บทที่ 85 ไปเดินเที่ยวกับข้า

"นายท่าน ช่างน่าเกรงขามจริงๆ!"

นางชอบ ก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ!

"แต่ ไม่อย่าประมาท ครั้งก่อนข้าเคยบอกเจ้า ต้องมีคนคอยจับตาดูท่านอยู่ในที่ลับเป็นแน่ คงพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะเอาชีวิตท่าน"

เฉินซ่าสงบมาก "ต่อให้ถูกพิษร้ายและกู่ปลิดชีพ จนถึงทุกวันนี้ข้าก็ยังมีชีวิตที่ดี นับประสาอะไร ต่อไปยังมีเจ้า" มีนาง นางเป็นดาวนำโชคของเขา เป็นยาของเขา เป็นหมอเทวดาของเขา และเป็นทุกอย่างของเขา

คำพูดเหล่านี้ ทำให้โหลชีรู้สึกว่าไหล่ของตัวเองหนักอึ้ง แต่กลับทำให้นางมีความกล้าหาญอีกครั้ง นางตบไหล่ของเขาแล้วกล่าวว่า "ตกลง! ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะช่วยท่าน!"

ในตอนบ่าย โหลชีตัดสินใจที่จะออกไปเดินเที่ยว และพรุ่งนี้จะต้องเริ่มสู้ตายในการเดินทาง นางจะไปซื้อของบางอย่าง เฉินซ่าต้องการที่จะไปกับนาง แต่โหลชีรู้สึกว่าการพานายท่านไปเดินเที่ยวด้วยจะเกิดความกดดัน แน่นอนว่าไม่ใช่นางมีความกดดัน แต่เป็นนางกลัวว่าเหล่าเจ้าของร้านค้าเล็กๆ น้อยๆ นั้นจะเกิดความกดดัน

ดังนั้นนางจึงบอกให้เขาอยู่ในโรงเตี๊ยมเพื่อวางแผนกับเยว่ต่อไป ส่วนตัวเองได้พาเฉิงสิบกับโหลวซิ่นออกไป

ถ้าหากไม่พาไปด้วยแม้แต่คนเดียว นายท่านผู้นั้นก็คงไม่ยอม

เมืองนี้เจริญรุ่งเรืองมาก และมีสินค้ามากมาย และมีของมากมายที่พั่วอวี้ไม่มีแต่ที่นี่กลับมีหมด ตงชิงเป็นดินแดนที่ใหญ่มากจริงๆ

"ที่นี่ยังห่างจากเมืองหลวงของตงชิงมากแค่ไหน?" โหลชีนึกถึงตงสือยู่ และถามเฉิงสิบอย่างครุ่นคิด

"เรียนแม่นางโหล หากยึดตามที่พวกเรารีบเดินทัพ ที่นี่ถึงแคว้นตงชิงยังต้องใช้เวลาอีกแปดวันแปดคืน"

ด้วยความเร็วของการเดินทัพของพวกเขา นั้นคือม้าเหงื่อโลหิตบวกกับการเดินทางทั้งวันทั้งคืน ดังนั้นยังต้องใช้เวลาอีกแปดวันแปดคืน ซึ่งมันต้องยังอีกไกล และไกลมาก ในเวลานี้ไม่รู้ว่าตงสือยู่กลับไปถึงแคว้นตงชิงหรือยัง แต่โหลชีรู้สึกว่า การต่อสู้ไขหินพันปีครั้งนี้ ตงสือยู่จะต้องไม่พลาดอย่างแน่นอน

ตงสือยู่คนนี้......

ขณะที่นางกำลังคิดถึงเรื่องราว อยู่ๆ ร่างเล็กก็พุ่งเข้าหานางอย่างรวดเร็ว

ถ้าคนทั่วไปจะต้องถูกชนอย่างแน่นอน บังเอิญที่เวลานี้โหลชีกำลังคิดถึงเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ จึงยากมาที่จะได้สังเกตเห็น แต่เฉิงสิบกับโหลวซิ่นจะปล่อยให้คนมาชนนางได้อย่างไร? ก่อนที่เจ้าร่างเล็กจะชนเข้ามา พวกเขาได้ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกัน จากนั้นคนหนึ่งยื่นมือออกไปคนละข้า ซ้ายขวาคว้าแขนของคนผู้นั้นไว้ได้

คนคนนั้นถูกจับไว้ และดิ้นรนอย่างประหม่า และเตะเท้าในอากาศ พร้อมตะโกนว่า "ปล่อยข้าลง! ปล่อยข้านะ! ช่วยด้วย มาเร็ว มีคนเลวจับเด็กแล้ว!"

