บทที่ 19

ท่าทีของเหวินเหยียนโจวนั้นเมินเฉย “นายไม่เพียงแต่รู้สึกเสียดาย แต่ยังรู้สึกว่าฉันเป็นผู้กระทำเธอ——ไม่ใช่ว่านายคิดอยู่เสมอเหรอว่าสุดท้ายพวกเราจะต้องแต่งงานกัน?”

นอกจากพ่อแม่ของเขาแล้ว ซิ่วอวี้ก็เคยถามเขาด้วย ว่าวางแผนจะปลูกต้นรักมีลูกมีเต้ากับโหลวฉางเยว่ตอนไหน

ซิ่วอวี้ชี้ให้เห็นต่อว่า “เลขาโหลวเป็นอาหารอันโอชะที่อร่อยไปทุกด้านไม่ว่าจะสี กลิ่นหรือรส นายปล่อยเธอออกไป ไม่ต้องบอกว่าพวกหมาป่าเตรียมพร้อมที่จะลงมือขนาดไหน ฉันกลัวว่านายจะเสียใจในภายหลัง และเธอก็ถูกคนอื่นคาบไปกินเสียแล้วด้วย”

เหวินเหยียนโจวพูดอย่างใจเย็น “เธอทำไม่ได้หรอก”

“ทำไม่ได้ที่จะไปกับคนอื่นเหรอ? นายก็มั่นใจอะไรขนาดนั้นกัน?”

เหวินเหยียนโจวเหลือบมองไปที่เขา แล้วตอบอย่างไม่กระตือรือร้นว่า “ถ้านายสนใจ ก็ลองดูได้”

“นายนี่เลวจริง ๆ ” ซิ่วอวี้ควบม้าหนีห่างจากเขา แต่กลับเข้าใจว่าทำไมเขาถึงมั่นใจในตัวเองขนาดนี้——เพราะสามปีที่ผ่านมาโหลวฉางเยว่ก็คล้อยตามเขาเสียเหลือเกิน

ในสายตาและในใจของเธอ ก็มีแต่เหวินเหยียนโจวคนเดียวเท่านั้น เวลาไม่ทำงานก็ติดสอยห้อยตามอยู่ข้างกายเขา จนแทบจะไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย

ราวกับว่าเหวินเหยียนโจวคือโลกทั้งใบของเธอ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เหวินเหยียนโจวจะมั่นใจมากขนาดนั้นว่าเธอจะไม่โดนคนอื่นคาบไปกินแน่นอน และเป็นผู้หญิงที่เขาจะเรียกให้มาหรือไปได้ตลอดเวลา

ในความคิดเห็นของเขาเกรงว่า โหลวฉางเยว่ก่อเรื่องวุ่นนี้ขึ้น เพียงเพราะข้างกายของเขามีไป๋โหยวเพิ่มมาอีกคน หึงหวง และงอน เพื่อจะได้รับความสนใจจากเขา

แต่ว่า……เขาคิดขนาดนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทั้งหมด บางทีความจริงก็เป็นแบบนี้ใช่ไหมล่ะ?

ท้ายที่สุดแล้วความรักของโหลวฉางเยว่ที่มีต่อเหวินเหยียนโจวก็จางหายไปจากสายตามานานแล้ว คนตาบอดจึงมองไม่เห็น

ไม่ว่าเหวินเหยียนโจวจะคิดอย่างไร แต่โหลวฉางเยว่ก็เป็นที่ปรารถนาของผู้คนมากมาย หลังจากที่พวกเขาออกไปจากที่นี่ ซูหยุนก็ไปหาซิ่วอวี้เป็นการส่วนตัว เพราะอยากได้เบอร์ของโหลวฉางเยว่

โหลวฉางเยว่กดรับ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ใครคะ?”

พอซูหยุนได้ยินเสียงนี้ร่างกายก็ทื่อไปครึ่งร่าง แล้วตะโกนขึ้นว่า “เลขาโหลว!”

โหลวฉางเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณคือ?”

“ผมซูหยุนเองครับ คุณพอจะจำกันได้ไหม?”

โหลวฉางเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คิดออก เป็นเพื่อนของเหวินเหยียน เธอเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “นายน้อยซู สวัสดีค่ะ”

ซูหยุน “ผมได้ยินมาว่าคุณจะเปลี่ยนงานเหรอครับ? งั้นพอดีเลยครับ ผมกำลังต้องการเลขาคนหนึ่งอยู่พอดีเลย คุณมาทำงานกับผมที่นี่สิครับ ผมให้เงินเดือนคุณเป็นสองเท่าเลย!”

“งานของคุณคือ?”