บทที่46 ให้หน้าไม่เอาหน้า

“เป็นยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นอวี้หยูเฉินกลับมา หลินฮ่าวจิบไวน์แดงแล้วถามขึ้น

“พวกเขาล้วนเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น ไม่มีใครเห็นด้วยง่ายๆหรอก งั้นก็แค่นั้นแหละ” อวี้หยูเฉินส่ายหัว ทว่าการแสดงออกที่ผ่อนคลายบนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนว่าจะได้อะไรมาบ้างแล้ว

หลินฮ่าวไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม และจัดการกับของหวานที่อยู่ตรงหน้าเขาต่อไป ไม่ต้องพูดถึง รสชาติของของหวานนี้ก็ไม่เลวจริงๆ เขากินไปเยอะมากแล้ว

“เฮ้ ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าฉันหน่อยได้ไหม” อวี้หยูเฉินพูดอย่างโกรธเคือง เมื่อเห็นหลินฮ่าวเหมือนวิญญาณที่หิวโหยกลับชาติมาเกิด

“เธอคิดว่าฉันดูเหมือนสุภาพบุรุษงั้นเหรอ” หลินฮ่าวถามกลับ และอวี้หยูเฉินก็พูดไม่ออกเลย

การสร้างมิตรภาพก็เสร็จพอควรแล้ว และผู้ที่มองหาลูกเขยร่ำรวยก็เก็บเกี่ยวได้บ้างแล้วเช่นกัน เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง อวี้หยูเฉินและหลินฮ่าวก็ลุกขึ้นจากไป

ตู้เจียงเทามองไปที่อวี้หยูเฉินและหลินฮ่าวด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย แล้วลู่เฟยเดินไปข้างหลินฮ่าวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “หลินฮ่าว แล้วพบกันใหม่!”

หลินฮ่าวเหลือบมองเขา หรี่ตาลงแล้วพูดว่า: “ฉันคิดว่านายจะเสียใจ หากนายเห็นฉันอีก”

“จริงเหรอ?” ลู่เฟยนั่งอยู่ในรถของเขาอย่างไม่ใส่ใจ

อวี้หยูเฉินไม่ใช่คนโง่ คืนนี้ต่างมีแต่เรื่องไม่สงบ เธอรู้สึกว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในคืนนี้ “จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“เธอคิดว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” หลินฮ่าวยักไหล่ แล้วขับรถมาเซราติของอวี้หยูเฉินออกจากงานเลี้ยง

จากเส้นทางงานเลี้ยงกลับถึงคฤหาสน์นั้น มีถนนส่วนหนึ่งที่ไม่มีไฟข้างถนนเลย ซึ่งระหว่างที่มาหลินฮ่าวก็ค้นพบปัญหานี้แล้ว แต่ในเวลานี้ ถนนส่วนนี้กลับสว่างจ้ามาก

หลินฮ่าวเหยียบเบรกเพื่อหยุดรถ และอีกฝ่ายก็ใช้รถขวางถนนไว้แล้วเปิดไฟหน้ารถจนสว่างขึ้นมาก ซึ่งรถเพิ่งจอดนิ่งก็มีรถอีกแถวหนึ่งที่มาข้างหลังมาขวางทางหนีไว้

มีกลุ่มคนเดินลงจากรถฝั่งตรงข้าม ดูแล้วราวๆมากกว่ายี่สิบคน ซึ่งในนั้นยังมียอดฝีมือถึงสองคน จากนั้นก็ตามมาอีกสิบคนจากด้านหลัง พวกเขาล้อมอวี้หยูเฉินและหลินฮ่าวไว้ตรงกลาง

หลินฮ่าวยิ้มอย่างผ่อนคลาย แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “ไม่เลวนะ มากันเยอะขนาดนี้เพื่อมาต้อนรับพวกเรางั้นเหรอ”

เมื่อเห็นหลินฮ่าวยังคงแสดงท่าทีเยาะเย้ยในเวลานี้ อวี้หยูเฉินก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย คนเหล่านี้เป็นถึงคนของแก๊งเทียนฮุน เธอนึกไม่ถึงเลยว่าแก๊งเทียนฮุนจะลงมือในเวลานี้

“คึกคักจริงๆเลยนะ!” มุมปากของหลินฮ่าวกระตุกขึ้น

มีคนหนึ่งได้เดินออกมาจากฝูงชน นั่นคือฮุนเทียนจ้าวที่เคยถูกหลินฮ่าวสั่งสอนไป “หลินฮ่าว! เราพบกันอีกแล้วนะ!” ฮุนเทียนจ้าวมองไปที่หลินฮ่าวด้วยสีหน้าที่ดุร้าย