บทที่ 82 ราชาค้างคาวดูดเลือด

พอได้สติกลับมา นางถลึงตาใส่ผู้หญิงคนนั้นทันที ให้ตายเถอะ! เกือบจะโดนเข้าแล้ว! เกือบจะโดนเข้าแล้วจริงๆ!

บอกเป็นนัยทางจิตใจ ภาพลวงตาที่แท้จริง หรือการสะกดจิตอีกชนิดหนึ่ง สามารถทำให้คนสงสัยเกี่ยวกับสถานที่ทันที สิ่งที่ทำทุกอย่าง ปัญหาที่พบสร้างความสงสัยที่ไม่จริง ทั้งหมดนี้สงสัยไม่ใช่ความจริง มันเป็นเพียงความฝัน

และเมื่อเจ้าถูกสะกดจิตจริงๆ เช่นนั้นก็ตายแล้ว

เคยมีนักสะกดจิตที่บ้าคลั่งได้หาคนสามคนมาเป็นผู้ช่วยของเขา เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเองว่าเป็นเรื่องจริง เมื่อมาถึงหน้าผา เขาจึงบอกให้ทั้งสามคนเดินไปที่หน้าผา และคนที่มีสติทั้งสามเท้าของพวกเขานั้นได้สั่นเทาโดยธรรมชาติ แต่หลังจากที่นักสะกดจิตสามารถสะกดจิตได้สำเร็จ พวกเขาต่างคิดว่าตัวเองกำลังเดินเล่นอยู่บนชายหาด

ทรายละเอียดที่อยู่ใต้ฝ่าเท้ารู้สึกดีมาก หากเดินต่อไปอีกนิดก็สามารถลงไปเล่นน้ำทะเลได้เลย ไม่มีใครที่จะสามารถปฏิเสธต่อสิ่งล่อใจเช่นนี้ได้ พวกเขาเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม และเดินไปตรงไปที่ที่พวกเขาคิดว่าเป็นน้ำทะเล ในความเป็นจริง อยู่ในสายตาคนอื่น คือพวกเขากำลังจะเดินลงไปยังหุบเหวลึก

ก่อนหน้านั้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ โหลชียังบอกกับสหายของนางว่า พลังจิตใจแข็งแกร่งมากพอ ก็จะไม่สามารถถูกสะกดจิตได้

แต่เมื่อครู่นางเกือบแล้วจริงๆ เกือบจะถูกสะกดจิตสำเร็จแล้ว!

ช่างน่าขายหน้ามากจริงๆ!

ทนไม่ได้!

โหลชีอับอายกลายเป็นโทสะอย่างมาก

เมื่อโหลชีที่อับอายกลายเป็นโทสะนั้นน่ากลัวมาก

"นายท่าน นำหญิงอัปลักษณ์นั้นไประเบิดให้เป็นชิ้นๆ" เธอขบฟันตะโกนร้องอย่างเกรี้ยวกราด ในเมื่อตอนนี้ไปไม่ได้ ก็กำจัดหญิงอัปลักษณ์นี้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน!

ตอนนี้นางไม่สามารถทำอะไรได้ แต่จะกลัวอะไร นางมีผู้ชายไง!

"ได้!" เฉินซ่าตอบด้วยเสียงทุ้มที่ต่ำ ทันใดนั้นร่างก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า และฟาดฝ่ามือได้ตรงไปที่ศีรษะของหญิงอัปลักษณ์!

"อย่าแตะต้องนาง สกปรก!" โหลชีรีบเรียกอีกครั้ง

ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องให้นางเตือน คนอยู่กลางอากาศ ฝ่ามือตบลงไป และเฉินซ่าที่อยู่ระยะใกล้ๆ ได้มองเห็นหนอนบนศีรษะของหญิงอัปลักษณ์อย่างชัดเจน คนที่เยือกเย็นอย่างเขาก็อดที่อยากจะอาเจียนออกมาไม่ได้

ระเบิดมันให้เป็นชิ้นๆ ไม่ดีแล้ว เศษเนื้อกระจายไปรอบๆ และได้ทำให้กลายเป็นก้อนเนื้อโดยตรง

ฝ่ามือทั้งสองของเขาสามารถทำลายพื้นอิฐที่หนาได้ นับประสาอะไรกับสตรีที่ผอมแห้งราวกับฟืนเพียงคนเดียว

