บทที่38 หมาป่าเดียวดาย

"นายจะไปไหน? สิ่งที่นายพูดมันแปลกมาก ฉันไม่เข้าใจ?"ใบหน้าของเหยาซือหย่าซีดเล็กน้อย

"ไม่ต้องสนใจว่าฉันจะพูดอะไร สัญญากับฉัน ในอนาคต พึ่งพามือของเธอ จัดการปัญหาใหญ่ๆได้ ฉันหวังว่า ฉันจะสามารถเห็นวันที่เธอเด็ดเดี่ยวขึ้น เข้าใจไหม?"หลินฮ่าวจับมือเล็กๆ ของเหยาซือหย่าไว้แน่น

"ไม่ นายบอกฉันมา ที่นายพูดมันหมายความว่าอย่างไร? นายจะไปไหน? ทำไมถึงไม่กลับมาอีก? บอกฉันมา!"เหยาซือหย่าส่ายหัว น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

"สัญญากับฉัน!"เสียงต่ำของหลินฮ่าวแทบจะเหมือนคำราม

คนที่ทานอาหารอยู่รอบๆ อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

ไม่ไกลนัก หลิงชิวหยานซึ่งเพิ่งเข้ามาในร้านอาหาร และกำลังจะขึ้นไปที่ชั้นสอง ได้ยินเสียงหลินฮ่าวที่เหมือนจะคำราม เธออดไม่ได้ที่จะหยุดและมองดู

นั่นเสียงอะไร?

หมาป่าเดียวดาย?

ไม่สิ หมาป่าเดียวดายอายุสั้น!

เสียงนั้นช่างว่างเปล่าเหลือเกิน!

หัวใจของหลิงชิวหยานสั่นไหวเล็กน้อย และสายตาเธอมองไปทางนี้ ก็มีความรู้สึกแปลกประหลาด

"ก็ได้ ฉันสัญญา ฉันสัญญา!"

เหยาซือหย่ากัดปากแดง น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ พยักหน้าแล้วพูดขึ้น

"ฮ่าๆ……"

หลินฮ่าวปล่อยมือเล็กๆ ของเธอทันที และรอยยิ้มที่อ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"โอเค สาวน้อย เธอจะร้องไห้ทำไม? ดูสิ กำลังกินข้าวอยู่ ยังจะร้องไห้อีก!"หลินฮ่าวยื่นมือออกมา เช็ดน้ำตาของ เหยาซือหย่าออกเบาๆ เช็ดรอยน้ำตาของเธอ

"โอเค ไม่ต้องคิดมาก รีบกินข้าวกันเถอะ กินข้าวเสร็จก็ไปทำงาน!"หลินฮ่าวพูดด้วยรอยยิ้ม และเช็ดน้ำตาของเหยาซือหย่า

"ฉันสัญญากับนาย ฉันต้องพึ่งพามือของตัวเองเพื่อทำให้ชีวิตดีขึ้น ฉันจะสร้างโลกของตัวเอง แต่หลินฮ่าวนายบอกฉันได้ไหมว่านายจะไปไหน?"เหยาซือหย่าพยักหน้า และพูดขึ้น

"อย่าคิดมาก ฉันจะไม่ไปไหน นับกินเถอะ!"หลินฮ่าวส่ายหัวแล้วพูดขึ้น

"ไม่เป็นไรถ้าวันนี้นายไม่บอกฉัน แต่ฉันหวังว่าตอนที่ฉันมีความสามารถ นายจะต้องบอกฉัน ตกลงไหม?"เหยาซือหย่าไม่ได้โง่ เธอได้ยินบางสิ่งจากคำพูดของหลินฮ่าวแล้ว

เมื่อเห็นว่าหลินฮ่าวไม่เต็มใจที่จะพูด เธอจึงเสนอคำขอของเธอเอง

"ตกลง ในอนาคต ตราบใดที่ฉันเห็นความสามารถของเธอแล้ว ฉันจะบอกเธอ!"หลินฮ่าวพูดด้วยรอยยิ้ม และส่ายหัวเล็กน้อย

หลินฮ่าวไม่เคยคิดว่า เพียงเพราะสิ่งที่เขาพูดในวันนี้ เขาจะสร้างความสง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งจะก้าวข้ามทะเลธุรกิจในอนาคต และได้สร้างตำนาน

เวลา 5 โมงเย็น ใต้อาคารเทียนหยู มาเซราติสีแดงขับมาอย่างรวดเร็ว และหยุดที่หน้าประตูใต้อาคาร

หลินฮ่าวลงจากรถ เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ และมองดูอวี้หยูเฉินที่ออกมาจากอาคาร

"ประธานอวี้……"หลินฮ่าวเรียก