บทที่44 จูบแรก

“เหอะๆ อย่ารีบร้อนนักสิ!” ลู่เฟยเอื้อมมือออกไปจับไหล่ของหลินฮ่าว และตบสองครั้งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “หนุ่มๆเวลาทำอะไรก็อย่ารีบร้อนไปสิ และอย่าเย่อหยิ่งเกินไปด้วย!”

ขณะที่พูด เขาก็โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลินฮ่าวแล้วยิ้มพูดว่า: “หลินฮ่าวใช่ไหม? เมื่อคืนนี้นายอยู่ที่นี่แล้ว ก็ให้ระวังตัวด้วย อย่ามาได้แล้วกลับไม่ได้ล่ะ!”

หลังจากพูดจบ เขาก็ยังคงตบไหล่ของหลินฮ่าวหนึ่งทีแล้วค่อยปล่อยมือ

“ถ้าคืนนี้เปลี่ยนเวลาเปลี่ยนสถานที่ ด้วยคำพูดของนาย ฉันสามารถส่งนายไปพบพญายมได้สามครั้งเลย!” หลินฮ่าวยังคงแสดงสีหน้าที่นิ่งเฉย มองไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ แล้วพูดในน้ำเสียงที่ไม่แยแส

“ฮ่าๆๆ อย่างนั้นหรือ?” ลู่เฟยได้ยินคำพูดนั้น ทว่าเขาไม่ได้สนใจเลย แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา

“เสี่ยวญา……” ทันใดนั้น ก็มีหลายเสียงที่เรียกหาดังขึ้น

จากนี่ไม่ไกลนัก จะเห็นสาวๆหลายคนกำลังวิ่งเข้ามา

หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวญาเห็นหลินฮ่าวและลู่เฟยที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วฟังการสนทนาของทั้งสอง เธอก็รู้สึกมึนงงสับสนเล็กน้อย ทว่าทันใดนั้นเธอก็ได้ยินใครบางคนเรียกชื่อเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

หลินฮ่าวก็หันไปมองเช่นกัน ทว่าก่อนที่เขาจะรู้ว่าใครกำลังมา นาฬิกาบนข้อมือของเขาก็ส่งเสียงแปลกๆขึ้นมา

หลินฮ่าวขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาหันไปที่เข็มชี้บนนาฬิกา จากนั้นเขาก็ขยับเท้าและจากไปอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟยยืนอยู่ด้านหลัง เฝ้าดูการจากไปของหลินฮ่าว รอยยิ้มที่ชั่วร้ายและเย็นชาก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เขาส่ายหัวเล็กน้อย จากนั้นก็มองดูสาวๆที่เดินเข้ามา แล้วทักทายพวกเธอด้วยรอยยิ้ม

ในห้องน้ำ บนอ่างล้างหน้าง

อวี้หยูเฉินกำลังล้างมือหลังจากไปเข้าห้องน้ำเสร็จ จู่ๆก็มีลมพัดมาจากด้านหลัง

อวี้หยูเฉินหันกลับไปโดยสัญชาตญาณแล้วตบออกไป

ทว่ามือของเธอพึ่งตบได้ครึ่งทาง ก็มีมือใหญ่จับมือเธอไว้

“นายเป็นใครกันแน่?”

อวี้หยูเฉินรู้สึกตกใจเมื่อจู่ๆเธอถูกโจมตีและมือของเธอก็ถูกอีกฝ่าจับไว้ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นชายหนุ่มผิวเข้มที่แข็งแรงกำลังมองเธอด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

“นี่ใช่อวี้หยูเฉินหนึ่งในสี่สาวงามของปินเจียงรึเปล่า สวัสดี ฉันขอแนะนำตัวเองก่อนนะ ฉันชื่อฮุนเทียนจ้าว ไม่รู้ว่าฉันสามารถรู้จักเธอได้ไหม” ชายหนุ่มยิ้มขึ้นแล้วเผยฟันที่แวววาว

“ปล่อยฉันนะ!” อวี้หยูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ

“เหอะๆ ไม่ได้หรอก ประธานอวี้ของพวกเราถือเป็นคนใหญ่คนโต ถ้าฉันปล่อยเธอไปแล้วเธอหนีไป ฉันจะทำอย่างไร” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“นายต้องการทำอะไร?” อวี้หยูเฉินกล่าวด้วยความรู้สึกอึดอัดในใจ