โหลชีได้สติได้เห็นภาพนี้เข้าแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วเกี่ยวรูหู "เสียงดังจะตายแล้ว เฮ่ เด็กน้อย หุบปาก"

เด็กคนนั้นมองนาง และพูดอย่างแข็งกร้าวว่า "เจ้าบอกให้คนติดตามเจ้าปล่อยข้าลงก่อนข้าถึงจะหุบปาก"

"เจ้าขโมยไม่มีสิทธิ์ต่อรอง" โหลชีพูดขึ้น เธอเข้าใจได้ทันที และไม่ใช่ว่าทั้งหมดจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถนนกว้างขนาดนี้ แต่เด็กคนนี้กลับจะมาชนนาง นี่จะบอกว่าไม่ใช่กลอุบายของขโมยที่พบเห็นได้ทั่วไปในสมัยโบราณ นางคงไม่เชื่อจริงๆ

พอนางเอ่ยถึงเด็กขโมย เด็กคนนั้นก็รู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาหลบลง แต่ยังคงยืดคอร้อง "ใครเป็นขโมย เจ้าต่างหากที่เป็นขโมย!" แต่น้ำเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

โหลชีมองเขาอย่างขบขัน และไม่พูดไม่จา มองอยู่เช่นนั้น หากไม่มีคำสั่งของนาง เฉิงสิบและโหลวซิ่นก็จับเขาเอาไว้แบบนี้ตลอดเวลา โดยไม่ให้เท้าทั้งสองของเขาสัมผัสพื้น ด้วยความสูงและความแข็งแรงของพวกเขา มันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะถือเด็กอายุเจ็ดแปดขวบเอาไว้

ยุทธวิธีทางจิตวิทยา

ในที่สุดเด็กคนนั้นก็ทนไม่ไหว จึงก้มหัวลงและพูดอย่างหดหู่ว่า "ได้โปรดอย่าจับข้าไปส่งทางการเลย ข้ายังไม่ได้ลงมือเลยด้วยซ้ำ"

"บอกมา ใครสั่งเจ้ามา?"

จู่ๆ โหลชีก็ได้ทำหน้าโกรธ

เด็กคนนั้นตกใจ จึงเงยหน้ามองนางโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ ไม่ ไม่มีใครสั่งข้ามา"

"เฉิงสิบ ถ้าเขายังไม่พูดความจริงอีก ก็ดึงลิ้นของเขาออกมา" โหลชีพูดขึ้นอย่างเย็นชา "ข้าไม่มีความอดทนมากหรอกนะ"

"ขอรับ!" เฉิงสิบก็เย็นชาผิดปกติ

"ฮือ!" เด็กคนนั้นร้องไห้ขึ้นมาทันที "ข้าพูด ข้าพูด ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขาสวมหน้ากากด้วย และบอกให้ข้ามาขโมยเข็มขัดของท่าน! แล้วจะเอาเงินถั่วทองให้ข้า!"

คราวนี้ใบหน้าของโหลชีก็โกรธลงจริงๆ

ต้องการเข็มขัดของนาง

คนที่สงสัยว่าเข็มขัดของนางต้องมีอะไรอยู่ในนั้น ต้องเคยเห็นนางลงมือมาก่อนแน่ คนผู้นั้นน่าจะซุ่มซ่อนอยู่ในตำหนักจิ่วเซียว กระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่นางสังหารราชาค้างคาวนั้นก็อยู่ที่นั่นด้วย

แต่ ภายใต้สายตาของนางและเฉินซ่าสามารถปิดซ่อนร่องรอยได้ ทักษะของคนผู้นั้นอยู่ระดับไหนกัน? หากแข็งแกร่งขนาดนั้น ทำไมเขาถึงไม่มาแย่งเข็มขัดของนางด้วยตัวเอง? คนแบบนี้ อยากให้นางดูเข็มขัดของนางทำไม?

ทันใดนั้น ได้มีคำถามมากมายยัดเข้าไปในหัวของนาง ใบหน้าของโหลชีดูไม่ดีนัก นางไม่ชอบสิ่งนี้ และไม่ชอบใช้สมองอีก ดังนั้นจึง

ได้เกิดการวางมือออกจากยุทธภพนับแต่นี้ก็มีความคิดที่จะเป็นแค่หญิงสาวผู้โง่เขลาไร้เดียงสาที่น่ารักๆ คนหนึ่ง

แต่ชีวิตนางไม่ดี หลังจากตกไปอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน แล้วปัญหาเหล่านี้ก็ได้ก่อตัวเป็นพันธะที่ไม่อาจจะตัดขาดได้! นางรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า อยู่ข้างกายเขาอย่าหวังกับชีวิตที่สงบสุข อย่าคาดหวังว่าสมองจะพักผ่อน! ตอนนี้นางอยากจะกลับไปถามเฉินซ่าอีกครั้ง การพลาดลงเรือโจรไปแล้ว ตั๋วเรือใบนี้นางสามารถขอคืนได้หรือไม่!

"แล้วคนคนนั้นล่ะ?"