บทที่ 6

เพื่อนร่วมงานตั้งใจวางแผนให้เธอ “ฉางเยว่ เธอเคยคิดไหม? สัญญาจ้างงานของเธอ อีกหนึ่งเดือนก็หมดสัญญาแล้ว ถ้ากลับมาไม่ได้ ประธานเหวินอาจจะไม่ต่อสัญญาให้เธอนะ หมดสัญญาก็ปลดอัตโนมัติ พูดอีกแบบก็คือ ถึงจะสิ้นสุดสัญญาการจ้าง เธอก็ต้องกลับที่บริษัทหลักค่อยจบ แบบนี้ประวัติเธอถึงจะสวยนะ”

โหลวฉางเยว่แม้จะไม่ได้คิดสิ่งนี้ แต่ก็คิดว่าตัวเองควรไปดูกับตา

วันที่เหวินเหยียนโจวมาที่สาขาย่อยบริษัท เธอตั้งใจแต่งหน้าอย่างดี สวมใส่ชุดเดรสสีขาว รออยู่ที่หน้าประตูบริษัท

หลังจากนั้นสิบนาที รถเก๋งสามคันขับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จอดอยู่นิ่ง ๆ ตรงข้างล่างบันได

ประตูรถเปิดออก เหวินเหยียนโจวลงจากรถมาก่อน โหลวฉางเยว่ยังไม่ทันยิ้มมุมปาก ต่อมาก็เห็นอีกคนหนึ่งลงมาจากประตูรถอีกฝั่งหนึ่ง

ไป๋โหยว

สิบปากพูดไม่เท่าตาเห็น เหวินเหยียนโจวไปที่ไหนก็พาเธอไปด้วยจริง ๆ

ขาเธอชะงักไปสักพัก ก็ยังเดินเข้าไปต่อแล้วเรียกอย่างเคารพ “ประธานเหวิน”

สายตาเหวินเหยียนโจวตกอยู่บนตัวเธอ เขาไม่ได้ตอบเธอ แต่เดินก้าวไปที่บันได เข้าไปที่บริษัทพร้อมผู้จัดการสำนักงานใหญ่

โหลวฉางเยว่มองดูเบื้องหลังของเขา เขาชอบใส่ชุดสูทสีดำมาตลอด เสื้อผ้าสั่งตัดเหมาะกับรูปร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้เขามีไหล่ที่กว้างและขาที่ยาว หล่อเพอร์เฟกต์จริง ๆ

ไป๋โหยวค่อย ๆ วิ่งไปที่ตรงหน้าโหลวฉางเยว่ ทักทายเสียงเบา “พี่ฉางเยว่ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

เธอกะพริบตา น่ารักไม่มีพิษภัย

โหลวฉางเยว่พยักหน้าเบา ๆ

เธอคือผู้รับผิดชอบโครงการนี้ ดังนั้นเธอจึงทำหน้าที่เป็นวิทยากรในที่ประชุมเพื่อรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหาร

มีลูกค้าต่างประเทศอยู่ โหลวฉางเยว่ใช้ภาษาอังกฤษมาตลอด มั่นใจไหลลื่น บางครั้งก็จะมีเรื่องตลกที่ไม่เป็นภัยปะปนอยู่ เมื่อทุกคนฟังก็พากันหัวเราะมีความสุข

พูดมาเป็นเวลาต่อเนื่องกว่าสี่สิบนาที ไม่มีใครรู้สึกเบื่อเลย หลังจากเธอพูดจบ ก็ได้รับการปรบมือจากทุกคน

เหวินเหยียนโจวก็ปรบมือเช่นกัน ใบหน้าเขาไม่มีอารมณ์ใด ๆ โหลวฉางเยว่ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดว่าเธอพูดได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ หรือแค่สร้างภาพเพื่อให้เกียรติ

เธอยิ้มเล็กน้อย ก้มหัวคำนับ เดินลงไปจากเวที