บทที่ 4

โหลวฉางเยว่ถามกลับ “ประธานเหวินต้องการให้ฉันอธิบายอะไรคะ?”

“ทำไมต้องไล่เธอออก”

โหลวฉางเยว่กล่าวตามความจริง “สัญญากับวอร์เนอร์เธอเป็นคนทำค่ะ แล้วมีจุดทศนิยมผิด โชคดีที่ลูกค้ากับเรามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดังนั้นจึงไม่ดำเนินการเอาผิดต่อไป ตามข้อบังคับของบริษัทหากพนักงานใหม่ทำผิดพลาดร้ายแรงอันเป็นเหตุทำลายผลประโยชน์ของบริษัท สามารถถูกไล่ออกและสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีรับผิดได้ค่ะ”

เมื่อไป๋โหยวได้ฟังสีหน้าก็ซีดเผือด เธอทั้งกลัวและเครียดมาก “ฉัน ฉันไม่รอบคอบเองค่ะ ขอโทษนะคะ……”

เหวินเหยียนโจวมองดูเธอ สายตาแสดงออกถึงความเป็นกังวล จากนั้นเขาก็พูดกับโหลวฉางเยว่ “เอกสาร”

โหลวฉางเยว่วางเอกสารลง

เหวินเหยียนโจวเปิดไปหน้าสุดท้ายและมองดูเล็กน้อยก่อนจะทิ้งเอกสารลงบนโต๊ะ “วันที่นี้เป็นวันที่เธอโดดงาน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอโดดงานไล่เหตุผล สัญญาฉบับนี้ คงไม่ต้องให้ไป๋โหยวที่เพิ่งเข้างานมาทำหรอก”

โหลวฉางเยว่รู้สึกถึงความเหลวไหล “ความหมายของประธานเหวิน โทษฉันเหรอคะ?”

“คุณเป็นหัวหน้าเลขานุการ และผู้นำที่รับผิดชอบสำนักงานเลขานุการ หากลูกน้องของคุณทำผิด จะให้โทษใครถ้าไม่ใช่คุณ?” ท่าทางของเหวินเหยียนโจวชัดเจนว่าเข้าข้างไป๋โหยวแบบไม่ปิดบัง

โหลวฉางเยว่พูดอย่างอดทน “ไม่ต้องพูดถึงตอนที่เธอเพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัท แล้วฉันขอลาและไม่อยู่ในบริษัทหรอกค่ะ ถ้าหากเธอทำไม่เป็นทำไมถึงไม่ถามคนอื่น หรือไม่ก็ปล่อยไปไม่ต้องทำ ในเมื่อเธออาสาและตัดสินใจด้วยตัวเอง เธอจึงต้องรับผิดชอบต่อความผิดพลาดของเธอเองค่ะ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่สามารถเข้าทำงานเลขานุการได้จะต้องอยู่ในอันดับ Top ของสาขาวิชาเอกของมหาวิทยาลัยหรือมีประวัติการทำงานที่ดีเยี่ยม นักเรียนศิลปะแบบเธอ เดิมทีไม่มีสิทธิ์เข้ามานะคะ”

เหวินเหยียนโจวถามต่อ “ก็ถ้าผมจะเก็บเธอไว้ล่ะ?”

โหลวฉางเยว่กัดฟัน “สำนักเลขาเต็มแล้วค่ะ เราไม่ต้องการผู้ช่วย ถ้าประธานเหวินจะเก็บไว้ ก็หาตำแหน่งใหม่ให้เธอเถอะค่ะ”

เหวินเหยียนโจวมองเธอ ส่วนโหลวฉางเยว่ก็เม้มปากแน่นเผยความดื้อรั้น ดูเหมือนกับสมัยสามปีก่อนไม่มีผิด

เขายิ้มขึ้นมาที่มุมปาก “ในเมื่อสำนักเลขาเต็ม งั้นคุณก็ยกตำแหน่งให้เธอสิ”

โหลวฉางเยว่ตกตะลึง อะไรนะ?

ตอนที่เธอนึกความหมายของเขาออก โหลวฉางเยว่ก็รู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็งหนาวเหน็บ

ที่จริงเธอรู้ดีว่าการไล่ไป๋โหยวออก เหวินเหยียนโจวจะไม่พอใจ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะโกรธขนาดนี้

ดูเหมือนเธอจะมองระดับความสนใจที่เหวินเหยียนโจวมีต่อไป๋โหยวต่ำเกินไป

ไป๋โหยวรีบพูดขึ้น “ประธานเหวิน ฉัน…”