ตอนที่ 7 จาเซียลมีอำนาจมากแค่ไหน

ที่คลับคลาวด์วิว เดเมียนกำลังดื่มกาแฟ

ชายหญิงกลุ่มหนึ่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น พลางตัวสั่นด้วยความกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

วิเวียนผมเผ้ายุ่งเหยิง มีรอยมือปรากฏบนใบหน้าของเธออย่างชัดเจน

"นังตัวดี กล้าดียังไงโทรไปขอความช่วยเหลือ อยากตายรึไง"

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งคว้าผมของวิเวียนอย่างแรง ก่อนจะกระแทกหัวของเธอเข้ากับกำแพงสองครั้ง

ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

"พอได้แล้ว" ในขณะนั้นเดเมียนก็พูดขึ้น "ทำร้ายผู้หญิงสวยๆ แบบนี้มันไม่ดีหรอก ฉันเป็นคนมีเหตุผล พวกแกทำร้ายน้องชายของฉันก็ต้องชดใช้ พวกแกชอบโทรศัพท์ไม่ใช่เหรอ เชิญโทรตามสบาย ผู้ชายแต่ละคนต้องจ่ายค่าไถ่คนละล้าน ส่วนผู้หญิง คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันจ่ายคืนละล้าน พวกแกกำลังจะรวยแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้หญิงก็ยิ่งตัวสั่น

วิเวียนร้องไห้ด้วยความกลัว

ใครจะมาช่วยเธอ

ยี่สิบนาทีต่อมา ประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออก

พ่อแม่ของเด็กผู้ชายหลายคนค่อยๆ เดินเข้ามา

ชายวัยกลางคนร่างสูงคนหนึ่งในนั้นเพิ่งจะก้าวเข้ามาในห้องก็หัวเราะออกมา

"เดเมียน พวกเด็กๆ ยังไม่ประสีประสา คงทำอะไรล่วงเกินนายไปบ้าง พอฉันได้ยินเรื่องก็รีบมาขอโทษนายเลย"

ฟาบิโอ พ่อของคาร์ลอส นั่นเอง

ในฐานะผู้ประกอบการเอกชนในเมือง เขาเคยเจอเดเมียนสองสามครั้ง

เดเมียนแสยะยิ้มมุมปาก แล้วพูด "อ้าว ใครมาเนี่ย คุณซิลเลน เอาหนึ่งล้านมารึยัง"

สีหน้าของฟาบิโอนิ่งไป

"เดเมียน เด็กๆ มันไม่รู้เรื่อง ฉันขอโทษแทนพวกเขา แล้วลืมๆ เรื่องหนึ่งล้านไปเถอะ"

"ล้อเล่นรึเปล่า ฉันต้องการหนึ่งล้าน และฉันเอาจริง แกคิดว่าแกเป็นใคร ถ้าน้อยกว่านี้ ลูกชายแกจะพิการ"

ฟาบิโอกลัวท่าทางที่ดุร้ายของเดเมียน

เขายิ้มแห้งๆ "เดเมียน หนึ่งล้านนี่มันโหดไปหน่อยไหม หยวนๆ ให้กันบ้างไม่ได้เหรอ"

ขณะที่เขากำลังพูด ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออกทันที

ทุกคนหยุดพูดและหันไปมอง อยากรู้ว่าพ่อแม่ของใครมาถึงแล้ว

พวกเขาประหลาดใจ คนที่เดินเข้ามาเป็นชายหนุ่มสวมชุดกีฬา จาเซียลนั่นเอง

ทันทีที่วิเวียนเห็นจาเซียล ดวงตาของเธอก็เป็นประกายด้วยความดีใจ

แต่ความกังวลใจก็ตามมา

ถึงแม้ว่าจาเซียลจะมีทักษะการต่อสู้ แต่เขาก็ไม่สามารถยุ่งกับเดเมียนได้

เมื่อจาเซียลเดินเข้ามา สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่วิเวียน เมื่อเห็นว่าผมของเธอยุ่งเหยิง เขาก็หรี่ตาลงทันที

"วิเวียน เธอโอเคไหม"

วิเวียนพยักหน้า

ถึงแม้ว่าหัวของเธอจะปวดตุบๆ แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร

"ไปเถอะ เดี่ยวเรื่องนี้ฉันจัดการเอง" จาเซียลพูด

วิเวียนยังคงงุนงง จาเซียลก็คว้าแขนของและดึงเธอออกไป

เดเมียนและพรรคพวกมองดูจาเซียลจากไปด้วยความงุนงง พวกเขาสงสัยว่าใครคือคนที่เพิ่งจะพาวิเวียนออกไป

ก่อนที่เดเมียนจะทันได้ตอบโต้ จาเซียลที่เพิ่งจะออกไป ก็กลับเข้ามา

สายตาของเขากวาดไปทั่ว แล้วมองไปที่โซฟีที่กำลังหมอบอยู่ตรงนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นเพื่อนของลูกพี่ลูกน้องของเขา จึงพูดว่า "เธอก็ไปด้วย"

โซฟีรีบลุกขึ้นยืน

เธอเพิ่งจะก้าวไปได้สองก้าวก็ถูกชายร่างใหญ่ขวางทางไว้

สีหน้าของจาเซียลเคร่งเครียดขึ้น และเขาก็เตะชายร่างใหญ่เข้าที่ท้องอย่างรวดเร็ว

ชายร่างใหญ่สูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรถูกจาเซียลเตะจนกระเด็นไปชนกำแพง

"ไปซะ" จาเซียลพูด

"ขอบคุณนะ" โซฟีพึมพำ จากนั้นก็เดินออกไป

ในขณะนั้น เดเมียนก็ได้สติ และมองไปที่จาเซียล

"นี่ นาย ทำงานอะไร?"

ในขณะนั้น เดเมียนก็ได้สติ และมองไปที่จาเซียล

"นี่ พวก นายทำงานอะไร"

เขาสังเกตเห็นว่าจาเซียลคล่องแคล่วมาก ลูกน้องของเขามีน้อยคนนักที่จะทำได้แบบนี้

การอยู่ในสังคมมานานทำให้เดเมียนมีสายตาที่เฉียบคม

"ฉันทำงานอะไรก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือแกต่อยลูกพี่ลูกน้องของฉัน"

เดเมียนแสยะยิ้ม "ต่อยแล้วไง ฉันยังจะเอาหล่อนขึ้นเตียงด้วยนะ"

เขาสั่งลูกน้อง "ไปตามผู้หญิงสองคนนั้นมา อย่าให้หนีไปได้"

หลังจากที่เขาพูดจบ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็ตรงไปที่ประตู

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เขาก็ยกมือขึ้น และถอยหลังทันที