บทที่47 ทำให้พิการเลย

“คุณชายฮุน ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมาก ฉันคิดว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ทำไมเราไม่ลงมือเองล่ะ?” ผู้ชายที่อยู่ข้างๆฮุนเทียนจ้าวพูดกับเขา

ฮุนเทียนจ้าวจะไม่รู้ได้ไงว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินฮ่าว เขาแค่อยากจะใช้คนเหล่านี้ลดกำลังของหลินฮ่าวลง

“ดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” ฮุนเทียนจ้าวกล่าวด้วยเสียงที่ต่ำ

เมื่อได้ยินคำพูดของฮุนเทียนจ้าว ชายผู้นั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วเฝ้าดูสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ เพราะเมื่อถึงเวลาเขาก็จะลงมือเอง

สองนาทีต่อมา สามสิบคนที่ฮุนเทียนจ้าวพามานั้นต่างล้มลงกับพื้น บางคนเอามือปิดท้อง บางคนหมดสติไป ซึ่งที่เกิดเหตุวุ่นวายไปหมด

“ดูเหมือนว่าคนของนายก็ไม่เท่าไหร่เลย” หลินฮ่าวมองไปยังฮุนเทียนจ้าว

และฮุนเทียนจ้าวมองลงไปที่หลินฮ่าว “หลินฮ่าว นายแข็งแกร่งมาก แต่การต่อสู้กับพวกเขาทำให้นายสูญเสียแรงไปมากใช่ไหม”

“นายลงมาลองเองก็รู้แล้วไหมล่ะ” ปากของหลินฮ่าวยิ้มขึ้น

การกำจัดขยะเหล่านี้ไม่ได้กินแรงอะไรเลย แต่หลินฮ่าวกลับรู้สึกว่าเป็นการอุ่นเครื่อง และเลือดในร่างกายของเขากำลังเดือดเลย

“รุมมัน!” ฮุนเทียนจ้าวพูดกับชายสองคนที่อยู่ข้างๆเขา ชายสองคนพยักหน้า และทั้งสามก็กระโดดลงไป พวกเขาไม่สามารถละเลยความแข็งของหลินฮ่าวได้

“สามต่อหนึ่ง?” ลู่เฟยที่ดูอยู่ด้านข้างนั้น พบว่ามันน่าสนใจมาก

“คุณชายลู่ คุณคิดว่าหลินฮ่าวจะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาสามคนหรือไม่” ชายที่อยู่ข้างๆลู่เฟยถาม

ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างช้าๆ: “ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ฉันอาจจะพูดว่าไม่ก็ได้ แต่นายเห็นว่าดวงตาของหลินฮ่าวไหม มันดูสงบมาก ไม่ได้เห็นฮุนเทียนจ้าวทั้งสามอยู่ในสายตาของเขาเลย ฉันเกรงว่า……”

“คุณหมายถึงแก๊งเทียนฮุนจะแพ้?” ชายคนนั้นพูดอย่างไม่น่าเชื่อแล้วมองไปทางลู่เฟย

ลู่เฟยไม่ได้พูดอะไรมาก และออกคำสั่ง “ปล่อยให้คนของเราประจำที่”

อวี้หยูเฉินคอยดูสถานการณ์ไว้ และเมื่อเธอเห็นว่าฮุนเทียนจ้าวทั้งสามคนกำลังจะจัดการกับหลินฮ่าว เธอก็ใจหายหล่นไปที่ตาตุ่มเลย เธอเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับลูกน้องของฮุนเทียนจ้าวมาก่อน ทั้งสามคนล้วนมีฝีมีที่แข็งแกร่งกันทั้งนั้น

อวี้หยูเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก

“หลินฮ่าว นายตายแน่!” ฮุนเทียนจ้าวมองไปที่หลินฮ่าวอย่างดุร้าย แล้วเริ่มจู่โจมหลินฮ่าว และเมื่อชายอีกสองเห็นฮุนเทียนจ้าวลงมือพวกเขาก็ตามขึ้นไปด้วยทันที

เมื่อเห็นฝีเท้าที่พร้อมกันของทั้งสามคนแล้ว มันมีความรู้สึกว่าพวกเขามีการเตรียมการมานานแล้ว หลินฮ่าวหรี่ตาและบ่นว่า: “วิชาคอมโบงั้นเหรอ?”

พวกเขาทั้งสามมีความเข้าใจโดยปริยาย เพียงสบตากันก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่