากออกมา โบกไม้โบกมือและตะโกนขึ้นมาว่า "มาแล้วๆๆ! มาแล้วๆ!" หลังจากนั้นก็ปิดปากเอาไว้อีกครั้ง แล้วร้องไห้แงแงแงแงขึ้นมา นางร้องไห้ยังน่ากลัวกว่าหัวเราะเสียอีก ราวกับว่าเธอจงใจพยายามเลียนแบบเสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงอยู่ แต่ก็เป็นเหมือนหัวมังกุท้ายมังกรอย่างเห็นได้ชัด

"แงแงแง คนที่ข้ารอมาแล้ว เขามาแล้ว!"

โหลชีตกตะลึงอยู่ในใจ "คนที่เจ้าต้องรอก็คือผู้ชายที่พูดเมื่อกี้อย่างนั้นหรือ?"

"ใช่ใช่ใช่ ผู้ชายคนนั้นเคยใช้เสียงของเขาพูดคุยกับข้า ขอเพียงแค่รอจนกระทั่งเจ้าของเสียงนี้มาถึง ข้าก็จะสามารถออกไปได้แล้ว สามารถออกไปได้แล้ว!" นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นก็เริ่มกระโดดขึ้นมา ซึ่งมันก็ไม่เหมือนการเต้นรำเลย เหมือนกับร่างทรงอย่างไรอย่างนั้น นางกระโดดไปทางซ้าย กระโดดไปทางขวา แล้ววิ่งอุตลุดไปข้างหน้าและข้างหลัง

โหลวซิ่นไม่สามารถหาประตูกลให้พบได้ ในใจของเขาจึงรู้สึกเป็นกังวล และเพราะว่ากลิ่นข้างในนี้เหลือทนจริงๆ เขาจึงกลั้นใจเอาไว้จนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวไปหมดแล้ว "แม่นางโหล นางกำลังทำอะไรอยู่หรือขอรับ?"

เมื่อโหลชีที่เดิมทีก็รู้สึกว่าแปลกประหลาดอยู่เล็กน้อยถูกเขาถามคำถามนี้ ทันใดนั้นภายในหัวสมองก็สว่างสดใสขึ้นมา "ประตูกล นางกำลังเปิดประตูกล!"

เคล็ดวิชาประตูกลนี้ เพราะว่านางเคยเรียนรู้การสร้างค่ายกลมานิดหน่อย แต่กลับไม่ชำนาญเลย ดังนั้นเมื่อสักครู่นี้จึงครุ่นคิดอยู่นานขนาดนั้น

แต่ทว่า ตกลงว่านางจะเปิดกลไกอะไรกันแน่? และจะทำอะไรกันแน่?

โหลชียังไม่ทันได้ตรวจสอบเส้นสนกลในให้ชัดเจน เฉินซ่าที่รอนางตอบกลับมาอยู่ข้างบนไม่ไหวแล้วกลับกำลังหายใจอย่างเย็นชาและพูดขึ้นมาว่า "ไป!" แล้วเขาก็บินนำหน้าออกไปข้างหน้านอกวิหาร เยว่ยังไม่ทันพูดอะไร กลับเห็นร่างของเขาทะลุออกไปแล้วโดยที่ค่ายกลนั้นไม่มีการขัดขวางใด ๆ

ค่ายกลที่โหลชีทำอยู่คือค่ายกลป้องกัน สำหรับคนที่อยู่ข้างในกลับไม่ได้ยับยั้งอยู่ครึ่งหนึ่ง สามารถออกไปได้ แต่ไม่สามารถเข้ามาได้ ด้วยเหตุนี่จึงจำเป็นต้องการลูกเหล็กไฮเทคเหล่านี้มาช่วยเหลือ

เมื่อพวกเขาทุกคนออกจากวิหารและกำลังยืนนิ่งอยู่ในลาน เสียงของโหลชีก็ดังมาจากด้านล่าง แต่ก็ไม่ชัดเจนมากนัก แต่ความกังวลของนางกลับแพร่กระจายขึ้นมาอย่างชัดเจน "เฉินซ่า รีบลงจากภูเขาไป! เร็วเข้า!"

สีหน้าขององครักษ์เยว่เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ประสบกับเรื่องอะไรเข้าแล้วหรือถึงทำให้โหลชีตื่นตระหนกไปหมดเช่นนี้? ต้องรู้เอาไว้ว่า นางคือคนที่ถูกราชันอินทรีพาขึ้นไปบนท้องฟ้าก็ไม่แสดงสีหน้าตื่นตระหนกใด ๆ เลยเชียวนะ!

"นายท่าน ไปกันเถอะ!"

ในขณะนั้นเอง เขาก็ต้องลากเฉินซ่าไปในทันที ไป ไป ฟังโหลชี ฟังนางเถอะนะ!

ในใจของเยว่ เฉินซ่าจะต้องเป็นคนที่สำคัญที่สุด ในเวลานี้เขาแค่อยากจะฟังโหลชีเท่านั้น รีบๆออกไป รีบทำให้เจ้านายออกไปจากที่นี่ เพราะอาจมีอันตรายได้ เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย หากมีอันตรายจริงๆ โหลชีนางอยู่ข้างล่าง นางยังออกไปไม่ได้

แต่เฉินซ่ากลับตรงกันข้ามกับเขา

เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนอันดังก้องนี้ของโหลชี สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที!

"โหลชี ออกมา!" เขาแผดเสียงก้อง

"ไป! รีบออกไป!"

เสียงของโหลชียิ่งเพิ่มความหวาดกลัวมากขึ้นไปอีกแล้ว! รีบไปเร็วสิ ชักช้าอีกนิดก็จะไม่ทันกาลแล้วนะ!

ใต้ดินมีเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นมา หลังจากนั้นอิฐสีน้ำเงินแผ่นหนึ่งก็เปิดออกในทันใด และดูเหมือนคนคนหนึ่งจะถูกแรงมวลหนึ่งเหวี่ยงออกมาแล้ว เยว่จำได้ว่าคนคนนั้นคือองครักษ์ของพวกเขาในนาทีสุดท้ายที่เขากำลังจะซัดอาวุธออกไป เขาจึงเอื้อมมือไปจับและลากเขาเข้ามาในทันที แล้วอิฐสีน้ำเงินก้อนนั้นก็ปิดลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ด้านนอกของวัด ดูเหมือนว่าจะมีเสียงกริ๊กกริ๊กๆๆบางอย่างดังขึ้นมาทั่วทุกหนทุกแห่ง และรอบๆบริเวณ ทั่วทุกหนทุกแห่งล้วนแต่มีเสียงแบบนั้น ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังชุมนุมกันอยู่