บทที่ 96 มีเนื้อให้กิน

บนร่างนั้น มีเลือดพุ่งกระฉูด และหลังจากนั้นไม่นานก็ทรุดตัวลง ในเวลาเดียวกัน หัวก็หล่นลงบนน้ำแข็ง และกลิ้งออกไปไกล

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ เพียงเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าพวกเขา ถือดาบยาวอยู่ในมือ แต่งกายด้วยชุดสีดำเข้ม ผมสีดำมัดไว้สูง รูปร่างสูงใหญ่ และรัศมีพิฆาตก็ฉายแสงออกมาอย่างดุเดือด ดวงตาสีเข้มไร้ความรู้สึกใดๆกำลังมองดูพวกเขา ราวกับกำลังมองไปยังกลุ่มคนตาย ในสายตาของเขา พวกเขาทั้งหมดเหมือนสิ้นลมหายใจแล้ว

ชายเช่นนี้ยืนอยู่ที่นั่น ราวกับเทพสังหารองค์หนึ่งและดาบยาวในมือของเขายังมีเลือดสีแดงสดหยดลง

มันเป็นเลือดของชายคนนั้นที่เมื่อสักครู่ยังคงพูดอยู่

"เจ้า เจ้าเป็นใคร?" มีคนแสดงความกล้าก้าวไปข้างหน้าและถามเสียงดัง

เฉินซ่าไม่ตอบ เพียงเหวี่ยงแขนอีกครั้ง ดาบยาวแวบผ่าน และหัวอีกคนถูกตัดออกทันที!

"แม่งเอ้ย! เทพสังหาร!" มีคนกรีดร้องด้วยความสยดสยอง และวิ่งหนีทันที ชายสองคนที่ตายไปแล้ว พวกเขาก็เป็นกังฟู อยู่ในกลุ่มพวกเขาถูกมองว่าฝีมืออยู่ในระดับกลาง ในชั่วพริบตาก็ถูกตัดหัวจนขาด แล้วพวกเขาจะสู้เขาได้ไหม หนีเร็วรีบวิ่งหนี

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่วิ่งออกไป พวกเขาก็ค้นพบว่า พวกเขาถูกห้อมล้อมไว้แล้ว

กลุ่มองครักษ์ที่มีพลังอำนาจล้นหลาม ในมือถือดาบยาวสีหน้าโหดเหี้ยมไร้ความรู้สึก

"ฆ่า ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว"

น้ำเสียงที่เคร่งขรึมของเฉินซ่าเหมือนมาจากนรก

"ครับ!"

องครักษ์ทั้งสิบแปดคน บวกกับองครักษ์เยว่ หลังจากตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา และชูดาบขึ้นไปพร้อมกัน

นี่มันเป็นการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียว

ยี่สิบคน ปะทะสิบห้าคน ในแง่ของจำนวนคน และในด้านวิทยายุทธนั้นชนะแน่นอน

พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าในตอนเช้า และพื้นน้ำแข็งสีขาวราวกับหิมะก็ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือด

บวกกับศพสองศพนั่น ยังมีศพอีกสิบเจ็ดศพนอนอยู่บนน้ำแข็ง และอาจถูกเก็บไว้เป็นเวลานานโดยไม่เน่าเปื่อย

เฉินซ่าไม่ได้ลืมสิ่งที่ชายคนนั้นพูดเมื่อกี้ ฝั่งโน้นพวกเขาค้นหาแล้ว ไม่มี ต้องไปฝั่งซ้ายข้างหน้า

"ไป"

ทุกคนขี่ม้า บริเวณนี้มีน้ำแข็งน้อยลง และหิมะหนากว่า พอดี ที่พวกเขาสามารถขี่ม้าได้อย่างดุเดือด ค้นหา ต้องค้นหาโหลชีให้เจอก่อนคนเหล่านั้น ต้องหานางให้พบ

ผู้หญิงของเฉินซ่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปล่อยให้คนอื่นมีสิทธิ์มารังแก ถึงกับจัดตั้งสมาพันธ์เพื่อตามไล่ล่าฆ่านาง

พวกเขาช่างกล้าหาญมาก

เป็นพรมแดนของแคว้นตงชิงไม่ใช่หรือ? หากราชวงศ์ตงชิงมีส่วนร่วมด้วย อย่าโทษเขาที่จะต้องโกรธแคว้นตงชิง และยังมีเป่ยชาง หากคนเหล่านี้ มีส่วนร่วมในการไล่ล่าฆ่าผู้หญิงของเขา ก็คือศัตรูเฉินซ่า

