บทที่ 98 หูไปอยู่ที่ไหนแล้ว?

เมื่อนางจ้องมองใกล้ๆ เกือบจะกรีดร้องออกมา เสิ่นเมิ่งจวินที่เดิมทีมีใบหน้าสวยงาม ทันใดนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงและบวม และใบหน้ามีรอยฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด!

"เฮ้อ ข้าแค่ต้องการให้ใบหน้าเจ้าเบ่งบานเหมือนดอกไม้ ทำไมถึงกลายเป็นหัวหมูล่ะ?" หลังจากที่โหลชีตบหน้านางไปหลายสิบครั้งแล้วถอยออก สะบัดมือทั้งสองข้างแล้วจ้องมองนาง ทำท่าทางงุนงงมาก

"โหลชี ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เสิ่นเมิ่งจวินจะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้ยังไง โกรธมากจนเลือดขึ้นหน้า ชักดาบยาวออกมาแล้วพุ่งเข้าหานาง

"เอาล่ะ มาดูกันว่าใครจะฆ่าใคร" ใบหน้าของโหลชีเปลี่ยนเป็นเย็นชา

ชั่วขณะทั้งสองก็ต่อสู้กันทันที

กังฟูของเสิ่นเมิ่งจวินไม่เลว เมื่อสักครู่เป็นเพราะโหลชีปรากฏตัวกะทันหันทำให้นางไม่ทันตั้งตัวจึงมีโอกาสทำร้ายนาง ตอนนี้นางโกรธมาก ทุกกระบวนท่าเป็นท่าสังหาร ชั่วพริบตาฝีมือของนางกับโหลชีก็สูสีกัน

"ศิษย์พี่หญิงระวังตัว!" ชั่วขณะจิ่งหยาวเห็นรอยยิ้มแปลกๆที่มุมปากของโหลชี มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ก็รีบตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที แต่มันก็สายเกินไป

โหลชีเหวี่ยงพิชิตวันในมือ และเกิดแสงเย็นวาบ เสิ่นเมิ่งจวินรู้สึกว่าด้านข้างของใบหน้าเย็นวาบ จากนั้นก็มีเลือดพุ่งออกมา ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างได้ออกจากร่างกายนาง ในเวลาเดียวกัน ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็เข้ามา ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง

"ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิง"

เดิมทีจิ่งหยาวต้องการที่จะรีบใช้ดาบพุ่งเข้าไปช่วย แต่หลังจากเห็นฉากนี้แล้วถึงกับถอยหลังกลับไปสองก้าว มองไปที่เสิ่นเมิ่งจวินด้วยความสยองขวัญ แล้วมองไปที่โหลชี

โหลชีในขณะนี้ ไม่ใช่รูปลักษณ์ที่เขาเคยเห็นในโรงเตี๊ยม และไม่ใช่คนที่เมื่อกี้ต่อสู้กับเสิ่นเมิ่งจวินได้สูสีกัน กริชในมือของนางมีเลือดที่กำลังหยด นางยังใช้นิ้วปาดเลือดเบาๆ และเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เย็นชานั้นทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกใจสั่น ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มเลย แม้แต่รอยยิ้มแปลกๆที่นางเห็นเมื่อสักครู่ก็ดูเหมือนจะเป็นภาพลวงตา ความพิฆาตในตัวเหมือนกับความเป็นของจริงบังคับให้เสิ่นเมิ่งจวินก้าวถอยหลังทีละก้าว

"ศิษย์พี่หญิง!" ทันใดนั้นจิ่งหยาวก็กรีดร้องขึ้นมา และเสิ่นเมิ่งจวินรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอะไรบางอย่าง แต่ในเวลานี้นางจะมีเวลาไปใส่ใจเท้าของนางได้อย่างไร นางปิดหูข้างขวา มือของนางอุ่นและเหนียว "หูของข้า หูของข้า......" โหลชีถึงกับกล้าตัดหูของนางออก!

เมื่อนางคิดได้ว่าต่อไปนางจะสูญเสียหูไปข้างหนึ่ง ใบหน้าจะพิการ จะกลายเป็นคนน่าเกลียดที่มีหูข้างเดียว เสิ่นเมิ่งจวินแทบบ้า!

"ยังเหลือไว้อีกข้างหนึ่ง ข้าใจดีไหม?" โหลชีมองดูเลือดในมือ และพูดอย่างเย็นชา "ข้าไม่เอาชีวิตเจ้า เจ้าควรดีใจ แต่ว่า เจ้าซ่อนไขหินพันปีไว้ที่ไหน? ตัวเองเอาไขหินพันปีไปแล้ว กลับใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ตัวเองรอดแล้วให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนแทน เสิ่นเมิ่งจวิน เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนที่จะรังแกได้ง่ายๆเหรอ?"

อะไรนะ ไขหินพันปีอยู่ที่เสิ่นเมิ่งจวินเหรอ?

ข้างนอก ตงสือยู่ยื่นมือออกเพื่อส่งสัญญาณว่ายังไม่ต้องทำอะไร องครักษ์ทั้งหมดยืนนิ่งรอคำสั่ง ตงสือยู่โกรธมาก ไท่จื่อเพิ่งมาถึง คาดไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอเหตุการณ์เช่นนี้

ภายในกระโจม ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรกับใบหน้าของเสิ่นเมิ่งจวิน เดิมทีก็ถูกโหลชีตบจนเหมือนหัวหมูแล้ว จากนั้นก็ถูกตัดหู ตอนนี้ใบหน้าของเขาไม่ใช่เหมือนหัวหมู แต่ยังเต็มไปด้วยเลือด และเส้นผมก็ถูกตัดออกไปส่วนหนึ่ง ทรงผมยุ่งเหยิงไปหมด รูปลักษณ์ของนางตอนนี้น่าสมเพชกว่าตอนที่อยู่ในถ้ำน้ำแข็ง!

