บทที่25 พี่เว่ย

หลินฮ่าวคีบผัก และกำลังจะใส่ในปากของอวี้หยูเฉิน เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะมือสั่นเล็กน้อย หันหน้าไปมองชายหนุ่มทรงรากไทรเหล่านั้น

ชายหนุ่มทรงรากไทรสิบกว่าคน ล้อมเข้ามาทั้งหมด พวกเขา ล้อมหลินฮ่าวกับอวี้หยูเฉินไว้ตรงกลาง

"มา กินข้าวกันเถอะ!"หลินฮ่าวไม่พูดอะไรมาก แค่พูดพร้อมมองอวี้หยูเฉิน

อวี้หยูเฉินก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่คิดเลยว่า จะได้เจอพวกอันธพาลหยอกล้อที่นี่

เพราะรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม ไม่ว่าจะไปที่ไหน มักจะเจอแต่คนผิวปาก และหัวเราะหยอกล้อเสมอ อวี้หยูเฉินชินกับมันแล้ว และเธอก็ไม่อยากจะสนใจเรื่องแบบนี้

แต่เหมือนวันนี้ คนที่เข้ามาโดยตรงนั้น กลับไม่ค่อยจะมี

เธอตกตะลึงครู่หนึ่ง และเมื่อเธอได้ยินคำพูดของหลินฮ่าวก็ยิ้มเล็กน้อยทันที และคีบอาหารกิน

ริมฝีปากแดงที่อ่อนนุ่มมาก เต็มไปด้วยความยั่วยวน

"โย่ สุดสวย ปากเล็กๆ นี้สวยจริงๆ ให้พี่ชายจูบสักคำไหม?"ชายหนุ่มทรงรากไทรคนหนึ่งเดินมาข้าง ๆ แล้วพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มชั่วร้าย

ขณะที่พูด เขายื่นมือออก และจะไปแตะริมฝีปากสีแดงของอวี้หยูเฉินโดยตรง

"คุณเก็บมือกลับไปจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวถ้าไม่เก็บกลับไป ก็อย่าเสียใจ!"เสียงเย็นชาของหลินฮ่าวดังขึ้นทันที

มือของชายหนุ่มทรงรากไทรกำลังจะแตะโดนริมฝีปากสีแดงของอวี้หยูเฉินแล้ว แต่ทันทีที่เขาได้ยินประโยคนี้ กลับรู้สึกตัวสั่นไปทั้งตัว ความรู้สึกหนาวเย็นก็มาจากก้นบึ้งของหัวใจ ซึ่งแทบจะทำให้ตัวเขาแข็งไปทั่ว ทำให้เขายืนนิ่งอยู่เงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

เหงื่อตกสองหยดไหลลงมาจากหน้าผากของเขา และดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลินฮ่าวเต็มไปด้วยความกลัวไม่รู้จบ

หลินฮ่าวไม่เคยมองเขาเลย แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ไม่สิ้นสุด ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว

แน่นอนว่าเสียงของหลินฮ่าวมุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มรากไทรคนนี้เท่านั้น และชายหนุ่มทรงรากไทรคนอื่นๆ ไม่รู้สึก

"โย่ ซานเผ้า นายเป็นอะไร? หลงจนขยับตัวไม่ได้เลยเหรอ?"ทันใดนั้น ชายหนุ่มทรงรากไทรคนหนึ่งก็หัวเราะดังๆ ทันที

หลังจากนั้น ชายหนุ่มทรงรากไทร มองไปที่หลินฮ่าวและเยาะเย้ยว่า:"ไอหนุ่ม อวดดีมากนะ รู้ไหมว่าเมื่อกี้นายกำลังพูดถึงใคร? แล้วนายรู้ไหมว่าเราเป็นใคร?"

หลินฮ่าวเหลือบมองชายหนุ่มทรงรากไทรนิ่งๆ และพูดว่า:"พวกคุณเป็นใคร ฉันไม่สนใจ แต่ถ้ายังรบกวนฉันกินข้าวอีก ฉันไม่รังเกียจที่จะให้พวกคุณไม่สามารถรบกวนคนอื่นได้อีกทั้งชีวิต!"

เสียงของหลินฮ่าวเรียบนิ่ง และไม่ได้ยินความแข็งกร้าวใด ๆ เลย ดังนั้นชายหนุ่มทรงรากไทรเหล่านั้นจึงไม่ใส่ใจเลย

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ……"

"แม่งเอ้ย ฉันได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษ มีคนกล้าพูดกับเราแบบนี้ด้วย มันน่าขันมากๆ !"

"แม่งเอ้ย ใอ่โง่นี้เป็นใคร? เขารู้หรือเปล่าว่าเขากำลังคุยกับใครอยู่?"