บทที่26 เจ้าชายขี่ม้าขาว

"พี่เว่ย นั่นสิ นั่นสิ เธอพูดถึงพี่ไม่ใช่เหรอ?"เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มทรงรากไทรคนอื่นๆ ก็เห็นด้วยทันที

"เอาล่ะ ซานเผ้า นายหลีกไปซะ!"ขณะที่พูด ผู้ชายที่ชื่อพี่เว่ยมองไปทางซานเผ้า ที่ยืนตกตะลึงอยู่กับที่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้สักพัก แล้วยื่นมือออกดันเขาออกไป

"อีหนู ฉันจะให้เวลานายสามนาที หายไปเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงคนนี้ ฉันพี่เว่ยขอล่ะ ถ้านายรู้จักกาลเทศะ งั้นก็อย่าหาว่าพี่เว่ยไม่ให้โอกาสนาย!"พี่เว่ยพูดพร้อมมองไปที่หลินฮ่าว

หลินฮ่าวหรี่ตาลงเล็กน้อย และทันใดนั้นก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก แล้วพูดว่า:"โอ้ งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้น ฉันอยากจะรู้ว่า คุณจะไม่เกรงใจยังไง!"

เมื่อพี่เว่ยได้ยิน ก็หน้าบึ้งทันที และด่าว่า:"แม่งเอ้ย กล้าไม่สนใจคำพูดของกูจริงๆเหรอ เจ้าหนู แกยังเป็นคนแรกเลยนะ ถ้าอย่างนั้น ก็อย่าโทษกูที่โหดร้ายแล้วกัน!"

พูดไป พี่เว่ยโบกมือและพูดว่า:"เหล่าพี่น้อง ฆ่ามันซะ!"

"ครับ……"น้องๆทรงรากไทรได้ยินแบบนั้น ก็ตอบกลับทันที

ขณะที่พูด ชายหนุ่มทรงรากไทรสิบกว่าคน ก็ยกม้านั่งข้างๆ ขึ้นทันที และพุ่งตรงไปที่หลินฮ่าว

หลินฮ่าวหรี่ตาลงเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนทันที และพลิกมือยกเก้าอี้ใต้ก้นขึ้นมา

ความเร็วของเขา ยังคงเร็วจนถึงสุดขีดเหมือนเดิม เก้าอี้ในมือกวาดไปรอบๆ แทบจะทันที

"ปัง……"

เสียงอู้อี้หลายเสียงดังรัวๆ

"อ๊าก…..."

"อ๊าก…..."

"อ๊าก……"

ทันทีหลังจากนั้น เสียงกรีดร้องทรมานก็ดังขึ้นไม่หยุด พวกชายหนุ่มทรงรากไทรที่เมื่อกี้พุ่งเข้ามา ถูกเขาใช้เก้าอี้กวาดเป็นวงกลมแล้วลอยออกไป

ลอยออกไปไปเป็นวงกลมโดยตรง

เก้าอี้ในมือของหลินฮ่าวแยกออกจากกัน

ส่วนพวกหนุ่มชายหนุ่มทรงรากไทรที่ลอยออกไป ทุกคนถูกทุบจนกระดูกหักเส้นเอ็นขาด

เสียง"ชิ้ง" ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าพี่เว่ย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที หน้าซีดมากๆ

เมื่อกี้หลินฮ่าวเคลื่อนไหวเร็วเกินไป เร็วจนเขามองเห็นไม่ชัด

แต่ว่า แม้ว่าเขาจะเห็นไม่ชัดว่าหลินฮ่าวเคลื่อนไหวอย่างไร แต่กลับเห็นอย่างชัดเจนว่าพี่น้องของเขาตีลังกาแล้วลอยออกไปอย่างไร

อีกฝ่ายแค่ยกเก้าอี้ตามใจชอบ ก็ทำให้พี่น้องตีลังกาลิยออกไปโดยตรงเลย กระดูกหักเส้นเอ็นขาด พลังต่อสู้นี่มันอะไรกัน

แม้ว่าเขาจะสมองพิการ แต่เขาก็เข้าใจทันทีว่า วันนี้เขาได้เจอกับยอดฝีมือแล้ว