"อย่าพูดเหลวไหล! ข้าไม่ได้เอาไป เจ้าเป็นคนเอาไขหินพันปีไป!" เสิ่นเมิ่งจวินตะโกนเสียงดัง ไหนบอกว่ากังฟูโหลชีร้ายกาจ เปล่าเลย นางไม่เพียงแต่กังฟูร้ายกาจเท่านั้น แต่ยังโหดเหี้ยมมาก!

"จริงเหรอ? ข้าบังเอิญรู้วิธีพิสูจน์ ว่าเคยสัมผัสไขหินพันปีหรือไม่ แค่ครู่เดียวก็สามารถทดสอบได้ เจ้ากล้ามาทดลองไหม?" ทันใดนั้นโหลชีก็ปลดปล่อยออร่าอันพิฆาต และยิ้ม

นางยิ้ม ความเย็นชาและความเยือกเย็นก็สลายไป ราวกับว่าบนหิมะกำลังมีดอกเหมยผลิบาน ซึ่งสวยงามกว่ารูปลักษณ์ดั้งเดิมของนางหลายเท่า

ตงสือยู่เปิดผ้าม่านและเดินเข้ามาบังเอิญเห็นฉากนี้ และดูเหมือนจะกระทบกระเทือนจิตใจอย่างแรง และเขาก็อดไม่ได้ที่ต้องกดบริเวณหัวใจ

ตงสือเหวินที่ติดตามอยู่ข้างหลังเขาก็เห็นรูปลักษณ์ของเสิ่นเมิ่งจวินชั่วขณะก็ร้องออกมาทันที "เมิ่งจวิน!"

"รูปลักษณ์ของเสิ่นเมิ่งจวินในตอนนี้ใครเห็นก็คงจะตกใจ

"แม่นางโหล ไม่เจอกันนานสบายดีนะ" ตงสือยู่ไท่จื่อแห่งตงชิงตื่นตระหนกแต่ทำเป็นมองไม่เห็น และยิ้มให้กับโหลชีด้วยอารมณ์ที่อบอุ่นและอ่อนโยน

อย่างไรก็ตาม ความซีดเซียวบนใบหน้าของเขายากที่จะปกปิด ไท่จื่อตงชิงกลัวเลือด และกลัวกลิ่นคาวเลือด นี่ไม่ใช่ความลับ แต่ถ้าเขายังฝืนใจยืนอยู่ตรงนี้ โหลชีก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ แต่นางได้แกว่งพิชิตวัน เลือดที่ติดอยู่หลุดออกมาหลายหยด หยดลงบริเวณปลายเสื้อคลุมยาวของตงสือยู่พอดี

ดูซิว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน

"อยู่ไท่จื่ ไม่เจอกันนานสบายดีใช่ไหม" โหลชีก็ยิ้มให้เขาเช่นกัน

จิ่งหยาวรีบวิ่งเข้าไป พยุงร่างของเสิ่นเมิ่งจวินที่ยังโซเซ จ้องไปที่โหลชี และพูดกับองค์ชายทั้งสองท่าน "ไท่จื่อ องค์ชายรอง พวกท่านก็เห็นแล้ว ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายศิษย์พี่หญิงของข้า! รีบจับตัวนางไว้โดยเร็ว!"

"แม่นางจิ่ง ตรงนี้มียาห้ามเลือดอย่างดีที่สุด รีบห้ามเลือดให้แม่นางเสิ่นก่อน!" ตงสือยู่หยิบขวดเล็กๆออกจากอกเสื้อ ยื่นให้ แล้วพูดกับตงสือเหวิน "เสด็จน้อง รีบไปเชิญหมอหลวงมารักษาแม่นางเสิ่น!"

ดูเหมือนขณะนี้ตงสือเหวินเพิ่งจะตั้งสติได้ และตะโกนเสียงดังทันที"ทหาร ไปพาหมอหลวงมา!"

เดินทางไปที่ทุ่งน้ำแข็ง เขาได้พาหมอหลวงมา ตงสือเหวินจะเชื่อใจหมอหลวงในวังมากกว่า

"เมื่อสักครู่โหลชีบอกว่า มีวิธีทดสอบว่าใครเคยสัมผัสไขหินพันปี เรื่องนี้จริงหรือเปล่า?" ตงสือยู่ก้าวถอยหลัง และทำท่าทางมือ ไม่นานนักก็มียามวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ปูพรมหนาม้วนใหญ่ ปูบนพื้นที่เปื้อนเลือดจากนั้นก็เทของเหลวขวดใหญ่ลงไป ไม่นานกลิ่นคาวเลือดที่อยู่ในกระโจมก็หายไป และมีกลิ่นหอมอ่อนๆเข้ามาแทนที่

ในเวลาเดียวกัน ยามคนหนึ่งก็เดินเข้ามา นั่งยองๆ และไม่ลังเลที่จะตัดปลายเสื้อคลุมของตงสือยู่ที่เปื้อนเลือดสองสามหยดออก และชายอีกคนหนึ่งก็พาดผ้าคลุมไหล่ให้เขาทันที