ตอนที่ 8 สุดยอดทหาร

จาเซียลรู้สึกงุนงงกับคำพูดของทิโมธี

เกิดอะไรขึ้น

"พ่อ หนูเป็นคนตัดสินใจไปบาร์เอง ไม่เกี่ยวกับจาเซียล และเขาก็มาช่วยทันเวลา เราควรจะขอบคุณเขานะ" วิเวียนรีบพูด

นั่นสิพูดถูก

จาเซียลวางยาบำรุงลงบนโต๊ะข้างๆ เขานั่งลงบนโซฟาและถามว่า "วิเวียน แผลเป็นยังไงบ้าง"

"ไม่เป็นไรแล้ว"

วิเวียนกำลังพอกหน้าด้วยไข่

"จาเซียล เมื่อวานหลังจากที่ฉันวิ่งออกมา ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเดเมียนมีอิทธิพลมาก ฉันเลยเป็นห่วงว่านายจะสร้างปัญหา แต่ฉันได้ยินมาว่าทุกคนปลอดภัยดี พ่อของคาร์ลอส คงจะใช้เงินเพื่อจัดการปัญหาใช่ไหม"

เป็นแบบนี้เองเหรอ

ในที่สุดจาเซียลก็เข้าใจ

"คาร์ลอสติดต่อเธอหลังจากที่เขาออกไปรึเปล่า"

จาเซียลขมวดคิ้วเล็กน้อย

วิเวียนส่ายหัว "ไม่ เขาไม่รับสายฉัน ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันกังวลมาก"

จาเซียลพูดว่า "วิเวียน จริงๆ แล้ว เป็นเรื่องดีที่คาร์ลอสไม่ติดต่อเธอ เขาไม่ได้เป็นคนดี"

วิเวียนทำหน้าไม่พอใจ

ทิโมธีพูดอย่างเคร่งขรึม "จาเซียล นายไม่ควรมายุ่งเรื่องของวิเวียน ฉันเคยเจอคาร์ลอส เขาเป็นคนดี และฉันก็รู้จักฟาบิโอ พ่อของเขา เขาเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงในเมือง การที่วิเวียนแต่งงานกับเขาถือว่าเป็นการยกระดับฐานะ นายควรจะอวยพรเธอ อย่ามาอิจฉาที่เธอจะได้ดีกว่านาย"

ทิโมธีพูดโดยไม่ปิดบังอะไร

เขาสนับสนุนให้ลูกสาวของเขาคบกับคาร์ลอส

แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ คาร์ลอสก็ไม่รับโทรศัพท์ นี่คือสาเหตุที่ทำให้เขาโกรธ

"ลุงทิโมธี ผมเป็นลูกพี่ลูกน้องของวิเวียน ผมจะทำร้ายเธอได้ยังไง"

จาเซียลถอนหายใจ

วิเวียนโชคร้ายจริงๆที่มีพ่อแบบนี้

เมื่อเห็นว่าทิโมธีไม่ต้อนรับ จาเซียลก็ไม่อยากอยู่นาน เขาปลอบวิเวียนสองสามคำ จากนั้นก็ลุกขึ้นและกำลังจะจากไป

"แจซ ทานข้าวกลางวันกับพวกเราก่อนกลับสิ" ซูซานนาพูด

"ไม่ล่ะครับ ผมมีธุระ"

"ปล่อยมันไปเถอะ" ทิโมธีพูด "ออกจากคุกมาแล้วก็ไม่หางานทำ เที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่ได้เรื่อง"

จาเซียลไม่อยากจะเถียงกับเขา เขาเปิดประตู และเกือบจะชนเข้ากับร่างบอบบางที่กำลังเดินตรงมา

โซฟีนั่นเอง

เมื่อเห็นจาเซียล โซฟีก็ตกใจเล็กน้อย เธอยิ้มและพูดว่า "จาเซียล ขอบคุณสำหรับเมื่อวานนะ"

"ไม่มีปัญหา"

จาเซียลพยักหน้า และเดินเข้าไปในลิฟต์ทันที

ลุง ทิ โม ธี นี่ไม่รู้จักบุญคุณคนจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะป้าซูซานนา ฉันคงไม่มาเยี่ยมหรอก

หลังจากที่จาเซียลกลับไป โซฟีก็เข้าไปในบ้าน

"โซฟี มาแล้วเหรอ"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทิโมธี

พ่อของโซฟีเป็นเจ้าของบริษัท และทิโมธีก็พอใจที่ลูกสาวของเขาเป็นเพื่อนกับคนอย่างเธอ

"โซฟี วิพยายามติดต่อคาร์ลอส แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ เธอสนิทกับคาร์ลอส ช่วยโทรหาเขาหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"

โซฟียิ้มแห้งๆ พร้อมกับส่ายหัว

"คุณบาร์เกอร์ ไม่ใช่แค่วิเวียนที่คาร์ลอสไม่รับสาย เขาไม่รับสายหนูเหมือนกัน เพื่อนๆ ของเขาก็หายตัวไป หนูไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ไอ้เด็กคนนั้นมันก็... ถ้ามีอะไรก็ควรจะพูดกันตรงๆ ทำไมต้องเมินพวกเราด้วย"

ทิโมธีรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เสียลูกเขยรวยๆ แบบนี้ไป

"จริงสิ หนูนึกออกแล้ว"

ทันใดนั้นโซฟีก็ตบหน้าผากตัวเอง

"หนูได้ยินมาจากคาร์ลอสและคนอื่นๆ ว่าพวกเขาตั้งใจจะไปดูนิทรรศการของเก่าที่ถนนไนติงเกลมะรืนนี้ เราต้องเจอเขาที่นั่นแน่ๆ"

"หมายถึงพิพิธภัณฑ์ของเก่าของคุณซินเน็คเกอร์เหรอ"

ดวงตาของทิโมธีเป็นประกายทันที

"คุณซินเน็คเกอร์เป็นประธานหอการค้าของเมืองคาเดร็กเซีย ครั้งนี้เขาเป็นเจ้าภาพจัดนิทรรศการของเก่า ซึ่งมีเจ้านายใหญ่ๆ หลายคนตั้งใจจะเข้าร่วม ฉันจะพาพวกเธอสองคนไปด้วย เพื่อเปิดหูเปิดตา"

"ได้สิคะ"

โซฟียิ้ม

วิเวียนที่อยู่ข้างๆ เธอดูลังเล "ถ้าคาร์ลอสไม่อยากรับโทรศัพท์ การที่เราไปหาเขามันจะดูไม่เหมาะสมรึเปล่า"

"พูดอะไรน่ะ ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม อีกอย่าง เราจะไปดูของเก่า ไม่ได้ไปเจอเขาโดยเฉพาะ อย่างมากก็แค่บังเอิญเจอ" ทิโมธีพูดอย่างจริงจัง

เขารู้ว่าลูกสาวของเขาเป็นห่วงภาพลักษณ์

แน่นอนว่าวิเวียนพยักหน้า "ก็ได้ค่ะ"

ในขณะเดียวกัน จาเซียลที่กำลังเดือดดาลก็กลับไปที่คฤหาสน์ของเขาที่เลคฟิลด์

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เขาก็เห็นรถสปอร์ตจอดอยู่ที่นั่น