ตอนที่ 1 หย่ากันเถอะ

"คุณนายล็อค ยินดีด้วยครับ คุณตั้งครรภ์แล้ว"

ลีอานา คีน เดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกหวานไปถึงหัวใจ

เธอพกรายงานผลตรวจครรภ์ที่เป็นบวกไว้แนบกาย ก่อนจะก้าวขึ้นรถด้วยความดีใจ

ตอนนี้เขาอยู่ระหว่างไปติดต่อธุรกิจ ฉันควรจะบินไปเซอร์ไพรส์เขาดีไหมนะ

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาพวกเขาพยายามจะมีลูกกันมาตลอด และในที่สุดก็ทำสำเร็จเสียที

เมื่อสตาร์ทรถ เธอก็กดโทรออกหาเขา เสียงทุ้มน่าฟังของเขาดังขึ้นในทันที

"ลีอานา ผมประชุมอยู่"

"อา ขอโทษที"

ลีอานารีบวางสาย แค่ได้ยินเสียงเขาเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้ใช้ชีวิตอยู่ในโถน้ำผึ้งแล้ว

พวกเขาแต่งงานกันมาสองปี ในช่วงแรกเขาหมกมุ่นอยู่กับการสร้างเนื้อสร้างตัวจนไม่มีเวลาให้เธอ แต่พักหลังมานี้เขามีเวลาหายใจหายคอมากขึ้น และเมื่อพวกผู้ใหญ่กดดันเรื่องทายาท พวกเขาจึงตกลงใส่เรื่องนี้ไว้ในตารางชีวิต

และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นคำว่า "ที่รัก" บนหน้าจอ ความหวานชื่นก็เอ่อล้นออกมาจากน้ำเสียง "ฮัลโหล"

"เที่ยวบินกลับของผมคือเย็นพรุ่งนี้ อยากได้ของขวัญอะไรไหม ผมจะซื้อไปฝาก"

เสียงของเขาต่ำ อบอุ่น และฟังดูมั่นคง

"อีเลียน เตรียมนมผงให้ลูกไว้หรือยัง"

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งแทรกเข้ามา ทำลายฟองแห่งความสุขที่แสนสมบูรณ์แบบนั้นจนแตกกระจาย

รอยยิ้มบนใบหน้าของลีอานาแข็งค้างไปทันที

เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าอะไรนะ

ลูกเหรอ

หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรต่ออีกเลย โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุน เธอรู้สึกวิงเวียนและหน้ามืด

สองปีก่อน แม่ของเธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งอย่างกะทันหัน สิ่งที่แม่ห่วงที่สุดคือเรื่องการแต่งงานของลีอานา ตอนนั้นลีอานามีแฟนอยู่แล้ว แต่เขากลับทิ้งเธอไปทันทีที่รู้เรื่องอาการป่วยของแม่เพราะกลัวว่าจะต้องลำบากไปด้วย

เธอไปนัดบอดและได้พบกับ อีเลียน ล็อค ที่ถูกทิ้งมาเหมือนกับเธอ

อีเลียนเดินเข้ามาหาและอธิบายสถานการณ์ของเขาอย่างตรงไปตรงมา ความจริงใจของเขาทำให้เธอประทับใจ และพวกเขาก็เข้ากันได้ดีจนจดทะเบียนสมรสกันในวันเดียวกันนั้นเอง

อีเลียนบอกว่าเขาต้องเดินทางไปติดต่อธุรกิจบ่อยๆ และคงไม่มีเวลาอยู่กับเธอนัก เขาเคยไปพบแม่ของเธอที่ป่วยเป็นมะเร็งที่โรงพยาบาลเพียงครั้งเดียวแล้วก็จากไป

หลังจากแต่งงานได้พักใหญ่ เธอถึงได้รู้ว่าเขาคือมหาเศรษฐีคนนั้น

เมื่อเห็นเธอตกใจ เขาก็ปลอบอย่างอ่อนโยน "คุณแต่งงานกับผมที่เป็นคนคนหนึ่งนะ ไม่ใช่แต่งกับแค่ชื่อเสียง"

เขาบีบแก้มเธอเพื่อปลอบโยน "ผมยังดูแลคุณดีไม่พออีกเหรอ"

มีช่วงหนึ่งที่ลีอานารู้สึกเหมือนถูกรางวัลลอตเตอรี่ และกลัวเหลือเกินว่าถ้าตื่นมาจะพบว่ามันเป็นเพียงความฝัน

แต่ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา พวกเขาแทบจะแยกจากกันไม่ได้เลยในทุกค่ำคืน

เขามักจะพูดกันว่ายิ่งมีความสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งเท่าไหร่ ความรักก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น แต่ถ้าหยุดเรื่องนั้นลง ทุกอย่างก็จะจืดจางไป

ทว่าเมื่อครู่ เธอเพิ่งได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งพูดเรื่อง "ลูก" กับเขา

เขามีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ

เธอไม่เคยได้เข้าไปอยู่ในสังคมของเขาเลย เขาบอกว่าวงสังคมนั้นมันหม่นหมองเกินไป ไม่เหมาะกับดอกลิลลี่ที่ขาวสะอาดอย่างเธอ

กว่าลีอานาจะดึงสติกลับมาได้ เหงื่อก็ซึมจนท่วมตัว ลมเย็นจากแอร์ซึมลึกเข้ากระดูกจนสั่นสะท้าน

เธอกลับมาถึงบ้านแต่กลับยืนค้างอยู่ที่ประตูและไม่สามารถก้าวเข้าไปข้างในได้ นิ้วมือของเธอเผลอไปลูบโต๊ะข้างที่วางอยู่ใกล้ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาเพิ่งจะมีอะไรกันตรงนี้

เมื่อนึกถึงตอนที่เขาซุกไซ้ที่ลำคอของเธอ และเรียกเธอว่า "เบบี๋" ด้วยเสียงแหบพร่าในยามที่อารมณ์รักพุ่งสูง เธอก็รีบชักมือกลับทันที

ความรู้สึกคลื่นไส้ถาโถมเธออย่างแรง เธอรีบขึ้นไปข้างบนเพื่อเก็บของ

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธออีกต่อไปแล้ว แต่ขณะที่เธอกำลังจะเก็บของเสร็จ เงาของใครบางคนก็บดบังแสงไฟเหนือหัวเธอ

"ไปทำงานเหรอ"

"เปล่า ฉันจะย้ายออก"

ลีอานาเงยหน้ามองเขา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนควบคุมไม่อยู่

เขาควรจะไปดูงานนี่ ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้

หรือว่า... เขาไม่เคยไปไหนเลย

ความโกรธที่ชวนอึดอัดพุ่งขึ้นมาในอก ลีอานาพยายามอดกลั้นอย่างสุดความสามารถ เธอไม่อยากโวยวายเหมือนวัยรุ่นที่เพิ่งถูกทิ้ง

เธอเพียงแต่มองเขาเงียบๆ

แสงไฟสีส้มในบ้านขับเน้นใบหน้าคมเข้มของเขา คิ้วหนา ดวงตาเย็นชา และริมฝีปากบางทำให้เขาดูสง่า