บทที่ 16

จนถึงตอนนี้ โหลวฉางเยว่ถึงจะมองไปที่เขา “นี่เป็นเดิมพันระหว่างฉันกับเธอ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ รวมทั้งคุณประธานเหวิน ล้วนเป็นพยานกันทั้งนั้น ฉันก็แค่ทำตามผลของเดิมพัน ประธานเหวินคิดว่าฉันมีปัญหาตรงไหนเหรอคะ? ฉันทำผิดตรงไหนเหรอ?”

เธอดูเหมือนเม่นที่มีหนามอยู่ทั่วตัว เม่นที่แยกเขี้ยวอยู่ มันต่างจากท่าทีที่สุขุม ไม่ทำตัวเด่นและถ่อมตัวตามปกติของเธออย่างสิ้นเชิง

เหวินเหยียนโจวรู้สึกถึงความแปลกไปเล็กน้อย

“เธอให้ร้ายฉัน และทำแม้กระทั่งใส่ร้ายฉัน บางทีเธออาจดึงเชือกแล้วมาตำหนิฉัน หากไม่ใช่เพราะมีหลักฐาน อาศัยแค่คำพูดสองสามคำของเธอ บวกกับอาศัยการปกป้องที่ลำเอียงของคุณประธานเหวิน วันนี้ต่อให้ฉันกระโดดลงแม่น้ำหวงผู่ก็เกรงว่าจะต้องโดนพูดว่าฆ่าตัวตายเพราะเกรงกลัวต่อความผิด ทำไมฉันต้องรับความไม่ยุติธรรมนี้ไว้ด้วยคะ? แล้วพอรับความยุติธรรมนี้ไว้แล้วทำไมถึงคืนความบริสุทธิ์กลับมาไม่ได้คะ?”

โหลวฉางเยว่โต้ตอบไปคำต่อคำ และมองตรงเข้าไปในดวงตาของเหวินเหยียนโจว ไม่หลบไม่ซ่อน ไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิงและไม่ถ่อมตัวจนดูต่ำต้อย!

“และถ้าหากว่า ลูกค้าโดนเรือทับเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ไว้หน้ากัน ก็จะต้องรับผิดชอบแน่นอน ฉันยังต้องไปขอโทษ ชดใช้ หรือแม้แต่รับผิดชอบทางกฎหมายด้วยใช่ไหม? แค่ตบหนึ่งฉาด ฉันก็ออมมือให้มากแล้วนะ!”

“……”

เหวินเหยียนโจวไม่เคยเห็นโหลวฉางเยว่เฉียบคมแบบนี้มาก่อน

ในความทรงจำ เธอเป็นคนที่หวานอมขมกลืน และไม่แก่งแย่งกับใคร

ไป๋โหยวนอนคว่ำหน้าร้องไห้อยู่บนเตียงอย่างขมขื่น ได้ยินถึงตรงนี้ก็เงยหน้าขึ้น และพูดอย่างปล่อยเลยตามเลยว่า “ใช่! ฉันยอมรับว่าฉันใส่ร้ายคุณ ตบนี้ ฉันสมควรได้รับ!”

“แต่ฉันก็แค่ใช้เป็นข้ออ้าง ฉันเองก็ไม่ได้ดึงเชือก ในคลิปวิดีโอก็ไม่ได้ถ่ายติดภาพที่ฉันสัมผัสเชือกเลย คุณพูดแบบนี้ก็เป็นการใช้ข้ออ้างใส่ร้ายฉันด้วยไม่ใช่เหรอ? พฤติกรรมของคุณในตอนนี้ มีอะไรต่างจากฉันเมื่อกี้กัน!”

โหลวฉางเยว่มองไปที่เธอ——ไม่ผิด เด็กคนนี้ไม่ได้โง่แบบที่เธอคิดขนาดนั้น ทั้งยังสามารถต่อสู้กลับได้อีก สมแล้วที่เป็นคนที่คุมเหวินเหยียนโจวเอาไว้ได้

ไป๋โหยวร้องไห้แต่ยังดูดีราวกับดอกสาลี่ที่ต้องหยาดฝน “ฉันก็แค่ ก็แค่หึงที่ข้างกายของประธานเหวินมีคุณอยู่ ดังนั้นก็เลยวู่วาม พูดคำแบบนั้นออกไป……ประธานเหวิน ขอโทษ ขอโทษนะคะ”

“ฉันรู้ว่าผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรจะใจแคบขนาดนั้น ไม่ควรจะไปคิด ว่าหากพี่ฉางเยว่ก็มีข้อบกพร่อง และไม่ได้สมบูรณ์แบบขนาดนั้น บางทีคุณก็อาจไม่ได้ชอบเธอขนาดนั้น และก็มองเห็นฉันบ้างค่ะ ฉันรู้ว่าความคิดแบบนี้ของฉันมันน่ารังเกียจ เดิมทีก็คือพี่ฉางเยว่อยู่ข้างกายคุณมาก่อน ฉันก็เป็นแค่บุคคลที่สาม……”

เหวินเหยียนโจวขัดจังหวะขึ้น “คุณไม่ใช่”