บทที่ 86 อดีตของเขา

"ในหัวเจ้าคิดอะไรเหลวไหลอยู่?"

เมื่อเยว่จากไป เฉินซ่าก็คว้าตัวนางไว้ในอ้อมแขนของเขา

"ฮึ่ม" โหลชีจงใจนั่งบิดตัวอยู่ตรงนั้นอย่างชั่วร้าย เมื่อได้ยินเสียงสูดหายใจของเขา ที่มีความสุขในความโชคร้ายของคนอื่น "ทำไม พูดถึงใครบางคนที่ทำให้ท่านต้องคิดจะทำมิดีมิร้ายขึ้น?"

"เจ้าเชื่อหรือไม่ ว่าข้าจะจัดการเจ้าตอนนี้แล้ว?" เสียงของเขาดูแหบแห้งอย่างผิดปกติ

"กษัตริย์ตรัสคำไหนคำนั้น ท่านสัญญากับข้าแล้ว!" โหลชีโกรธขึ้นมาทันที ถือว่านางเคยเล่นกับไฟมาก่อนหรือไม่? เฉินซ่าเป็นชายหนุ่มปกติ นางมั่นใจในเสน่ห์และร่างกายของตัวเองมาก นอนด้วยกันทุกคืน ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้นถึงจะผิดปกติ แต่นางเสียแรงไปไม่น้อยถึงได้รับคำสัญญาด้วยวาจาของเขา เว้นเสียแต่ว่าทั้งคู่จะแต่งงานกัน มิฉะนั้นจะแตะตัวนางไม่ได้

อย่างไรก็ตามนางได้แนะนำให้แยกกันนอนอยู่หลายครั้ง และตัวเขาเองที่ไม่เห็นด้วย ดังนั้นทุกคืนที่จะต้องทรมานอย่างนั้นเป็นเรื่องของเขาเอง

เพราะรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่รักษาคำสัญญา เมื่อครู่นางจงใจหยอกล้อเขา แต่นางลืมไปว่า เรื่องของความต้องการนี้ บางครั้งคำสัญญาของผู้ชายก็จะถูกไฟเผาไปในชั่วขณะ

"งั้นก็เก็บขยะในหัวนายซะ" เขาแค่นเสียงเย็นชา

"ใต้เท้าองครักษ์เยว่พูดหมายความว่าอย่างไร?" นางจึงได้ถามออกมา

"ตอนที่ข้ายังเด็ก เรียนที่เขาเฉินอวิ๋น"

โหลชีรู้สึกประหลาดใจ "ท่านมาจากเขาเฉินอวิ๋นหรือ?" นางจำได้ว่าสิ่งที่จิ่งหยาวพูดก่อนหน้านี้ เทพธิดาของเขาเวิ่นเทียนและนางฟ้าหลิวอวิ๋นของเขาเฉินอวิ๋นต่างอยากแต่งงานกับจ้าวครองพั่วอวี้ ดังนั้น นางฟ้าหลิวอวิ๋นของเขาเฉินอวิ๋นคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา?

"ซู่หลิวอวิ๋นเคยเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของข้า" เฉินซ่ามองออกถึงความคิดของนาง และพูดออกมาตรงๆ โหลชีสังเกตเห็นคำที่เขาใช้

"เคย?"

ชื่อนางฟ้าหลิวอวิ๋นคือซู่หลิวอวิ๋นหรือ? คิดดูแล้วคงเป็นหญิงสาวที่สวยและมีชื่อเสียงไปทั่วยุทธภพ ศิษย์พี่ศิษย์น้องอะไร ทั้งเมื่อยังเล็กด้วย เป็นไปได้ไหมว่าเคยมีความรักแบบปกปิดหรือเปิดเผยมาก่อน?

แต่แล้วเคยเกิดอะไรขึ้นในอดีต? หรือว่าภายหลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น จากนั้นศิษย์พี่ศิษย์น้องก็แตกหักกันกลายเป็นศัตรู เพราะความรักที่เกิดเป็นความเกลียดชัง ดังนั้นตอนนี้ศัตรูมีความรักเก่า จึงต้องมาจ้องมองนาง?

นางเริ่มอดที่จะมโนไม่ได้

เมื่อเฉินซ่าเห็นท่าทางของนางก็รู้แล้วว่านางกำลังคิดเรื่องเหลวไหลอยู่ เขาถึงได้เอื้อมมือออกไปเคาะหน้าผากของนางอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าเขาจะสามารถควบคุมพลังได้ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าเดิม การเคาะนี้ หน้าผากของโหลชีก็แดงขึ้นเป็นวง และนางก็โกรธทันที "ท่านตีข้าจริงๆ!"

