ตอนที่ 3 ครองโลก

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ประตูก็เปิดออก มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา ผมของเธอถูกรวบเป็นหางม้า มีแว่นกันแดดทรงกลมวางอยู่บนใบหน้าขาวเนียน เธอเดินเข้ามาโดยที่ยังคงจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์

"วิเวียน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" จาเซียลพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากโซฟา

ตอนนั้นเองที่วิเวียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่สวยงามของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อมองไปที่จาเซียล

วิเวียนสำรวจลูกพี่ลูกน้องที่เธอไม่ได้เจอมาสามปี ตอนเด็กๆ เธอเคยเดินตามจาเซียลตลอด และอยากจะใช้เวลากับเขาเสมอ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ชีวิตของพวกเขาก็แยกจากกัน

หลังจากแขวนกระเป๋าไว้บนราวแขวนเสื้อ วิเวียนก็สังเกตเห็นกล่องชาเอิร์ลเกรย์ใกล้ประตู ความอยากรู้อยากเห็นของเธอถูกกระตุ้น เธอหยิบมันขึ้นมาและเปิดออก ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"ชานี่กินได้จริงๆ เหรอ" เธอถามด้วยน้ำเสียงดูถูก "บรรจุภัณฑ์ดูถูกมาก และตัวชาก็เป็นสีดำหมดเลย" เธอวางกล่องลงด้วยสีหน้ารังเกียจราวกับว่ามันต่ำกว่ามาตรฐานของเธอ

ไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอไปร้านน้ำชาสุดหรูกับเพื่อน ที่นั่นบรรจุภัณฑ์ดูหรูหรา ไม่เหมือนกล่องธรรมดาๆ ที่จาเซียลเอามา

"ลูกพี่ลูกน้องของหนูเพิ่งออกจากคุกและไม่มีเงินมาก สิ่งสำคัญคือความตั้งใจ ไม่ใช่บรรจุภัณฑ์" ซูซานนาตำหนิ

วิเวียนแลบลิ้นอย่างขี้เล่น จากนั้นก็เดินไปที่โซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงอย่างสบายๆ

สีหน้าที่เคร่งขรึมของทิโมธีอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองดูลูกสาวของเขา รอยยิ้มที่หายากปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

อาหารกลางวันถูกเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว และครอบครัวก็มารวมตัวกันที่โต๊ะ ทิโมธีรินไวน์ให้ตัวเอง และหันไปสนใจลูกสาว "วิ ลูกเพิ่งเริ่มฝึกงาน และตอนนี้บริษัทก็เปลี่ยนมือแล้ว งานเป็นยังไงบ้าง"

วิเวียนยิ้มพลางตักอาหารใส่จาน "ดีมากค่ะ สวัสดิการของโดมิเนียนกรุ๊ปดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ต้องยอมรับเลยว่าพวกเขาใช้เงินเป็นจริงๆ ตอนที่พวกเขาซื้อฟลอรากรุ๊ป พวกเขาเสนอราคาสูงกว่าราคาที่ขอไว้ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เจ้านายเก่าของเราถึงกับพูดไม่ออกเลย"

เธอหยุด แล้วมองพ่อของเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "พ่อคะ รู้ไหมคะ เจ้านายคนใหม่ของโดมิเนียนกรุ๊ปมาตรวจงานวันนี้ ลองทายสิว่าเขาอายุเท่าไหร่"

"คนที่สามารถซื้อบริษัทได้ในราคาสองหมื่นล้าน อย่างน้อยต้องอายุสี่สิบหรือห้าสิบใช่ไหม" ทิโมธีเดาพร้อมกับเลิกคิ้ว

วิเวียนส่ายหัว แล้วกระดิกนิ้วอย่างขี้เล่น "ไม่ถูกค่ะ เจ้าของโดมิเนียนกรุ๊ปอายุแค่ยี่สิบกว่าๆเอง"

ทิโมธีและซูซานนามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่จาเซียลค่อยๆ หยิบไก่และวางลงบนจานของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"แปลกใจใช่ไหมล่ะคะ" วิเวียนพูดต่อ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "แม้แต่เพื่อนร่วมงานของเราก็ยังตกใจ น่าเสียดายที่เจ้านายขึ้นไปแค่ชั้นบนสุด แล้วก็กลับ พวกเราไม่มีใครได้เจอเขาหรือเห็นว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์คนนี้หน้าตาเป็นยังไง"

จาเซียลฟังอย่างเงียบๆ ขณะที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาพูดถึงเขาโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา

หลังจากทานอาหารกลางวันและพูดคุยกับป้าของเขา จาเซียลก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่จะต้องไปแล้ว

ขณะที่เขากำลังจะไป ซูซานนาก็ถามด้วยความเป็นห่วง "แจซ มีที่พักหรือยัง"

จาเซียลยิ้มอย่างมั่นใจ "ไม่ต้องห่วงครับป้าซูซานนา ผมเช่าบ้านไว้แล้ว"

หลังจากที่จาเซียลจากไป ทิโมธีก็หันไปหาซูซานนาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ซูซานนา เธอต้องคิดก่อนพูดนะ บริษัทไม่ได้เป็นของฉันคนเดียว หลานชายของเธอเพิ่งออกจากคุก จำได้ไหม ฉันไม่สามารถให้ใครก็ได้เข้ามาในธุรกิจนะ"

ใบหน้าของซูซานนาเคร่งเครียดทันที "ช่วยหลานชายของฉันแล้วมันผิดตรงไหน เขาเป็นครอบครัวนะ ขอให้คุณหางานให้เขามันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าพวกเขาก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรง

วิเวียนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รู้สึกหงุดหงิดกับเสียงดัง เธอรู้สึกเบื่อหน่าย จึงคว้ากระเป๋าและตัดสินใจไปช้อปปิ้งกับเพื่อนสนิทของเธอ

หลังจากออกจากบ้านของซูซานนา จาเซียลก็เดินทางไปยัง เลคฟิลด์ เอสเตท ซึ่งเป็นย่านหรูที่มีคฤหาสน์หรูหราเรียงราย หนึ่งในนั้นเป็นหนึ่งในของขวัญมากมายที่ไซลาสเตรียมไว้ให้เขา

ขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ทางเข้า ถนนที่เงียบสงบก็ถูกรบกวนชั่วครู่ด้วยเสียงคำรามของรถตู้ที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว จาเซียลเหลือบมองร่างที่อยู่ข้างใน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเซลินาอย่างไม่ผิดเพี้ยน

"เธออาศัยอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ" จาเซียลพึมพำด้วยความประหลาดใจ ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ ต้องเจอเธอถึงสามครั้งในวันเดียว

เขาส่ายหัว ก่อนจะเดินผ่านประตูเข้าไป

คฤหาสน์หลังนี้ช่างใหญ่โตโอ่อ่า กำแพงสีแดงเข้มตัดกับกระเบื้องสีดำขลับให้ความรู้สึกขลัง ราวกับบ้านเก่าแก่ของตระกูลขุนนาง ราวบันไดแกะสลักลวดลายอย่างวิจิตร เสาหยกสีเขียวเข้มรองรับโครงสร้างอันหรูหรา หน้าประตูมีสิงโตหินสองตัวตั้งตระหง่าน แววตาดุดันราวกับกำลังปกป้องคฤหาสน์แห่งนี้ เหนือบานประตูขนาดใหญ่มีตัวอักษรสีทองคำเปลวที่เขียนว่า "ครองโลก" อย่างโดดเด่น