ก่อนที่ลมจะพัดมา หญิงสาวอัปลักษณ์ไม่อาจจะยืนไหวจึงได้หมอบลงกับพื้นอย่างแรง นางเต้นมั่ว และตะโกนขึ้นอย่างบ้าคลั่งว่า "เมื่อได้ดื่มเลือดพิษกู่ของเจ้าแล้ว อาการป่วยของข้าก็จะดีขึ้น และจากนั้นข้าก็สามารถออกไปได้! ฉันจะกินเจ้า ข้าจะกินเจ้า"

"บึ้ม!"

เฉินซ่าใช้ฝ่ามือโจมตีร่างของนางลงสู่พื้นดิน บนพื้นได้ปรากฏหลุมรูปมนุษย์ขนาดใหญ่ คนข้างในมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ

"นายท่านยอดเยี่ยมมาก!"

โหลชีถือได้ว่านี้ได้ปลดปล่อยความโกรธออกไปแล้ว

เยว่ได้ลูบหน้าผากทันที "โหลชี ผ่านช่วงที่ยากลำบากนี้ไปได้ก่อนแล้วค่อยดีใจได้ไหม?"

เฉินซ่าหยุดอยู่ข้างโหลชี และได้มองเห็นในสิ่งที่อยู่ไกลมองไม่เห็นเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน มันเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่จริงๆ ปีกของมันกางออกมีความยาวประมาณหนึ่งจ้าง หัวที่น่าเกลียด ฟันที่แหลม และปากสีเลือด ต่างทำให้ผู้คนรู้สึกขยะแขยงมาก

บนร่างของมัน ปกคลุมด้วยหมอกสีดำ ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงชั่วร้าย แต่เฉินซ่าสังเกตเห็นว่า ชั้นหมอกสีม่วงจางๆ บนร่างกายของโหลชีกำลังต่อต้านหมอกสีดำอยู่ ตอนนี้ดูเหมือนว่า พลังจะเท่ากัน

"จะช่วยเจ้าได้อย่างไร?" เขาไม่ได้พูดพล่ามไร้สาระ

"ไฟ ข้าสามารถทนได้แค่หนึ่งเค่อ ก่อนที่ข้าจะทนไว้ไม่ได้ พวกเจ้าจะต้องดับที่อยู่ท้องฟ้าก่อน ใช้ไฟเผามัน!" นางกัดฟันพูด

เฉินซ่าเงยหน้า "ได้ยินไหม?"

"ขอรับ ลูกศรเพลิงพร้อม" เยว่ออกคำสั่งการ

เฉินซ่าไม่ขยับ หากเยว่และองครักษ์สิบกว่าคนไม่สามารถฆ่าสิ่งของเหล่านั้นได้ เช่นนั้นพวกเขาก็จะสามารถหลอมเข้าด้วยกันใหม่ได้ ในเวลานี้ เขาจะอยู่เคียงข้างนาง การมีสถานการณ์ที่นางไม่สามารถทนได้จริงๆ เขาถึงจะสามารถช่วยนางออกไปได้

"นี่มันอะไรกัน?" เห็นได้ชัดว่านางยังคงพูดได้ เขาจึงอดที่จะถามไม่ได้

"ค้างคาวดูดเลือดกลายพันธุ์ ไม่เคยได้ยินมาก่อนรึ?"

แต่สำหรับสายพันธุ์สองคำนี้ นางรู้สึกว่ามันชั่วร้าย และยากที่จะจัดการมาก เห็นได้ชัดว่าเฉินซ่ามีประสบการณ์แล้ว เช่นเดียวกับจระเข้กลายพันธุ์ในหุบเขาลึกลับนั้น

"มันต่างจากจระเข้กลายพันธุ์ ของสิ่งนี้ มันเกิดจากโรคประสาทที่สมองของนางถูกดึงออกมา" โหลชีพูดขึ้นอย่างรังเกียจ "มีค้างคาวกลายพันธุ์อยู่ แต่การกลายพันธุ์นั้นได้เพิ่งการดูดเลือด ก็ได้เพิ่มปัจจัยของมนุษย์เข้าไปด้วย"

นางเคยได้ยินนักพรตเลวพูดไว้