ตอนที่ 10 เจ้านายของผมอยากพบคุณ

"จาเซียล มาถึงรึยัง ต้องมาให้ได้นะ"

เวสลีย์โทรมาขณะที่เขากำลังเดินทาง

"ไม่ต้องห่วงครับคุณซินเน็คเกอร์ อีกเดี๋ยวผมก็ถึงแล้ว"

ขณะที่เขาวางสาย รถก็มาถึงลานจอดรถแล้ว

เขาก้าวลงจากรถพร้อมกับถุงพลาสติก

"ฌอน นายไปทำธุระของนายเถอะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันโทรหา"

จาเซียลโบกมือไล่ฌอน

เขาพบว่าฌอนที่อยู่ที่คาเดร็กเซีย ไม่ได้ช่วยเหลือแค่เขา แต่ยังยุ่งอยู่กับงานอื่นๆ น่าจะเป็นงานที่ไซลาสมอบหมาย

แต่ฌอนไม่เคยพูดถึงมัน และจาเซียลก็ไม่เคยถาม

ในขณะนั้น มีคนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ทางเข้าพิพิธภัณฑ์

พวกเขาแต่งตัวดี มีนาฬิกาหรู และมีออร่าที่ไม่ธรรมดา เป็นบุคคลชั้นสูงในสังคมของคาเดร็กเซีย

การชมของเก่าเป็นเรื่องรอง จุดมุ่งหมายหลักคือทำความรู้จักกับเวสลีย์ ประธานหอการค้า

ก่อนที่จาเซียลจะก้าวเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้น "จาเซียล มาได้ยังไง"

เขาหันไปมองก็เห็นวิเวียน ทิโมธี และโซฟี ที่เพิ่งมาถึง

"ได้ยินว่ามีงานนิทรรศการของเก่า ก็เลยมาดู" จาเซียลพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

"จาเซียล ที่นี่มันเหมาะกับแกเหรอ" ทิโมธีตำหนิด้วยความไม่พอใจ "แทนที่จะหางานดีๆ ทำ กลับเที่ยวเล่นไปวันๆ"

ช่วงนี้เขารู้สึกไม่ค่อยชอบจาเซียล

"ผมมาดูว่ามีมรกตดีๆ บ้างไหม จะซื้อสักอัน" จาเซียลพูดความจริง

"มรกตเหรอ รู้ไหมว่ามรกตแพงแค่ไหน เริ่มต้นที่หลักแสน กล้าพูดนะ แล้วในถุงนั่นมีอะไร ขอดูหน่อย" ทิโมธีพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เขากังวลว่าจาเซียลอาจจะติดนิสัยไม่ดีมาจากในคุก เขาหวังว่าวันนี้จาเซียลจะไม่คิดทำอะไรแผลงๆ ในงานนิทรรศการของเก่า

"มีเงินครับ"

จาเซียลไม่กลัวที่ทิโมธีจะรู้สถานการณ์ปัจจุบันของเขา

จริงๆ แล้วทิโมธีมีอคติกับเขามาตลอด

"พูดบ้าอะไร ช่างเถอะ ขี้เกียจดู จำไว้นะ วันนี้มีแต่คนสำคัญ อย่าหาเรื่อง และอย่าสร้างปัญหา"

ทิโมธีส่งเสียงฟึดฟัดอย่างเย็นชา แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ยิ้มหวานเป็นน้ำผึ้งเดือนห้าให้กับชายร่างท้วมคนหนึ่ง

"คุณคาร์ไลล์มาด้วยเหรอครับ"

"คุณบาร์เกอร์ ผมไม่อยากจะมานะ แต่คุณซินเน็คเกอร์โทรมาชวนด้วยตัวเอง ผมจะปฏิเสธได้ยังไง"

ทิโมธีแสดงความเคารพทันที

"คุณซินเน็คเกอร์เป็นคนมีอิทธิพล ในคาเดร็กเซีย ผมหวังว่าคุณคาร์ไลล์จะแนะนำผมให้รู้จักกับเขา..."

จาเซียลไม่อยากจะอยู่แถวนั้น

ขณะที่ทิโมธีกำลังคุยกับคุณคาร์ไลล์ เขาก็ฉวยโอกาสเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์

"คุณคือคุณจาเซียล ลัสเช ใช่ไหมครับ"

ทันทีที่เขาเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ชายสวมหูกระต่ายคนหนึ่งเข้ามาทักทายเขา

จาเซียลพยักหน้า "ใช่ครับ"

"คุณซินเน็คเกอร์และหัวหน้าคนอื่นๆ กำลังคุยกันอยู่ เดี๋ยวผมพาคุณขึ้นไปข้างบนนะครับ"

"ครับ"

จาเซียลจัดแจงเสื้อผ้า และเดินตามเขาไปยังชั้นสอง

ชั้นล่างเป็นที่จัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ ส่วนชั้นสองเป็นพื้นที่ส่วนตัว

ในห้องบนชั้นสองมีชายร่างท้วมห้าหกคน ทั้งหมดล้วนเป็นบุคคลผู้ทรงอิทธิพลในคาเดร็กเซีย

หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงสวมแว่นกรอบทอง ดูสง่างาม แต่ก็มีความเป็นผู้นำ เธอนั่งอยู่ข้างๆ เวสลีย์

ในสถานที่แบบนี้ ตำแหน่งที่นั่งของแต่ละคนมีความสำคัญ

การนั่งทางซ้ายมือบ่งบอกถึงสถานะของผู้หญิงคนนั้น หมายความว่าเธอมีตำแหน่งสูงสุดเป็นอันดับสองรองจากเวสลีย์

ชายวัยกลางคนที่ดูเป็นนักวิชาการ เริ่มบทสนทนากับผู้หญิงคนนั้น "คุณเกลเลิร์ต โดมิเนียนกรุ๊ปเพิ่งจะได้ที่ดินในคาเดร็กเซียใต้ คุณคิดว่าพวกเรามีโอกาสที่จะร่วมลงทุนในโครงการนี้ไหม"

ผู้หญิงคนนั้นคือ เฮเธอร์ เกลเลิร์ต ซีอีโอของโดมิเนียนกรุ๊ป

"แน่นอน โดมิเนียนกรุ๊ปต้องอาศัยแรงสนับสนุนจากทุกคนในคาเดร็กเซีย"

เวสลีย์หัวเราะ "เฮเธอร์อายุยังน้อย ก็ติดอันดับมหาเศรษฐีแล้ว พวกเราคงจะเทียบกับเธอไม่ได้ ในอนาคตฉันคิดว่าเฮเธอร์จะเป็นประธานหอการค้าคนต่อไป"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฮเธอร์ก็รีบแสดงสีหน้าหวาดกลัว

"คุณซินเน็คเกอร์ พูดแบบนี้ฉันลำบากใจแย่"

"ฮ่าๆๆ"

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องก็หัวเราะออกมา

"ว่าแต่ คุณซินเน็คเกอร์ เพื่อนที่คุณรออยู่มาถึงหรือยัง"

"อีกเดี๋ยวก็คงจะมา" เวสลีย์พูด "ถึงแม้ว่าเพื่อนของฉันจะอายุยังน้อย แต่เขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านของเก่า ฉันเลยอยากจะแนะนำเขากับทุกคน หวังว่าทุกคนจะสนับสนุนและให้คำแนะนำเขาในอนาคต"

"แน่นอน เพื่อนของคุณก็คือเพื่อนของพวกเรา" ชายวัยกลางคนที่ดูเป็นนักวิชาการพูด

ในขณะนั้นก็มีเสียงเคาะประตูจากข้างนอก

"เชิญ" เวสลีย์พูด

จาเซียลเดินเข้ามาพร้อมกับถุงพลาสติก

การปรากฏตัวของเขาทำให้เหล่าหัวหน้าที่อยู่ในห้องตกตะลึง

เฮเธอร์ลุกขึ้นยืนทันที และถามว่า "คุณซินเน็คเกอร์ นี่คือชายหนุ่มที่คุณรออยู่เหรอ"

เวสลีย์งงกับปฏิกิริยาที่รุนแรงของเฮเธอร์ เขาพยักหน้าและพูดว่า "ใช่ ฉันเจอจาเซียลเมื่อสามวันที่แล้ว ทำไมเหรอ คุณเกลเลิร์ตรู้จักเขาด้วยเหรอ"

เจ้านายคนอื่นๆ ก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

เฮเธอร์ลุกจากที่นั่งและเดินไปหาจาเซียล

"บอส มาทำอะไรที่นี่คะ แย่แล้ว ฉันไม่ได้ทำงานอยู่ที่ออฟฟิศแต่กลับมานั่งจิบกาแฟและชมมรกต คุณจะไม่หักเงินเดือนฉันใช่ไหมคะ" เฮเธอร์พูดอย่างขี้เล่นพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์

"แน่นอน ผมจะหักเงินเดือนสาวสวยอย่างคุณเกลเลิร์ตได้ยังไง"

บทสนทนาระหว่างทั้งสองทำให้หัวหน้าทั้งหมดในห้องตกตะลึง

เขาคือเจ้านายลึกลับของโดมิเนียนกรุ๊ปงั้นเหรอ

ครึ่งเดือนที่แล้ว โดมิเนียนกรุ๊ปเข้าซื้อกิจการฟลอรากรุ๊ป แถมยังดึงพนักงานทั้งหมดของฟลอรากรุ๊ปมาอีก

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ลงทุนหลายอย่าง สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง

มิฉะนั้น ท่ามกลางคนใหญ่คนโตมากมาย เฮเธอร์คงจะไม่ได้นั่งข้างๆ เวสลีย์

มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับบุคคลเบื้องหลังของโดมิเนียนกรุ๊ป

พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะเป็นจาเซียล

"ฉันไม่คิดเลยว่านายจะปิดบังตัวเองนะจาเซียล"

เวสลีย์กลั้นความตกใจ และหัวเราะออกมา

คนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นเพื่อทักทายจาเซียล

จาเซียลนั่งลงข้างๆ เฮเธอร์