บทที่ 83 ระเบิดหัวมัน

"โหลชี"

ในสถานการณ์เช่นนี้ อยู่ๆ โหลชีก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาและเยือกเย็นของเฉินซ่า

"เจ้าจำคำพูดข้าไว้ ไม่ว่าเวลาไหนสถานที่ไหน ไม่ว่าชีวิตจะน่าเป็นห่วงหรือไม่ เจ้าอยู่ข้าอยู่ ข้าตายแล้วจะต้องฝังเจ้าไปพร้อมกัน"

คำพูดเช่นนี้ เอาแต่ใจเช่นนี้ เย็นชาและโหดร้ายเช่นนี้ ก็เหมือนกับค้อนหนักที่ได้ทุบเข้าไปที่หัวใจของโหลชี ในเวลาเดียวกัน ก็หยุดการเคลื่อนไหวของเยว่เอาไว้

เยว่มองไปที่เฉินซ่าอย่างไม่น่าเชื่อ

ฝ่าบาทไม่หวั่นไหวก็แล้ว แต่พอหวั่นไหวถึงตายก็จะอยู่ด้วยกันอย่างนั้นหรือ? เมื่อสายตาที่เขามองไปยังโหลชีกลับไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกกับอิงว่า โหลชีมีความอาจจะเป็นนายหญิงของพวกเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าได้เป็นไปแล้ว

เขาหันกลับ และต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับทหารองครักษ์ แล้วตรงนี้ได้ปล่อยให้พวกเขาทั้งสอง

โหลชีรู้สึกร้อนในเบ้าตา ปวดจมูก "ข้าตายแล้ว จะต้องฝังท่านไปพร้อมกับข้าเช่นกัน!" นางพูดเสียงดัง

เฉินซ่าตอบทันทีว่า "ได้" เขารับเช่นนั้นก็เป็นไปอย่างแน่นอน ราวกับว่าเป็นเขาที่รู้สึกว่าการทำแบบนี้ก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว ความรู้สึกของเฉินซ่า หรือไม่คงไม่มี เย็นชาถึงที่สุด หรือไม่ หากข้าตายเจ้าก็ไม่สามารถอยู่ตามลำพังได้ อยู่บนหนทางสู่นรกข้าก็ต้องการที่จะอยู่เคียงข้างท่านอย่างดื้อรั้นแบบนั้น

อย่างไรก็ตาม โหลชีก็ชอบ ก็ชอบผู้ชายเช่นนี้

"จัดการของที่น่าขยะแขยงนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!" นางสูดหายใจเข้าลึกๆ มือยังกำพิชิตวันไว้แน่น ตะโกนว่า "มานี่ มาอยู่ข้างหลังข้า พิชิตวันให้เจ้า!" ปล่อยให้เขาจัดการเรื่องบาดแผลบนร่างกายของราชาค้างคาว และนางต้องการที่จะทำอย่างอื่นด้วยมือเปล่า

เฉินซ่าหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ร่างกายของราชาค้างคาวราชาค้างคาวมีขนาดใหญ่เกินไป นี่ก็ทำให้มันได้มีพื้นที่จำกัดอยู่ด้านล่างเล็กน้อย จากนั้นความเร็วของเฉินซ่าเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะทำให้มันหมดสติไป ในขณะนั้น เฉินซ่าได้พุ่งไปที่หลังของมัน แล้วเอื้อมมือออกไปคว้าพิชิตวันไว้ เพื่อให้ตัวโหลชีมีช่องว่าง

โหลชีเลื่อนจากปีกของมันลงมา มือคู่นั้นลูบไปที่เอวอีกครั้ง จากนั้นจึงดึงเข็มเงินยาวหลายเล่มออกมา ตอนนี้นางไม่ได้บอกให้เฉินซ่าออกไปแล้ว เขายอมไปที่ไหนล่ะ ก็ได้ งั้นมาต่อสู้ด้วยกันเถอะ! เขาตาย นางจะแก้แค้นให้เขา! นางตาย ก็จะดึงเขาตายไปด้วยกัน!

"ท่านทำลายปีกของมันต่อไป!"

"ได้!" อาวุธทำลายล้างเฉินซ่าถูกเปิดใช้งาน อาวุธพิชิตวันที่อยู่ในมือ ได้พุ่งทะยานไปบนหลังของราชาค้างคาวอย่างรวดเร็ว จากนั้นยกกริชในมือขึ้นแล้วแทงลง ทุกท่วงท่าสามารถเจาะไปที่ปีกจนเป็นหลุม หรือดึงออกมาเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่

ราชาค้างคาวเกือบจะเป็นบ้าไปแล้ว มันไม่สนใจโหลชีเลยแม้แต่น้อย เมื่อมันได้พบโหลชี นางก็วิ่งมาตรงหน้ามันแล้ว มือทั้งสองคีบเข็มยาวสองเล่ม และแทงไปที่หัวของมันในเวลาเดียวกัน!

เข็มสิบกว่าเล่ม ทั้งหมดถูกแทงเข้าไปในหัวของราชาค้างคาว!

โหลชีรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนขึ้น "เฉินซ่า ถอย!"

เฉินซ่าได้กรีดแผลเส้นใหญ่ๆ บนเนื้อปีกอีกครั้ง ก่อนจะถอยหนี แล้ววิ่งไปหาโหลชี

"ดูข้าระเบิดหัวของมัน!"

ใบหน้าของโหลชีเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่ชั่วร้าย มือทำสัญลักษณ์ขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนขึ้น "ระเบิด!"

"ตูม!"

