บทที่ 9

โหลวฉางเยว่มีความอึดอัดและโมโห เดินไปตรงข้ามถนนซื้อยาในร้านยา

เมื่อถึงเวลาคิดเงิน เธอได้รับสายจากคุณแม่ของเหวินเหยียนโจว

“ฉางเยว่ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง? ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมที่บ้านเลย?”

โหลวฉางเยว่ยิ้ม “ป้าคะ ฉันสบายดี ก่อนหน้านี้ยุ่งกับงานหน่อย ช่วงนี้จัดการงานเสร็จแล้ว สุดสัปดาห์นี้จะกลับไปเยี่ยมท่านและคุณลุงนะคะ”

“ในเมื่อยุ่งเสร็จแล้ว ก็ไม่ต้องรอสุดสัปดาห์แล้ว คืนนี้เลยแล้วกัน เธอกับเหยียนโจวกลับมาบ้านทานข้าวด้วยกัน ฉันทำกับข้าวที่พวกเธอชอบกินเอง”

โหลวฉางเยว่ “ค่ะ ฉันจะบอกประธานเหวินนะคะ”

คุณนายเหวินโมโหเล็กน้อย “อย่าเอาแต่เรียกประธานเหวินประธานเหวิน ดูไม่สนิทกันเลย พวกเธออยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ไม่กี่เดือนก่อนเรายังปรึกษาเรื่องแต่งงานของพวกเธออยู่เลย”

“…?” โหยวฉางเยว่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เกือบล้มอยู่ตรงบันไดร้านขายยา

งานแต่ง ของพวกเขาเหรอ?

ดวงตาเธอเป็นประกาย ทำไมไม่เคยนึกถึง คุณนายจู่ ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้

คุณนายเหวินจริง ๆ แล้วไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเหวินเหยียนโจว แต่เป็นแม่บุญธรรม

โหลวฉานเยว่รู้คร่าว ๆ ว่า ตระกูลเหวินมีความลับที่ไม่มีใครยรู้มาก่อน เพราะเรื่องนั้น ความสัมพันธ์ของเหวินเหยียนโจวและทางครอบครัวธรรมดา ติดต่อกันน้อยมาก ท่านประธานใหญ่เหวินและคุณนายเหวินอยากรู้สถานการณ์ของเขา ก็ได้เพียงถามโหลวฉางเยว่ ติดต่อบ่อยครั้ง จนโหลวฉางเยว่รู้สึกว่าท่านทั้งสองจะชอบเธอมากกว่าแล้ว

แต่เธอว่าความชอบนี้ เกิดจากการชอบความสามารถในการทำงานของเธอ ไม่คิดว่าก้าวมาถึงขั้นคุยเรื่องแต่งงานของเธอและเหวินเหยียนโจว

โหลวฉางเยว่รู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “คุณป้าคะ ฉันยังต้องไปพบลูกค้า คืนนี้ฉันกับเหวินเหยียนโจวกลับไปทานข้าวค่ะ”

“ดีดี”

เมื่อวางสาย โหลวฉางเยว่เหม่ออยู่นาย ค่อยนั่งรถไปสถานที่ที่นัดกับลูกค้า

แต่ที่เธอไม่รู้คือ ระหว่างที่เธอยืนเหม่อ ข้างถนนมีรถคันหนึ่งมองเธอมานานแล้ว ชายบนรถยังพกกล้องติดตัวถ่ายรูปของเธอไว้หนึ่งรูป

……

งานเลี้ยงจองไว้ที่โรงแรมที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองเซินเฉิง โหลวฉางเยว่นำยายื่นให้ไป๋โหยวผ่านใต้โต๊ะ จากนั้นก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เหวินเหยียนโจว

ตอนที่ลูกค้าท่านนี้ร่วมธุรกิจนกับปี๋หยุนครั้งแรก ก็คือโหลวฉางเยว่เป็นคนดูแล เขาจับมือกับโหลวฉางเยว่ ใช้ภาษาอังกฤษพูด “MissLou ไม่เจอกันตั้งนาน ทำไมถึงมาสายล่ะ? เมื่อกี้ผมยังหาคุณอยู่เลย คิดว่าคุณลาออกไปแล้ว”