บทที่ 97 ตบหน้าเสียงดังเพียะเพียะ

เมื่อนางเห็นกระโจมสีเทาจำนวนนับสิบหลังในระยะไกล ดวงตาก็เปล่งประกาย! มีกระโจม มีคนตั้งแคมป์หมายความว่าไง? แสดงว่ามีเนื้อให้กิน มีเหล้าให้ดื่ม! บางทีนางอาจจะหาที่นอน และนอนหลับฝันดีสักพัก!

แต่ว่า ทำไมสัญลักษณ์ของกระโจมนี้ดูคุ้นๆจัง?

ที่ด้านหน้ากระโจม มีการปักธงไว้ โหลชีเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นคำว่าตงชิงเขียนอยู่

เป็นไปได้ไหมว่านี่คือคนจากราชวงศ์ตงชิง? ชั่วขณะโหลชีหยุดเดิน หรืออาจจะเป็นตงสือยู่? ถ้าเป็นตงสือยู่ นางยังไม่อยากเจอเขาตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ไม่ขอหยิบเอาเอง ขโมยกินดีกว่า ไม่สนใจว่าจะเป็นของใคร

เมื่อคิดอย่างนั้น โหลชีก็แอบย่องต่อไป

ในเวลาสามวันที่ผ่านมาของนาง ไม่เพียงแต่จะอดตายเท่านั้น แต่ยังกำลังจะหนาวตายอีก มีกำลังภายใน ใช่ว่าจะสามารถใช้กำลังภายในตลอดทั้งวันเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น นอกจากนี้ นางยังต้องระแวดระวังตัวตลอดเวลา ตอนนี้นางเกือบเหมือนพระถังซัมจั๋ง ปีศาจนางมารทั้งหมดต้องการจับนาง แม้แต่เวลานอนยังหลับไม่สนิท และ ไม่มีที่แห่งไหนที่เหมาะให้นางได้นอนจริงๆ

ไม่กินอะไรเลยเป็นเวลาสามวัน ไม่ได้นอนมาเป็นเวลาสามวัน ในสามวันต่อสู้หลายสิบครั้ง และในสามวันวิ่งไปไกลขนาดนั้น แม้นางจะเป็นคนเหล็ก แต่นางก็คงใกล้จะพิการแล้ว

โหลชีรู้สึกว่านางไม่เคยน่าสมเพชขนาดนี้มาก่อน เหมือนกับว่านางจะทนไม่ไหวอีกต่อไป และเมื่อนางทนไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้นทำได้แค่เริ่มการสังหารเท่านั้น! แต่นักพรตเลวเคยบอกกับนางว่า พยายามอดทน ในร่างกายของนางมีดีเอ็นเอหลายบุคลิกวู่วาม โหดร้าย และถ้ามันระเบิดออกมาจนหมดจะน่ากลัวมาก สิ่งที่น่ากลัวคือ นางรู้สึกเสมอว่าไม่ว่านางจะอยู่ด้านไหน นางก็เป็นตัวของตัวเองในแบบฉบับที่ดีที่สุด!

เมื่อนางมาถึงกระโจม แล้วซ่อนตัวไว้ ก็มียามสองคนรีบวิ่งมาทางนี้อย่างเร่งรีบ คนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ไท่จื่อมาถึงแล้ว องค์ชายรองให้พวกเราไปอัญเชิญไท่จื่อ เจ้าคิดว่าท่านจะมาไหม?"

"ตลอดเวลาไท่จื่อเป็นคนที่มีความเมตตาต่อผู้อื่นเสมอ ในเมื่อพวกเราไปเชิญ ท่านจะต้องมาอย่างแน่นอน"

"แต่เมื่อพูดถึง ประมุขของสมาพันธ์ไล่ล่ากระต่ายยังเป็นองค์ชายใช่ไหม?"

"แน่นอน เจ้ามันโง่จริงๆ ไท่จื่อจะไม่มาแย่งชิงตำแหน่งดังกล่าว"

"ถูกต้อง เฮ้อ เจ้าบอกว่าผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่ได้ไขหินพันปีแล้วทำไมไม่รีบดื่มเลย มีคนมากมายกำลังตามล่านาง ถ้าจับได้คงแย่แน่"

"เจ้ารู้ได้ยังไงว่านางไม่ได้ดื่ม? บางทีอาจจะดื่มแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมกังฟูถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? ได้ยินมาว่าครั้งนี้ฆ่าคนไปสิบเจ็ดคนติดต่อกัน และทุกคน ก็ถูกตัดหัวออก! นั่นเป็นนางมารที่น่ากลัวมาก!"

"จริงเหรอ? แต่เห็นบอกว่า นั่นมันไม่ใช่นางฆ่านี่?"

ทั้งสองพูดคุยไปตลอดทางและเดินผ่านนางไป โหลชีขมวดคิ้วและทบทวนเนื้อหาในการสนทนาของพวกเขาหลายครั้ง และชั่วขณะดวงตาของนางก็มีเปล่งแสงประกาย นางรู้เกี่ยวกับสมาพันธ์ไล่ล่ากระต่ายก็คือการไล่ล่านางไม่ใช่เหรอ? นอกจากจะไล่ล่าตัวเองแล้ว วิธีนี้ก็ยังดีมากๆ เมื่อทุกคนรวมพลังกัน เมื่อสมาพันธ์รวมตัวกันสำเร็จแล้ว นางก็หนีไม่พ้นแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม นี่มุ่งเป้าไปที่นาง นางจะยอมให้สมาพันธ์นี้รวมตัวกันสำเร็จหรือ?

