บทที่ 2

หลังจากการดื่มเหล้าจบลง โหลวฉางเยว่ก็น้อมส่งแขกแต่ละคนขึ้นรถ จากนั้นเธอก็ยืนอิงตัวเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง รู้สึกราวกับทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ บอกไม่ถูกเลยว่าอวัยวะใดของเธอกันแน่ที่กำลังบีบรัดด้วยความเจ็บปวด

ลิปสติกของเธอหลุดออกหมดเผยเพียงริมฝีปากที่มีสีราวขาดเลือด

คนขับรถของเหวินเหยียนโจวมองเห็นความผิดปกติของเธอ เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเหวินเหยียนโจวกับโหลวฉางเยว่ เขาจึงรีบเอ่ยปาก “เลขาโหลว ท่านจะขึ้นรถก่อนไหมครับ?”

โหลวฉางเยว่พยักหน้า ก่อนจะค่อย ๆ นั่งที่เบาะหลัง หลังจากนั้นประตูรถก็ถูกเปิดออก เหวินเหยียนโจวกับผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างรถด้วยท่าทางราวกับจะขึ้นมาบนรถด้วยกัน แต่คิดไม่ถึงว่าโหลวฉางเยว่เองก็อยู่ด้วย

เหวินเหยียนโจวขมวดคิ้ว ก่อนจะเริ่มโทษว่าเธอมายึดที่

เด็กสาวรีบเปิดประตูผู้โดยสารแล้วพูดขึ้นเสียงเบา “ประธานเหวิน ฉันนั่งที่นั่งข้างคนขับก็ได้ค่ะ”

เหวินเหยียนโจวปิดประตูรถเสียงดังปังก่อนจะพูด “ส่งไป๋โหยวกลับบ้านก่อน”

โหลวฉางเยว่หลับตาลงพร้อมร่างกายที่รู้สึกไร้เรี่ยวแรง หลังจากแท้งลูกเป็นวันที่สี่ก็ต้องมาดื่มเหล้า ช่างทำร้ายร่างกายจริง ๆ

รถขับไปจนถึงหมู่บ้านขนาดเล็กและค่อนข้างเก่า โหลวฉางเยว่ที่เดิมทีกำลังเคลิ้มใกล้หลับจู่ ๆ ก็ถูกเหวินเหยียนโจวดันมือเบา ๆ

“ซอยมืดเกินไป ไม่ค่อยปลอดภัย เธอไปส่งไป๋โหยวขึ้นตึก”

ดวงตาของไป๋โหยวทั้งกลมและโต ต่อให้อยู่ในรถที่ไม่ค่อยมีแสงไฟแต่มันก็ยังเป็นประกาย ระยิบระยับ “ไม่ต้องหรอกค่ะประธานเหวิน พี่ฉางเยว่เหนื่อยมากแล้ว ทางนี้ฉันเดินทุกวัน ระยะทางก็ไม่ไกลค่ะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันขึ้นไปเองได้ค่ะ”

เธอเปิดประตูรถลงจากรถ ก่อนจะใช้มือจับประตูรถเอาไว้แล้วส่งยิ้มหวานให้เหวินเหยียนโจวที่นั่งอยู่ด้านหลัง “ประธานเหวินส่งพี่ฉางเยว่กลับไปเถอะค่ะ ฝันดีนะคะ”

น้ำแข็งที่เกาะอยู่ระหว่างคิ้วของเหวินเหยียนโจวราวกับมลายหายไปในพริบตา เขารีบตอบกลับ “อือ ฝันดีครับ”

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว