ตอนที่ 2 เขายังคงอยากมีลูก

บ้านหลังใหญ่อ้างว้างเหลือเพียงเธอกับความเงียบเหงาและโดดเดี่ยว

เธอนึกถึงเรื่องราวตลอดสองปีที่ผ่านมาว่าเขาดีกับเธอแค่ไหน

สุดท้ายแล้ว ผู้ชายก็เหมือนกันหมด

พ่อของเธอหย่ากับแม่ตั้งแต่เธอยังไม่ทันลืมตาดูโลก

เขาใช้เส้นสายของพ่อตาไต่เต้าจนได้ดิบได้ดี ตอนนี้เขามีทั้งลูกชายลูกสาว และกลายเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

เย็นวันนั้น ลีอานานั่งอยู่กับหนังสือเตรียมสอบข้าราชการนานกว่าสองชั่วโมง แต่กลับอ่านไม่เข้าหัวเลยสักคำเดียว

เมื่อตื่นมาอีกทีก็เช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว เธอนอนอยู่บนเตียง

เธอลืมตาตื่นอย่างงัวเงีย ภาพแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของอีเลียนปรากฏแก่สายตาข้างๆ เธอ

เขาเป็นคนที่มีสรีระดีมาก ดีกว่าพวกนายแบบแถวหน้าเสียอีก เป็นผู้ชายประเภทที่ต่อให้ใส่กระสอบก็ยังดูดี

และเขามักจะสวมเสื้อผ้าที่ทำจากเนื้อผ้าชั้นเลิศเสมอ

ลีอานาไม่แปลกใจเลยที่ตัวเองตกหลุมรักเขา ครั้งแรกที่เขาเปลื้องผ้าต่อหน้าเธอ เธอถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

ใครจะมองผู้ชายที่สูงกว่าร้อยเก้าสิบและมีรูปร่างสมบูรณ์แบบขนาดนั้นโดยไม่ตกหลุมรักได้ล่ะ

แถมเขายังรู้วิธีล่อลวงเธอตอนอยู่บนเตียงเป็นอย่างดีด้วย

เขาหยิบเชิ้ตมาสวม พลางเหลือบมองเธอขณะติดกระดุม "ตื่นแล้วเหรอ"

ชั่วขณะหนึ่ง ลีอานาลืมเหตุการณ์เมื่อวานไปเสียสนิท เมื่อเห็นแผงอกที่กำยำของเขา ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

อีเลียนกึ่งหมอบกึ่งนอนลงข้างเธอพลางลูบแก้มเธอเบาๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน "วันนี้วันศุกร์ ตอนเย็นมีกินข้าวที่คฤหาสน์กับพวกผู้ใหญ่นะ อย่าลืมล่ะ"

มีบางอย่างสะกิดใจลีอานา จนกระทั่งเขาเชยคางเธอขึ้นเพื่อจะจูบ ความทรงจำเมื่อวานก็หลั่งไหลกลับมา เธอรีบสะบัดหน้าหนีทันที

เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทางห่างเหินนั้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน มือใหญ่คว้าต้นคอเธอไว้แล้วดึงให้ขยับมาจนชิดตัวเขา เสียงของเขาต่ำลง "คุณจะหย่ากับผมจริงๆ โดยไม่สนชีวิตแม่ตัวเองเลยงั้นเหรอ"

ลีอานานิ่งไปทันที

ดวงตาคมลึกของอีเลียนจ้องมองท่าทางว่าง่ายของเธอ เขากดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก "คืนนี้ เรามาทำตามแผนทำลูกกันต่อ"

"แต่คุณมีลูกอยู่แล้วนี่"

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากก่อนที่ลีอานาจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

อีเลียนหัวเราะในลำคอ นิ้วมือลูบไล้ผิวหนังอ่อนไหวตรงท้ายทอยเธออย่างเชื่องช้า "ต้องเป็นลูกที่เกิดจากคุณเท่านั้น ถึงจะได้เป็นหลานชายคนโตของตระกูลล็อค"

"ผมต้องเข้าออฟฟิศแล้ว เจอกันเย็นนี้"

เขาจูบหน้าผากเธออีกครั้งแล้วเดินจากไป

ลีอานานอนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานแสนนาน เธอขยับตัวไม่ได้

สัมผัสจากจูบของเขาบนหน้าผากยังไม่ทันจางหาย ความรู้สึกคลื่นไส้ก็ปั่นป่วนในท้องทันที เธอรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ

เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาการแพ้ท้องหรือเพราะจูบของเขากันแน่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนในใจ เธอจะไม่บอกเขาเรื่องที่เธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่แน่ๆ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

...

เย็นวันนั้น คนขับรถของครอบครัวมารับเธอไปที่คฤหาสน์ตระกูลล็อค เมื่อก้าวลงจากรถ โทรศัพท์ของเธอก็สั่น "ฮัลโหล"

"รู้หรือยังว่าแฟนเก่าอีเลียนกลับมาแล้ว"

"หือ ไม่นะ ไม่รู้เลย"

ใช่แฟนเก่าคนที่ทิ้งเขาไป คนที่ทำให้เขาประชดด้วยการไปใช้บริการหาคู่หรือเปล่านะ

ที่เขาเดินทางไปดูงานบ่อยๆ ตลอดสองปีมานี้ จริงๆ แล้วเขาพยายามจะไปง้อเธอกลับมาหรือเปล่า

แล้วเด็กคนนั้น...

เป็นลูกของพวกเขาหรือเปล่า

ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงไม่ขอหย่าล่ะ

"พวกเราเจอสามีเธอตอนไปกินข้าวกับเพื่อนๆ ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวว่าเป็นแฟนเก่าเขา ลีอานา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ต้องกลัวนะ เธอมีฉัน และพวกเราทุกคนในที่ทำงาน"

ชายในสายพยายามปลอบโยนเธอ

"อื้ม ขอบคุณนะ"

ลีอานารู้สึกถึงลมฤดูร้อนที่อบอ้าวและชวนอึดอัดจนหายใจลำบาก

รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาจอดข้างหลังเธออย่างรวดเร็ว แสงไฟหน้ารถที่ร้อนแรงสาดส่องกระทบหลังจนเธอมึนงง

ร่างสูงใหญ่ก้าวลงมา ล็อกรถ และเริ่มมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นเมื่อแสงไฟหรี่ลง