และบุคคลที่ฆ่าสิบเจ็ดคนนั้น ก็คงจะกำลังทำลายสมาพันธ์นี้ และยังช่วยนางฆ่าคนเหล่านั้น? ผู้ที่สามารถทำวิธีการที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ได้ จะต้องเป็นเฉินซ่าแน่นอน!

ด้วยวิธีนี้ ในช่วงสามวันที่ผ่านมา ในที่สุดนางก็เข้าใกล้เฉินซ่าและได้ข่าวเกี่ยวกับพวกเขา! รอนางกินอาหารและดื่มพอแล้ว จากนั้นค่อยไปสำรวจสถานที่ที่มีคนเสียชีวิตนับสิบคน และก็คงจะสามารถหาร่องรอยและที่อยู่ของเฉินซ่าได้!

ข้อมูลนี้ทำให้นางรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นจริงๆ และสำหรับอยู่ไท่จื่หรือองค์ชายรองเหล่านั้น ก็ถูกนางเพิกเฉยทันที แต่สิ่งหนึ่งที่สามารถรู้ได้ นี่ไม่ใช่ค่ายทหารของตงสือยู่ แต่เป็นขององค์ชายรองเสด็จน้องของเขา

องค์ชายรองแห่งแคว้นตงชิงตงสือเหวิน นางเคยได้ยินข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับเขา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่สมาพันธ์ไล่ล่ากระต่ายนี้เขาเป็นคนเสนอขึ้นมาหรือไม่?

โหลชีหลบและแอบเข้าไป ฮึ่ม นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด นางมาได้ตรงเวลามาก สำหรับคนที่ต้องการจัดการตัวเอง นางควรให้เขาได้เห็นความร้ายกาจของตัวเองเล็กน้อย

ไม่ ไม่ใช่เล็กน้อย แต่เอาถังสีสองสามถังให้เขาเพื่อแสดงให้เขารู้ว่าเหตุใดโลกจึงมีสีสันที่งดงามเช่นนี้!

ช่วงเวลาที่นางมาก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อย่าง และตอนนี้มันยิ่งหอม ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการกิน รอจนนางอิ่มแล้วค่อยว่ากัน อิ่มแล้วค่อยว่ากัน

"การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว แม่นางสองคนบอกว่าต้องการกินกระต่ายย่างและเนื้อแพะย่าง"

"ผู้หญิงจากสำนักปี้เซียนแข็งแกร่งจริงๆ สามารถกินเนื้อได้มากขนาดนี้" มีคนหัวเราะ และคำพูดนี้ทำให้คนอื่นๆที่กำลังยุ่งๆก็หัวเราะไปพร้อมกับพวกเขา

"เอาล่ะ พวกเจ้านี่ไม่กลัวตายจริงๆ สำนักปี้เซียนเป็นสิ่งที่พวกเจ้าสามารถนำมาล้อเล่นได้เหรอ? แม่นางเสิ่นท่านนั้น ไม่แน่ในอนาคตนางอาจจะได้เป็นพระชายาองค์ชายรองล่ะ อีกอย่าง คงไม่ละเว้นพวกเจ้าแน่นอน"

การสนทนาของพ่อครัวหลายคน ทำให้โหลชีหรี่ตาลงอีกครั้ง สำนักปี้เซียน แม่นางเสิ่นและพระชายาองค์ชายรอง

เป็นไปได้ไหมว่าผู้หญิงคนนี้ ก็คือเสิ่นเมิ่งจวินเหรอ?

ดีล่ะ ที่แท้นางซ่อนตัวอยู่ในกระโจมขององค์ชายรองแห่งตงชิง ดีมาก ดีมาก แล้ว ยังมีอีกคนเป็นใคร?

นางหลบซ่อนตัว และย่องเข้าไปอย่างเงียบๆ ข้างในมีกลิ่นหอมของเนื้อย่างที่แรงมาก กลิ่นหอมนี้ซึ่งทำให้น้ำลายของโหลชีเกือบไหลลงไปทั่วพื้น

"เจ้าคือใคร?"

พ่อครัวคนหนึ่งเจอนาง

โหลชียิ้ม และพูดว่า "ข้าเหรอ? รอข้ากินจนอิ่มค่อยบอกเจ้าได้ไหม?"

ขณะที่พูดนั้น นางรีบลงมืออย่างรวดเร็ว ต่อยไปที่ขมับติดต่อกันหลายครั้ง ทำให้พวกเขาล้มลงทันที

หลุมที่ขุดออกมานั้น ข้างในปูด้วยไม้หลายชั้น และจุดไฟบนหลุมนั้น มีลูกแพะครึ่งตัวกำลังถูกย่างอยู่ เมื่อตอนที่นางมาถึงก็เกือบจะย่างเสร็จแล้ว และบนโต๊ะมีจานวางอยู่ซึ่งเป็นเนื้อกระต่ายที่หั่นเป็นชิ้น