สำหรับศัตรู เขามีจุดประสงค์เดียว คือ ทำลายให้สิ้นซาก

นี่เป็นวันที่สามแล้ว ในเช้าวันที่สาม เฉินซ่าและทุกคน พยายามอย่างหนักเพื่อตามหาโหลชี

ในเวลานี้ ในกระโจมชั่วคราวขององค์ชายรองแห่งแคว้นตงชิง จิ่งหยาวผู้ซึ่งกำลังดื่มเหล้าดอกไม้มองไปที่เสิ่นเมิ่งจวินที่กำลังทาสีเล็บด้วยความชื่นชม "ศิษย์พี่หญิง เจ้าเก่งกาจมาก แค่กลอุบายเล็กๆก็สามารถล้างแค้นให้ข้าได้แล้ว!"

"ใครก็ตามที่รังแกศิษย์น้องหญิงของข้า ข้าจะไม่ยอมปล่อยเข้าไว้แน่ๆ" ในขณะนี้เสิ่นเมิ่งจวินสวมชุดสีแดงพีช ทำทรงผมเป็นช่อมวยสูงพุ่งชี้ฟ้าสองข้าง ปักด้วยกิ๊บอัญมณี ใบหน้าสวยงามราวดอกไม้ และริมฝีปากสีแดง ไม่ได้น่าสมเพชเหมือนที่โหลชีเคยเห็นก่อนหน้านี้ และเสิ่นเมิ่งจวินแบบนี้ ความงามก็เทียบเท่ากับองค์หญิงทั้งสองคนแห่งเป่ยชาง

"ศิษย์พี่หญิง ตอนนั้นที่ข้าเจอเจ้า ทำไมเจ้าถึงตื่นเต้นขนาดนั้น? เจ้าไม่เห็นโหลชีเอาไขหินพันปีไปจริงเหรอ?" จิ่งหยาวถามอีกครั้ง

เสิ่นเมิ่งจวินเหลือบมองนาง และพูดว่า "เจ้าคิดว่า ถ้าข้าได้ไขหินพันปีแล้วยังจะมาหาองค์ชายรองอีกเหรอ? คงจะออกจากทุ่งน้ำแข็งไปนานแล้ว"

"มันก็จริง แต่ว่า องค์ชายรองได้ก่อตั้งสมาพันธ์ไล่ล่ากระต่ายขึ้นมา ถึงตอนนั้นถ้าจับโหลชีได้ และพบว่าในตัวนางไม่มีไขหินพันปีล่ะ? เจ้าเคยบอกว่า นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าหลอกลวงคนอื่นไม่ใช่เหรอ?"

"ศิษย์น้องหยาว" เสิ่นเมิ่งจวินรู้สึกตื่นเต้นแล้วมองดูนาง และพูดว่า "เรื่องอย่างนี้ต่อไปห้ามพูดอีก ตอนนี้ข้ากำลังช่วยเจ้าล้างแค้นอยู่ไม่ใช่เหรอ? เจ้าบอกว่าเจ้าพบเจอโหลชีข้างทาง นางทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจ ถ้าจับตัวนางได้แล้ว ไม่พบสิ่งใดในตัวนาง ก็อาจกล่าวได้ว่านางได้ดื่มมันไปแล้ว!"

"ศิษย์พี่หญิงฉลาดกว่าข้า"

"องค์ชายรอง" เสียงองครักษ์ดังมาจากนอกกระโจม จากนั้น ชายอายุประมาณยี่สิบสามยี่สิบสี่ปีก็เดินเข้ามา เขาสวมชุดคลุมผ้าสีเขียวอ่อน มีจี้หยกสีม่วงที่เอว และมงกุฎหยกสีม่วงบนศีรษะ ขนคิ้วดก จมูกนกอินทรี ริมฝีปากบาง รูปลักษณ์ดูดี

เสิ่นเมิ่งจวินและจิ่งหยาวยืนขึ้น และทำความเคารพ "องค์ชายรอง"

"เมิ่งจวินไม่ต้องพิธีรีตอง แม่นางจิ่งไม่ต้องพิธีรีตอง"