บทที่ 17

“แม่ง……”

“หญิงร้ายชายเลว ขอให้แม่งอยู่ด้วยกันตราบชั่วฟ้าดินสลาย”

วันนี้โหลวฉางเยว่จะขนของในห้องทำงานกลับบ้านไปจนหมด การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่นี้ ไม่อาจปกปิดเฉียวซีซีที่อาศัยอยู่ด้วยกันได้ตามปกติ

ภายใต้การซักถามซ้ำ ๆ ของเฉียวซีซี ในที่สุดโหลวฉางเยว่ก็ต้องบอกทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้

เฉียวซีซีเปิดไมค์ขึ้นมาโดยตรง ด่าว่าเหวินเหยียนโจวกับไป๋โหยวอยู่นานนับครึ่งชั่วโมง ยิ่งด่าก็ยิ่งโมโห จึงไปหยิบเบียร์เย็น ๆ ออกมาจากตู้เย็นหนึ่งขวด แล้วกระดกเข้าไปจัง ๆ

เธอหันหน้า ไปถามโหลวฉางเยว่ “จากนั้นเธอก็ลาออกมาอย่างนี้งั้นเหรอ?”

โหลวฉางเยว่ทายาลงบนขาที่บาดเจ็บให้กับตัวเอง และพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “ไม่ใช่ว่าเธอหวังอยากให้ฉันออกมาจากเหวินเหยียนโจวมาโดยตลอดหรอกเหรอ? ตอนนี้ฉันลาออกมาแล้วไง เธอยังคิดว่าฉันวู่วามเกินไปอีกเหรอ?”

“ไม่ใช่แน่นอน! เธอเลือกถอยออกมาเอง มีหรือฉันจะไม่มีความสุข! ก็แค่รู้สึกว่าเอาคืนไอ้สารเลวคู่นั้นน้อยไป!”

เฉี่ยวซีซีด่าเสร็จ ก็เม้มริมฝีปากอีกครั้ง และถามโดยที่ยังโกรธต่อว่า “แล้วตอนที่เธอพูดว่าจะลาออก ท่าทีของไอ้โง่เหวินเหยียนโจวเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ฉันพูดว่าลาออกเสร็จก็เดินออกมาเลย ไม่ได้มองปฏิกิริยาของเขาอยู่น่ะ”

เฉียวซีซีพยายามถามขึ้นอีกว่า “ไม่ได้ตามออกมาเหรอ?”

โหลวฉางเยว่ “ไม่นะ”

อย่างไรก็ตาม เพราะเธอได้รับบาดเจ็บตรงขา จึงเคลื่อนไหวช้า และเดินออกมากว่าจะถึงหน้าประตูโรงพยาบาลได้ไม่ใช่ง่าย ๆ ในขณะที่กำลังเตรียมจะเรียกแท็กซี่ ก็เห็นไป๋โหยวนั่งอยู่ในรถฝั่งผู้โดยสารบนรถของเหวินเหยียนโจว และรถก็ขับผ่านไปตรงหน้าเธอ

เหอะ

เฉียวซีซีรู้สึกคับข้องใจ “ฉันหวังอยากให้เธอออกมาจากเขามาก ๆ เลยนะ แต่พอเธอออกมาจริง ๆ แล้ว และเขาก็ไม่รั้งเธอเอาไว้ ฉันก็รู้สึกไม่ยอมขึ้นมาอีก!”

โหลวฉางเยว่ยิ้มอ่อน ๆ เข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร ก็คือรู้สึกว่ามันไม่ควรเป็นแบบนี้ เธออยู่กับเขามาสามปี ได้รับความน้อยอกน้อยใจมามากมายขนาดนี้ พอเธอจะไป เขากลับไม่สะทกสะท้านเลย มันทั้งรู้สึกหมดพลังและน้อยอกน้อยใจ