ตอนที่ 2

“คราวนี้ไม่เล่น... ท่านเอาจริง เพราะว่าคุณแม่เรียกผมไปคุยต่อหน้าทนายความประจำตระกูล ราวกับว่าต้องการให้บุคคลที่สามรับรู้ข้อตกลงร่วมกัน”

คิมหันต์เล่ารายละเอียดให้เลขาฟัง

“ว้าย... ถึงขนาดนี้แสดงว่าคุณหญิงเอาจริงค่ะ”

สายสมรยกมือขึ้นทาบอก ตกใจ

“นั่นสิ ก็ผมถึงได้กลุ้มใจอยู่นี่ไง คุณหญิงแม่ท่านคงเบื่อพฤติกรรมของผม ที่ชอบทำตัวเป็นพ่อพวงมาลัยลอยมาลอยไป ไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหนสักที”

“แล้วเรื่องนี้หมอนจะช่วยอะไรได้คะบอส”

เลขาอึ้งไปชั่วขณะ จ้องหน้าบอส ด้วยว่าคิมหันต์เป็นคนคาดเดาอารมณ์ยาก ทุกครั้งที่เกิดปัญหาเขามักจะมีวิธีแก้ไขที่ต่างไปจากคนอื่น เป็นตรรกะพิเศษเฉพาะบุคคล ห้ามลอกเลียนแบบ แต่ทุกครั้งก็ได้ผลเกินคาด ทว่าอาจจะไม่ใช่กับกรณีนี้

“ในเมื่อคุณแม่อยากได้หลานนัก... ได้... ผมจะทำลูกให้ท่านอุ้ม”

คิดหันต์หรี่ตาคิด แท้จริงแค่อยากเอาชนะมารดา

“ว้าว... ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่าบอสจะลั่นระฆังวิวาห์แล้วใช่ไหมคะ”

สายสมรดีใจ

“เปล่า... ฉันยังไม่อยากมีเมีย”

คิมหันต์ส่ายหน้า

“อ้าว... ไม่มีเมียแล้วจะมีลูกยังไงคะบอส?”

ยิ่งคุยกันยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ตอนนี้เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหน้าสายสมร

“อุ้มบุญ... ผมจะจ้างผู้หญิงสักคนมาอุ้มบุญลูกของผม... เรื่องนี้ไงที่ผมอยากให้พี่หมอนช่วย”

คิมหันต์บอกในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด

“ว้าย... อย่าบอกนะว่าบอสจะให้หมอนเป็นแม่อุ้มบุญ”

สายสมรทำท่าตกใจ มองหน้าบอสแล้วยิ้มเขิน อายม้วนหน้าแดง

“เอิ่ม... ไม่ใช่อย่างที่พี่หมอนเข้าใจ ผมแค่อยากให้พี่หมอนช่วยหาผู้หญิงให้สักคน ขอที่สะอาดสะอ้าน ฉลาด และที่สำคัญต้องเวอร์จิ้น สวยหุ่นดี”

“เอ่อ... เอาจริงหรือคะบอส”

หัวคิ้วของสายสมรกดชิดเข้าหากัน