บทที่ 14

พยาบาลใช้น้ำยาฆ่าเชื้อช่วยเช็ดแผลให้กับไป๋โหยว น้ำยาได้ไปกระตุ้น จนไป๋โหยวร้อง “โอ้ย” ขึ้นมาเล็กน้อย เหวินเหยียนโจวรีบเดินเข้าไปทันที “เป็นไงบ้าง?”

“ไม่เป็นไร ๆ ค่ะ ฉันเป็นแผลแค่นิดเดียวค่ะ” ไป๋โหยวมองเขาอย่างเป็นห่วง “ประธานเหวินคะ ไหล่ของคุณเป็นยังไงบ้างคะ? เจ็บไหมคะ? รีบให้คุณหมอตรวจดูหน่อยเถอะค่ะ”

ไหล่ของเหวินเหยียนโจว ถูกมุมเรือมังกรกระแทกเข้าในตอนที่ปกป้องไป๋โหยว

เหวินเหยียนโจวไม่ได้สนใจ “ผมไม่ต้องหรอก”

แต่พอเห็นฝ่ามือของไป๋โหยว กลับเตือนอย่างใส่ใจ “อย่าโดนน้ำจนกว่าแผลจะหายดีนะ ติดเชื้อแบคทีเรียจะหายยาก เดี๋ยวผมจะจัดเตรียมแม่บ้านให้มาดูแลคุณ”

“ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ ประธานเหวินคะ คุณอย่าปฏิบัติกับฉันเหมือนเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรสิคะ”

โหลวฉางเยว่มองดูพวกเขาที่เป็นห่วงเป็นใยกันและกันด้วยสายตาที่เย็นชา นับตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไปความเหนื่อยล้าและความผิดหวัง ในที่สุดสะสมจนเป็นน้ำทะเล และดึงเธอจมลงไปจนหมดสิ้น

ช่างน่าเบื่อจริง ๆ

โหลวฉางเยว่วางขาที่บาดเจ็บที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยลงไปบนพื้นอย่างไม่มีเสียงใด ๆ ก่อนจะลองลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดได้พุ่งขึ้นไปจากเท้าจนแทงเข้าไปในหัวใจของเธอ

เธอเกือบจะพิการ แต่เหวินเหยียนโจวไม่ได้เป็นห่วงเธอแม้แต่ประโยคเดียว แต่กับไป๋โหยวที่ผิวถลอก เขาก็ให้คำแนะนำมากมาย และยังจะส่งคนไปดูแลให้อีกด้วย

เธอยิ้มอย่างไม่มีความรู้สึกไปกับรอยยิ้ม ถ้าไม่ยอมทนอีกต่อไปแล้ว งั้นก็ต้องเด็ดขาด——ให้มองหน้ากันไม่ติดไปเลย!

เธอก็ถามขึ้นว่า “ไป๋โหยว เธอแน่ใจ และเธอจะไม่กลับคำใช่ไหม?”

“พี่ฉางเยว่ ฉันชอบคุณมาโดยตลอดนะคะ และอยากจะช่วยคุณมากด้วย แต่วันนี้เกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ขึ้น……ฉันไม่คุ้นชินกับการโกหกหรอกค่ะ”

ไม่คุ้นชินกับการโกหก ความหมายก็คือ เมื่อกี้ที่เธอพูดคือเรื่องจริง ตอนนี้พูดอะไรไม่ออก คำโกหกที่ว่าเธอไม่ได้พูดมั่วคำนี้ช่วยเธอหลุดพ้นไปจนหมด

ความหมายแฝงนั้นโหลวฉางเยว่ฟังออก แต่เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน ดังนั้นเธอจึงถามขึ้นอีกครั้ง “เธอเห็นกับตาจริง ๆ ว่าฉันขยับเชือกเหรอ?”

เหวินเหยียนโจวทนไม่ไหวขึ้นมาก่อน “คุณจะถามคำเดิม ๆ ไปอีกกี่ครั้ง?”

ไป๋โหยวหันมาเกลี้ยกล่อมเขาเบา ๆ “ประธานเหวินคะ คุณอย่าโมโหไปเลยค่ะ พี่ฉางเยว่แค่ต้องการการยืนยันจากฉันค่ะ นี่ไม่ได้มีอะไรเลย พี่ฉางเยว่คะสำหรับเรื่องนี้ คุณและฉันต่างก็ต้องรับผิดชอบกันทั้งคู่ คุณต้องรับผิดชอบที่ดึงเชือก ส่วนฉันต้องรับผิดชอบที่ไม่ได้เตือนออกไป เดี๋ยวรอให้ลูกค้าฟื้นขึ้นมาก่อน แล้วพวกเราก็ไปขอโทษด้วยกันค่ะ”

เหวินเหยียนโจวขมวดคิ้ว “เรื่องนี้คุณไม่ผิดนะ”

โหลวฉางเยว่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินว่าชายหนุ่มพูดอะไร สิ่งที่เธอต้องการคือคำตอบที่ยืนยันจากไป๋โหยว

“ถ้าหาก ฉันพบหลักฐาน พิสูจน์ได้ว่าเธอโกหก ไป๋โหยว เธอจะขอโทษฉันอย่างไร?”