บทที่45 เครื่องติดตาม

“หลินฮ่าว!” ฮุนเทียนจ้าวเรียกชื่อหลินฮ่าวทันทีเมื่อเห็นคนที่จับเขา

หลินฮ่าวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ที่ผู้ชายคนนี้รู้จักชื่อของเขา จึงพูดว่า: “ดูเหมือนว่านายจะเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว บอกฉันทีว่านายวางแผนจะแก้ปัญหานี้อย่างไร?”

ฮุนเทียนจ้าวเหลือบมองหลินฮ่าวแล้วยิ้ม “หลินฮ่าว นายมันเป็นแค่บอดี้การ์ดของผู้หญิงคนนี้ แค่นายทำเป็นมองไม่เห็น ในอนาคตถ้าฉันกลายเป็นเจ้านายของนายแล้ว ฉันจะให้ค่าตอบแทนดีๆแก่นายแน่”

“โอ้ ค่าตอบแทนอะไร?” หลินฮ่าวยิ้มแล้วทำท่าดูหวั่นไหวเป็นอย่างมาก

ฮุนเทียนจ้าวแอบพูดในใจว่า ในโลกนี้ไม่มีปัญหาที่เงินแก้ไขไม่ได้ เพียงแค่ได้อวี้หยูเฉินมา ก็ถือว่าได้เทียนหยูกรุ๊ปมาเลย แล้วแค่แบ่งให้ผู้ชายคนนี้ไปเป็นล้านก็ไม่เห็นเป็นไร

เขาเอื้อมมือขวาออกทันทีและกางห้านิ้ว “ห้าล้าน หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องแล้ว ห้าล้านจะเป็นของนาย”

อวี้หยูเฉินที่อยู่ข้างๆเห็นว่าทั้งสองกำลังต่อรองกันอยู่ที่นี่จริงๆ แต่ที่สำคัญที่สุดคือทำเหมือนเธอเป็นสินค้า เธอจึงรู้สึกไม่ดีใจเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะรู้ว่าหลินฮ่าวไม่ใช่คนแบบนั้น

“ห้าล้าน เยอะจริงๆ ทว่าฉันไม่ต้องการมัน” หลินฮ่าวทำท่าที่จะต่อสู้

ฮุนเทียนจ้าวตกตะลึงกับการกระทำของหลินฮ่าว “หลินฮ่าว นายมันก็แค่บอดี้การ์ดคนหนึ่ง อย่าทำตัวหยิ่งเกินไปเลย มิฉะนั้นนายจะตายอย่างไม่รู้ตัวแน่"

“ฉันคนนี้เกลียดคนอื่นข่มขู่ฉันมากที่สุด!” หลินฮ่าวเตะท้องของฮุนเทียนจ้าว จนฮุนเทียนจ้าวก้มตัวงอเป็นกุ้งแล้วลอยออกไป

หลินฮ่าวต้องการสั่งสอนเขาสักหน่อย ทว่าอวี้หยูเฉินกลับคว้าหลินฮ่าวไว้แล้วส่ายหัว

หลินฮ่าวเข้าใจว่าอวี้หยูเฉินหมายถึงอะไร นี่เป็นงานเลี้ยง และถ้าเกิดอะไรขึ้นมันจะไม่ดีต่อทุกคนเลย ดังนั้นเขาจึงเหยียบหน้า ฮุนเทียนจ้าวแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม: “อย่าให้ฉันเห็นนายอีก ไม่งั้นนายจะต้องรับผิดชอบต่อผลที่ตามมาเอง”

ฮุนเทียนจ้าวรู้สึกขายหน้ามาก เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้มาก่อนเลย ตาของเขาแดงขึ้นจนดูเหมือนว่าเขาจะกินคนเลย

ฮุนเทียนจ้าวมองไปที่แผ่นหลังของหลินฮ่าวและอวี้หยูเฉินที่จากไป แล้วกัดฟันคำรามว่า: “หลินฮ่าว ฉันจะให้นายตายอย่างไม่มีที่กลบฝังแน่!"

“นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันตกอยู่ในอันตราย หรือว่าเรามีความเชื่อมโยงกัน!” อวี้หยูเฉินมองหลินฮ่าวอย่างสงสัย ผู้ชายคนนี้มักจะปรากฏตัวในช่วงวิกฤติราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวในตำนานเลย

“เธอคิดมากไปแล้ว ฉันแค่เห็นว่าเธอไม่ได้ออกมานานแล้ว จึงเข้าไปด้วยหน้าที่” หลินฮ่าวมุ่ยปากกล่าวขึ้น

แม้เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนทึ่มและไม่มีความโรแมนติก แต่อวี้หยูเฉินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เมื่อเห็นความเศร้าในดวงตาของอวี้หยูเฉิน หลินฮ่าวก็ถอนหายใจ “อันที่จริงฉันติดตั้งเครื่องติดตามในตัวเธอน่ะ ซึ่งหากเธอตกอยู่ในอันตราย มันจะโทรแจ้งเตือนมา และฉันก็จะสามารถหาเธอพบได้อย่างรวดเร็ว”

“อยู่ไหน?” อวี้หยูเฉินยิ่งสงสัยมากขึ้น ผู้ชายคนนี้ติดตั้งเครื่องติดตามตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

อวี้หยูเฉินรู้สึกว่าหลังของเธอถูกสัมผัส และเห็นสิ่งที่เหมือนเข็มโดยมีแสงสีเขียวกระพริบอยู่ปรากฏขึ้นในมือของหลินฮ่าว