"ไม่ตีจริง เจ้าจะจำได้หรือ?" เฉินซ่าพ่นลมออกจมูก แต่มือของเขาก็อดที่จะแนบชิดไม่ได้ และกำลังภายในได้เริ่มทำงานและนวดนาง วงสีแดงเล็กๆ ก็จางหายไปทันที

โหลชีรู้สึกหมดคำพูด และทันใดนั้นไฟที่กำลังจะลุกโชนขึ้นได้ถูกบีบไว้ไม่สามารถปล่อยออกมาได้ มันทรมานมาก

"ตอนที่ข้าไปที่เขาเฉินอวิ๋นข้าอายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น ซู่หลิวอวิ๋นก็มีอายุเท่ากันกับข้า คือ... บุตรสาวบุญธรรมของผู้ครองเขาเฉินอวิ๋น"

เฉินซ่ารู้ว่านางเต็มใจฟัง จึงเริ่มเล่าถึงอดีตของตัวเองให้นางฟัง

เฉินซ่าอายุเจ็ดขวบ บังเอิญรู้ว่าเจ้าเมืองของพั่วอวี้เป็นศัตรูของมารดาของตัวเองในปีนั้น เขาอายุเจ็ดขวบหุนหันพลันแล่นไร้สมอง อยากจะแก้แค้นเจ้าเมืองพั่วอวี้ และนายพรานที่รับเลี้ยงเขาใช้ชีวิตของตัวเขาเองในการให้เขาหนีเอาชีวิตรอด จากนั้นเขาได้พบกับซู่หลิวอวิ๋นที่ติดตามผู้ครองเขาเฉินอวิ๋นออกมาทำธุระ

แน่นอนว่าเขาไม่ได้อธิบายสถานการณ์ในการพบกันอย่างละเอียด แต่โหลชีสามารถจินตนาการได้ด้วยตัวเอง

พลบค่ำของฤดูหนาว เด็กชายในชุดสีขาว แต่เต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำแข็งของน้ำตา ดวงตาประกายด้วยความเกลียดชัง และเต็มไปด้วยความมืดมิดที่อยากจะทำลายโลก ขณะนั้นก็ทำให้หัวใจของนางฟ้าหลิวอวิ๋นตอนเด็กถูกทุกคนถืออยู่ในมือตั้งแต่เด็ก ที่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาหัวใจที่ไม่เคยได้รับแสงสว่างก็ถูกดึงดูดแล้ว

ซู่หลิวอวิ๋นขอร้องให้ผู้ครองเขาเฉินอวิ๋นรับเขาเป็นศิษย์ ในเวลานั้น ผู้ครองเขาเฉินอวิ๋นไม่ชอบเฉินซ่ามากนัก เขากล่าวว่า เด็กอายุเจ็ดขวบ มีนิสัยด้านมืดที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เขามีความดุร้าย เย็นชา ต่อไปกลัวว่าเขาจะไม่มีความปรานีต่อสำนัก

พูดถูกทั้งหมด

เมื่อโหลชีได้ยินตรงนี้ นางก็แอบดีดนิ้วโดยไม่รู้ตัว

แต่ผู้ครองเขาเฉินอวิ๋นกลับรักและเป็นห่วงซู่หลิวอวิ๋นเสมอมา เพราะซู่หลิวอวิ๋นเป็นลูกสาวของผู้หญิงที่เขาเคยชอบให้กำเนิดไว้ เขาจึงรักและทะนุถนอมเหมือนกับนางเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา ดังนั้นจึงไม่สามารถปฏิเสธคำขอของนางได้

ดังนั้น เฉินซ่าจึงกลายเป็นลูกศิษย์ของเขาเฉินอวิ๋น

"เมื่อเป็นเช่นนี้ ซู่หลิวอวิ๋นก็ถือว่ามีบุญคุณต่อท่าน มิฉะนั้นตอนนั้นท่านอายุเพียงเจ็ดขวบ พ่อบุญธรรมเสียชีวิต มีคนตามล่า ท่านเพียงแค่เด็กตัวคนเดียวจะไปที่ไหนได้? ไม่แน่ว่าอาจจะแข็งจนตายในภูเขาก็เป็นได้ หรือไม่อาจถูกเจ้าเมืองคนก่อนของพั่วอวี้ฆ่าแล้ว นอกจากนี้ เมื่อผู้ครองเขาเฉินอวิ๋นสอนวรยุทธ์นี้ให้กับท่าน นั้นก็ถือว่าพยายามสอนท่านอย่างสุดความสามารถแล้ว แม้ว่าการประเมินของท่านจะไม่ดีนัก"

เฉินซ่าส่ายหน้า และกล่าวว่า "หากไม่ได้ไปเขาเฉินอวิ๋น ข้าก็จะไม่เกิดเรื่องขึ้น วรยุทธ์ในตัวข้า มีเพียงนิดหน่อย เท่านั้นที่เป็นเขาที่สอน"

"งั้นท่าน?" โหลชีตกใจ