บทที่ 1

จนถึงกระทั่งทำการผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จจนโดนเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด โหลวฉางเยว่ยังไม่ได้สติคืนจากการท้องโดยไม่คาดคิดและยังแท้งโดยไม่คาดคิด

พยาบาลเข็นเธอกลับไปที่วอร์ดผู้ป่วยเพื่อลงทะเบียนเข้ารับการรักษา “โหลวฉางเยว่ เตียง 1703 ญาติของคุณอยู่ไหมคะ?”

โหลวฉางเยว่มองดูเพดานสีขาวสะอาด การมองเห็นเลือนลางและเธอไม่ได้ยินเสียงพูดของพยาบาล

พยาบาลพูดซ้ำอีกครั้ง “โหลวฉางเยว่ ญาติของคุณล่ะคะ?”

พยาบาลอีกคนหนึ่งที่กำลังจัดขวดยาอยู่รีบหันกลับมาบอกว่า “ส่งให้ฉันเถอะ ฉันกรอกเองค่ะ ตอนที่รถฉุกเฉินส่งตัวมา เธอเอาบัตรประชาชนกับบัตรธนาคารให้ฉันแล้วบอกว่าลงทะเบียนกับหักเงินได้เลย เธอไม่มี……”

ริมฝีปากของโหลวฉางเยว่ขยับเล็กน้อยเพื่อพูดต่อคำของพยาบาล

“ฉันไม่มีญาติค่ะ”

กลิ่นของยาฆ่าเชื้อเข้าสู่จมูกของเธอก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ขดตัว เรื่องการสูญเสียลูกเริ่มบาดลึกลงในใจขึ้นเรื่อย ๆ เธอสูดลมหายใจเข้าก่อนจะถอนหายใจออก จากนั้นจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลรินออกจากดวงตาของเธอ

เธอไม่มีลูกแล้ว

การผ่าตัดขูดมดลูกทำร้ายร่างกายมาก โหลวฉางเยว่นอนอยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียวสามวัน

จนเข้าวันที่สี่ ในที่สุดเหวินเหยียนโจวก็โทรหาเธอ “เลขาโหลว ขาดงานหลายวันขนาดนี้เล่นสนุกพอหรือยัง? ถ้าพอแล้วก็มาที่ ‘เวสเทิร์นพาเลซ’ ซะ”

มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเรียกร้องให้เขาดื่ม ดังมาจากด้านหลัง และเสียงอ่อนนุ่มของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดังแบบไม่ชัดนัก เธอขยับปากอยากจะบอกว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาล

เหวินเหยียนโจวพูดซ้ำ “เล ขา โหลว”

เขาโมโหแล้ว

โหลวฉางเยว่กลืนคำพูดของตัวเองกลับเข้าไป เธอเดิมดุ่ม ๆ ออกไปเรียกรถเพื่อไปยังสโมสรส่วนตัวเวสเทิร์นพาเลซ แม้แต่ขั้นตอนการขอออกจากโรงพยาบาลก็ไม่ทันได้ทำ แม้แต่แต่งหน้าก็ยังแต่งแบบง่าย ๆ ระหว่างทางที่อยู่บนแท็กซี่

หลังจากลงรถ เธอทาลิปสติกพร้อมกับเดินเข้าไปด้านใน จากนั้นก็เอ่ยถามบริกรต้อนรับ “ประธานเหวินจากบริษัทปี๋หยุนอยู่ห้องไหนคะ?”

ทันทีที่บริกรเงยหน้าขึ้นก็ถูกหญิงสาวทำเอาตกใจ เขาอึ้งไปสามวินาทีก่อนจะตอบ “ประธานเหวินอยู่ห้อง A001 ครับ ผมจะพาไป”