หัวของราชาค้างคาวได้ระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน

เฉินซ่ายังไม่ทันได้ชื่นชมนาง ก็เห็นนางกระอักเลือดออกมา และทั้งตัวได้ล้มลงไปข้างหลังอย่างอ่อนแรง

"โหลชี!"

สีหน้าของเฉินซ่าเปลี่ยนไปมาก จึงเอื้อมมือออกไปกอดนางไว้

เมื่อฟ้าสาง ภูเขาลูกนี้เกิดเพลิงไหม้ขึ้น ไฟได้ลุกโชนจากวัดนั้น ทอดยาวไปรอบๆ จนทำให้ภูเขาทั้งลูกถูกเผาจนเกลื่อน

เมื่อเฉิงสิบและคนอื่นๆ อยู่ด้านล่างของภูเขาได้มองเห็นเปลวไฟที่กำลังลุกโชน เฉินซ่าก็อุ้มโหลชีบินลงไป ต่อมาเฉิงสิบแอบบอกโหลชี ว่าเขาไม่เคยเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของฝ่าบาทแบบนี้มาก่อน ก็เหมือนกับว่า เหมือนกับว่าฝ่าบาทกลายเป็นไม่ใช่ฝ่าบาทแล้ว

หลังจากเดินทางมาหลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็เข้าไปในเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง

ที่แห่งนี้เป็นในเขตชายแดนของตงชิงแล้ว พวกเขาได้ทำตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจลงแล้ว องครักษ์ทุกคนเก็บพลังที่แข็งแกร่งน่าเกรงขามในตัวเอาไว้ และดูแล้วเหมือนเป็นกลุ่มผู้พิทักษ์ของบ้านครอบครัวคนมีเงินและอำนาจ

เมื่อก่อนโหลชีเดาไม่ผิด ผู้คนและประเพณีของตงชิงนั้นคล้ายคลึงกับยุคโบราณที่นางคุ้นเคยดี ส่วนพั่วอวี้นั้นยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เนื่องจากองค์ประกอบของพั่วอวี้ เดิมทีทุกคนต่างก็มาจากแคว้นต่างๆ พวกเขามีความเคยชินและสุนทรีในแคว้นเดิม และมีบุคลิกเฉพาะตัว ดังนั้นโหลชีอยู่ในตำหนักจิ่วเซียวยังไม่ค่อยรู้สึกถึงความรู้สึกที่ข้ามมิติมายังสมัยโบราณแบบนั้น

เนื่องจากยังคงดำเนินชีวิตอย่างมุ่งมั่น แต่หลังจากมาถึงดินแดนของตงชิง ยิ่งเดินไปยังสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกถึงกลิ่นอายโบราณที่เข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น

ยกตัวอย่างเช่นมีชายหนุ่มบางคนที่แต่งตัวเป็นบัณฑิต ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ยังโบกพัดกระดาษเดินไปมาอย่างอิ่มเอมใจ จากนั้นไม่ระวังจึงชนเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง และถอยหลังไปสามสี่ก้าวเพื่อขอโทษด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

ยกตัวอย่างอีกครั้งป้ายบนประตูตึกเล็กๆ ที่มุมถนนเขียนคำว่าหอนงคราญไว้ ทำให้นางหัวเราะอยู่นาน

เยว่เคยเดาว่านางไม่ได้มาจากตงชิง ตอนนี้เห็นนางดูตื่นตาตื่นใจกับสิ่งใหม่ๆ ตลอดทาง ก็ไม่ใช่จริงๆ ส่วนที่เหลือมีเพียงหนานเจียงและเป่ยชางเท่านั้นที่มีความเป็นไปได้ เพราะนางเคยพูดอย่างชัดเจนว่านางเกลียดชาวซีเจียง และไม่น่าจะเป็นคนซีเจียง

ที่น่าแปลกคือ ที่ไม่ว่าพวกเขาจะตรวจสอบอย่างไร ก็ไม่สามารถสืบหาที่มาของนางได้ ฝ่าบาทได้สั่งห้ามไม่ให้ตรวจสอบอีก เขาแค่อยากรู้เท่านั้นเอง

"โหลชี พวกเราพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมหรูหยุนที่อยู่ข้างหน้าเป็นอย่างไรบ้าง?" เยว่ถามโหลชี ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ขอแค่นางชอบก็พอแล้ว โดยไม่จำเป็นต้องถามนายท่านเลย

เมื่อไม่กี่วันก่อนโหลชีได้รับบาดเจ็บภายในระหว่างการต่อสู้กับราชาค้างคาวดูดเลือด ต้องพักรักษาตัวให้ดี ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาได้รับรับคำสั่งจากนางเป็นหลัง และพยายามอย่างที่สุดเพื่อให้ไปที่โรงเตี๊ยมในเมือง

อาการบาดเจ็บของโหลชีทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงอยู่หลายวัน เพราะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาใบหน้าของนางซีดลงตลอด และจิตใจของนางก็ไม่ดีเช่นกัน ทุกวันจะใช้เวลาส่วนใหญ่นอนหลับอยู่ในรถม้า

เยว่รู้ว่า โหลชีสู้กับราชาค้างคาวดูดเลือดนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับศิลปะการต่อสู้เท่านั้น อสูรตนนั้น ยังต้องการทักษะเฉพาะตัวของนางด้วย และทักษะเหล่านั้นต้องสิ้นเปลืองพลังปราณเป็นอย่างมาก มันยากกว่าพวกเขาที่พึ่งพาศิลปะการต่อสู้เสียอีก