ตอนที่ 2 ของขวัญจากไซลาส

จาเซียลมองดูชายชุดดำที่ยืนเรียงแถวโค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียงด้วยรู้สึกสับสนและไม่อยากจะเชื่อคุณจาเซียลเหรอฉันเป็นลูกหลานชาวนามาแปดชั่วโคตรฉันมีเกียรติขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่พวกเขาจำคนผิดหรือเปล่า

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก็ยืดตัวขึ้นจากการโค้งคำนับ และเดินเข้าหาจาเซียล

"ผมชื่อฌอน คุณนาลิทช์ส่งผมมารับคุณครับ" ชายคนนั้นพูดพร้อมกับพยักหน้าอย่างสุภาพ

"คุณนาลิทช์เหรอ ไซลาสงั้นเหรอ" จาเซียลเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

ไซลาสเป็นคนที่ถ่ายทอดวิชาต่อสู้ให้กับจาเซียล และเขารู้ว่านามสกุลของไซลาสคือ นาลิทช์

"ใช่ครับคุณจาเซียล เชิญขึ้นรถครับ เราค่อยคุยรายละเอียดกันระหว่างทาง"

"ตกลง"

ในเมื่อเป็นการจัดการของไซลาส จาเซียลจึงยอมทำตาม แต่ก็ยังมีความสงสัยอยู่ในใจไซลาสเป็นใครกันแน่

เขานั่งลงในรถ และขบวนรถทั้งหมดก็เลี้ยวกลับอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะขับออกไป

ในขณะเดียวกัน เซลินาที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจก็เดินออกมาจากคุก ขณะที่เธอมองดูขบวนรถที่กำลังจากไป แววตาของเธอก็ฉายแววชื่นชม "คนใหญ่คนโตที่ไหนออกจากคุกวันนี้เนี่ย อลังการงานสร้างจริงๆ" เธอครุ่นคิด

ด้วยความเฉียบแหลมในวิชาชีพ เซลินารู้ได้ทันทีว่ารถเหล่านี้ได้รับการดัดแปลงทางทหารที่ทันสมัยที่สุด เทียบเท่ากับรถยนต์พิเศษของเจ้าหน้าที่ระดับสูงทางทหาร

ภายในรถ จาเซียลนั่งเบาะหลัง ส่วนฌอนนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ ฌอนหันมาหาจาเซียลด้วยความเคารพอย่างสูง "คุณนาลิทช์ทราบว่าคุณกำลังจะกลับไปที่เมืองคาเดร็กเซีย เขาจึงจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เขาสั่งให้พวกเรารอและพร้อมที่จะทำตามคำสั่งของคุณ"

"ไซลาสอยู่ไหน ฉันอยากเจอเขา" จาเซียลพูด

ฌอนส่ายหัว "คุณนาลิทช์ติดภารกิจสำคัญ เขาจะมาพบคุณทันทีที่เขาว่าง ระหว่างนี้เขาฝากสิ่งนี้ไว้ให้คุณครับ"

ฌอนยื่นรูปถ่ายให้จาเซียล ภาพนั้นเป็นหญิงสาวสวย และที่อยู่ด้านหลังก็ดูคุ้นเคย นี่คือแฟนเก่าของเขาจริงๆ คนที่เขาเคยได้ยินมาว่าเธอแต่งงานกับคนที่ทำร้ายเธอ

รอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเองปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของจาเซียล ขณะที่เขากำรูปถ่ายไว้ในมือ ความรู้สึกของเขาพลุ่งพล่าน

รถวิ่งไปหนึ่งชั่วโมง และเมื่อถึงเมืองคาเดร็กเซีย ฌอนก็พาจาเซียลไปยังตึกสูงระฟ้า

"นี่คือบริษัทโดมิเนียนกรุ๊ป" ฌอนประกาศด้วยความภาคภูมิใจ "คุณนาลิทช์ลงทุนไปสองแสนล้านเพื่อเป็นของขวัญสำหรับคุณโดยเฉพาะ ตอนนี้มันเป็นชื่อของคุณอย่างเป็นทางการแล้ว"

"ไซลาสนี่รวยจริงๆ" จาเซียลพูดอย่างตกตะลึง

เขาเดินตามฌอนขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึก ผู้บริหารของโดมิเนียนกรุ๊ปกำลังรออยู่ และความประหลาดใจของพวกเขาก็ชัดเจนเมื่อเห็นจาเซียลเดินนำหน้าฌอน แม้ว่าตัวตนของจาเซียลจะไม่ผิดเพี้ยน แต่ผู้บริหารก็ตกตะลึงกับอายุที่ยังน้อยของเจ้านายคนใหม่

ครู่ต่อมา บุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่มีอำนาจในบริษัทก็เดินเข้ามาทักทายจาเซียลทีละคน

จาเซียลสังเกตเห็นผู้หญิงผมลอนสีทอง อายุไม่มาก ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา

ฌอนแนะนำเธอ "นี่คือเฮเธอร์ ซีอีโอของโดมิเนียนกรุ๊ป"

"สวัสดีค่ะบอส" เฮเธอร์ เกลเลิร์ต พูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะยื่นมือเรียวออกมา เสน่ห์ของเธอไม่อาจปฏิเสธได้ แม้แต่จาเซียลก็ยังรู้สึกหลงใหลในตัวเธอชั่วขณะ

จาเซียลจับมือเฮเธอร์ และจากการแนะนำของเธอ เขาก็มีความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับการดำเนินงานหลักของโดมิเนียนกรุ๊ป หลังจากฟังภาพรวมคร่าวๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนและเตรียมที่จะจากไป

ในความเป็นจริง แม้จะไม่มีของขวัญฟุ่มเฟือยจากไซลาส จาเซียลก็ร่ำรวยอยู่แล้ว ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในคุก เขาได้เรียนรู้กลยุทธ์การลงทุนในตลาดหุ้นจากนักธุรกิจด้านการเงินหลายคน และมีเงินสะสมหลายสิบล้านจากการลงทุนของเขา

ทันใดนั้นฌอนก็ยื่นกล่องของขวัญให้เขา "คุณจาเซียล นี่คือชาเอิร์ลเกรย์ที่คุณสั่งไว้ เป็นชาที่คุณภาพดีที่สุดครับ" เขาพูดอย่างมั่นใจ

"ขอบคุณ" จาเซียลพูด ก่อนจะตบบ่าฌอนอย่างเป็นมิตร

ชาเอิร์ลเกรย์เป็นของขวัญสำหรับป้าของเขา หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต ซูซานนา ลัสเช ป้าของเขาก็เป็นครอบครัวเดียวที่เขามี ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอเป็นกำลังใจที่มั่นคง มาเยี่ยมเขาที่คุกบ่อยๆ ตอนนี้เขาได้รับการปล่อยตัวแล้ว สิ่งแรกที่เขาคิดคือการแสดงความกตัญญูสำหรับความห่วงใยของเธอ

"คุณจาเซียลแน่ใจนะครับว่าไม่ต้องการให้ผมไปเป็นเพื่อน" ฌอนถาม เขาปิดบังความกังวลไว้ไม่มิด

"ไม่ต้องหรอก ถ้ามีอะไร ฉันจะโทรหาเอง" จาเซียลตอบ เขาโบกมือลาโดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์

เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง จาเซียลก็เห็นร่างที่คุ้นเคย และมีเสน่ห์ เซลินานั่นเอง โชคชะตาดูเหมือนจะเล่นตลก ทำให้พวกเขาได้พบกันสองครั้งในวันเดียว

ขณะนั้นเซลินาเปลี่ยนจากชุดทหารเป็นชุดสีดำที่เน้นรูปร่างโค้งเว้าและเสริมเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงของเธอ