บทที่ 10

เมื่อเวลาใกล้เลิกงาน โหลวฉางเยว่เข้าไปที่ออฟฟิศประธาน วางเอกสารลง จากนั้นก็พูดว่า “คุณป้าโทรมาหาฉันตอนกลางวัน ให้เรากลับไปทานมื้อค่ำ ประธานเหวิน คุณไม่ได้กลับไปครึ่งปีแล้วนะ”

เหวินเหยียนโจวขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “เธอติดต่อกับที่บ้านผมบ่อย ๆ เหรอ?”

“เปล่า” โหลวฉางเยว่ตอบ “ทุกครั้งก็เป็นคุณป้าโทรมาหาฉันก่อน”

เหวินเหยียนโจวมองดูนาฬิกาโยนกุญแจรถให้เธอ “เธอมาขับรถ ผมให้คนขับส่งไป๋โหยวกลับบ้าน”

โหลวฉางเยว่ตามหลังเขา มองดูเบื้องหลังเขา มีประโยคหนึ่งที่อยากพูดออกมามาก เธออ้าปาก แต่ก็ส่งเสียงออกมาไม่ได้

เธอกลัวคำตอบที่ได้ยิน จะได้ยินคำตอบที่เธอคาดเดาไว้

……

อาหารมื้อดึกบนโต๊ะตระกูลเหวิน คุณนายเหวินคีบอาหารให้โหลวฉางเยว่มาตลอด “ทำไมผอมลงเยอะเลยล่ะ? สีหน้าไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายแล้วใช่ไหม?”

เหวินเหยียนโจวเดิมทีก็เป็นคนที่เยือกเย็นทั้งนิสัยและภายนอกเป็นคนพูดน้อย ยิ่งอยู่ในบ้านตระกูลเหวิน นอกจากทักทายประธานใหญ่เหวินแล้ว ก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

เขามองดูผู้หญิงรับมือกับพ่อแม่ของเขาอย่างเฉยเมย จับหน้าตัวเอง ยิ้มกล่าว “เปล่านี่คะ คงเป็นเพราะวันนี้ทาสีลิปผิดน่ะค่ะ ฉันกลับไปก็จะเอาไปทิ้ง”

เลขาประธานสกุลปี๋หยุนกรุ๊ป เฉลียวฉลาด มีชั้นเชิง เก่งด้านกับคุยกับคนแบบไหนพูดแบบนั้นมากที่สุด ทำให้คุณนายเหวินยิ้มออกมา

เหวินเหยียนโจวจู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดของไป๋โหยววันนี้ ทุกคนต่างก็ชอบโหลวฉางเยว่ ก็จริง ไม่เพียงแต่เพื่อนร่วมงานลูกค้า แม้แต่ผู้ที่โตกว่าก็ยังชอบเลย

สามปีมานี้ เธอเข้ามาในชีวิตและงานของเขา อะไรเธอควรจัดการหรือไม่ควรจัดการ เธอก็ทำได้ ดังนั้นพ่อแม่ เพื่อน ๆ ต่างก็ยอมรับ ว่าเธอจะเป็นภรรยาของเขา กระทั่งไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่คุยเรื่องแต่งงานกับพวกเขา

เหวินเหยียนโจวฉีกมุมปาก

แน่นอนว่า คุณนายเหวินพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว

โหลวฉางเยว่ทำใจมาตลอดทั้งตอนเย็น แต่ก็ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง ทำตัวไม่ถูกและมองไปที่เหวินเหยียนโจว

เหวินเหยียนโจวยกแก้วน้ำขึ้น ดื่มไปหนึ่งคำ เสียงก็เหมือนดั่งน้ำ ไม่มีรสชาติ ไม่มีอุณหภูมิ “ผมกับเธอไม่มีทางแต่งงานกัน”