บทที่ 7

ประตูห้องประชุมถูกล็อก มาเกือบหนึ่งชั่วโมง โหลวฉางเยว่ให้ทิชชู เปียกแอลกอฮอล์จำนวนหลายแผ่นเช็ดโต๊ะประชุมให้สะอาด

จัดเก็บเสร็จแล้ว เธอหันหลัง เห็นเหวินเหยียนโจวกลับสู่สภาพที่เสื้อเป็นระเบียบ และเย่อหยิ่งสูงส่ง เพียงแค่ตั้งใจมอง ถึงจะเห็นความยับเล็กน้อยบนเสื้อ พิสูจน์ว่าเมื่อกี้เขาที่อดกลั้นไม่อยู่

โหลวฉางเยว่หยิบเนคไท เดินเข้าไปใส่ให้เขา

เหวินเหยียนโจวชินกับการปรนนิบัติของเธอ เขายกคางขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนิ้วของโหลวฉางเยว่สอดเข้าไป ใส่ เนคไทให้เรียบร้อย กล่าวเบา ๆ "ฉันอยากกลับบริษัทหลัก"

ดวงตาของเหวินเหยียนโจวหรี่ลงเล็กน้อย มองเห็นผู้หญิงเลิกคิ้ว เขากล่าวเบา ๆ “ผมพูดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว โครงการไม่เสร็จไม่ต้องกลับบริษัทหลัก ในเมื่อตอนนี้โครงการได้สำเร็จแล้ว เธออยากกลับ ก็ ไม่มีใครห้ามเธอ”

จากนั้น เหวินเหยียนโจวได้ตรวจสอบโครงการสิ้นสุดแล้ว กลับเมืองเซินเฉิน ในทีมมีโหลวเยว่ฉางเพิ่มเข้ามาอีกคน

ไป๋โหยวเอียงหน้าถามเหวินเหยียนโจว “ประธานเหวิน พี่ฉางเยว่กลับไปกับพวกเราได้แล้วเหรอ?”

เหวินเหยียนโจวมองดูเอกสารพร้อมพยักหน้า ไป๋โหยวเผยรอยยิ้มที่ร่าเริงทันที “ดีจังเลย พี่ฉางเยว่ออกทำงานนอกสถานที่สองเดือน ฉันคิดถึงพี่จังเลย”

โหลวฉางเยว่มองดูสาวน้อยคนนี้ บลัชออนของเธอเป็นโทนสีส้ม อายไลเนอร์ที่ยาว พอดีกับหางตา การแต่งหน้าที่มีชีวิตชีวาให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเด็ก และน่ารัก

เธอชื่นชม “ตั้งใจแต่งหน้าดีนะ”

ทุกการวาดถูกวาดลงบนจุดของดอกมะลิสีขาวบริสุทธิ์ที่ผู้ชายชื่นชอบมากที่สุด

ไป๋โหยวก ะพริบขนตาสักพัก ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

เมื่อเครื่องบินลงสู่เมืองเซินเฉิงก็มืดแล้ว คนขับรถรับพวกเขาสามคนไป ก่อนที่เหวินเหยียนโจวจะออกคำสั่ง “ส่งไป๋โหยวกลับไปก่อน” คนขับจึงรู้ว่าขับไปทางไหนก่อน

โหลวฉางเยว่มองดูเมืองที่ตนห่างหายไปนานกว่าสองเดือน เหม่อลอยไปสักพัก พบว่าที่สุดท้ายที่รถจอด ไม่ใช่ที่ไป หมู่บ้านเก่าแก่ ของไป๋โหยว

แต่เป็นใจกลางเมือง หมู่บ้าน ที่หรูและใกล้บริษัท

ไป๋โหยวลงจากรถ โบกมือบ๊ายบาย “ประธาน เหวิน พี่ฉางเยว่ เดินทางลำบากหน่อยนะ กลับไปรีบพักผ่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัทนะคะ”