ตอนที่ 3 รู้จักที่ทางของตัวเองด้วย

"ไปอาบน้ำก่อนไป"

จู่ๆ ลีอานาก็รู้สึกอึดอัดกับอ้อมกอดของเขาจนถึงขั้นรังเกียจสัมผัสทางกาย

ร่างสูงใหญ่และทรงอำนาจของอีเลียนยืนซ้อนหลังเธอ ดวงตาคมลึกจับจ้องที่ผิวเนียนละเอียด เขาเตรียมจะกดจูบลงบนลำคอ แต่ลีอานารีบเบือนหน้าหนีทันที

เขาไม่ได้ฝืน แต่กลับยืนมองเธอเงียบๆ

หลังแต่งงาน ความปรารถนาของเขาพุ่งสูงขึ้นมาก เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าเรื่องเซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่ จนกระทั่งมีครั้งแรกกับเธอ หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยรู้สึกพอ

แต่ท่าทีที่เธอแสดงออกตอนนี้...

สายตาของอีเลียนมืดหม่นและดุดันราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

เมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจ ลีอานาก็ไม่กล้าหลบเลี่ยงเขาอีก

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงมองเขาแบบนั้น แต่พอมอง เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองช่างตัวเล็กเหลือเกิน

จู่ๆ สามีที่เคยอ่อนโยนและใส่ใจก็กลายเป็นชายผู้เย็นชาบนบัลลังก์ เธอรู้สึกว่าหากขัดขืนตอนนี้ แม่ที่กำลังป่วยเป็นมะเร็งจะถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล และชีวิตของแม่คงจบสิ้นลงในทันที

เธอรีบปรับตัว รสขมแล่นพล่านในใจ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับนุ่มนวลและเอาใจ "คุณไปอาบน้ำก่อนได้ไหม"

อย่างน้อยคืนนี้เธอก็ไม่อยากให้มีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นติดตัวเขา

"อาบด้วยกัน"

น้ำเสียงนุ่มนวลว่าง่ายนั้นปลุกเร้าบางอย่างในตัวเขา เขาอุ้มเธอขึ้นจากพื้นในทันทีและพาเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

ลีอานาขัดขืนไม่ได้ เธอได้แต่มองใบหน้าที่คมคายของเขาด้วยความขมขื่นที่แผ่ซ่านไปทั่ว เธอก้มหน้าลงและไม่ยอมสบตาเขา

เพียงแค่สองวัน เขาเปลี่ยนจากสามีที่แสนดีผู้มอบโลกทั้งใบให้เธอเป็นผู้กดขี่จอมเผด็จการ

เขาวางเธอลงบนเคาน์เตอร์ห้องน้ำ มือหนึ่งประคองใบหน้าเธอไว้แล้วบดจูบที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของและความโหยหาลงมา

ความรู้สึกครั้งนี้ต่างออกไป จูบนี้ทำให้เธอเจ็บปวดลึกๆ ในใจ เธอพยายามผลักเขาออกตามสัญชาตญาณ เขาหยุดชะงัก ดวงตาคมลึกมองพิจารณาเธอ

ลีอานายังคงก้มหน้า มือทั้งสองข้างเริ่มทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง แต่อีเลียนกลับเชยคางเธอขึ้นและสั่งด้วยเสียงต่ำ "คุณนายล็อค มองสามีของคุณสิ"

เมื่อถูกบังคับให้สบตา ลีอานาก็ลืมหายใจไปชั่วขณะ

เธอรักเขา

เธอให้เขาไปทั้งใจโดยไม่เหลือเผื่อไว้เลย

ทำไมเขาถึงไม่ปริปากบอกเรื่องอีกครอบครัวของเขาเลยสักคำ แบบนี้มันต่างอะไรกับการหลอกลวง

หัวใจของเธอเหมือนถูกคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ แต่เธอกลับพูดคำถามออกไปไม่ได้แม้แต่คำเดียว

อีเลียนจูบริมฝีปากเธออีกครั้ง นิ้วมืออุ่นๆ แทรกซึมเข้าใต้เสื้อผ้าอย่างชำนาญ

เธอเคยรักสัมผัสของเขา แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียน

จูบของเขาเลื่อนจากริมฝีปากลงมาที่ลำคอ ในจังหวะที่เธอเกือบจะสำลักความรู้สึกนั้นออกมา จู่ๆ เขาก็หยุด

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

ลีอานาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนั้น อีเลียนหยุดจูบ

อีเลียนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เขาเหลือบมองครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้ว นิ้วมือที่ยังวางอยู่บนผิวของเธอขยับวนไปมาอย่างไร้จุดหมายขณะยกหูโทรศัพท์ขึ้นแนบหู "มีอะไร"

"อีเลียน ลูกร้องไห้หาแด๊ดดี้ไม่หยุดเลย"

เสียงผู้หญิงจากปลายสายนั้นช่างอ่อนหวานและนุ่มนวล พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนลีอานาได้ยินชัดเจนทุกคำ

"ผมกำลังไป"

อีเลียนวางสายอย่างรวดเร็ว เขาถอนมือออกจากเสื้อผ้าของเธอ แล้วจัดแจงชุดให้เธอเข้าที่ตามความเคยชิน

แต่พอเขาก้มลงมอง เขากลับเห็นแววตาที่ดูโล่งอกของเธอ ความหงุดหงิดพุ่งผ่านตัวเขาไปวูบหนึ่ง เขาประคองหน้าเธอและบังคับให้มองสบตา "อยากให้ผมไปนักหรือไง"

"เปล่า"

เธอโกหกเพราะกลัวจะทำให้เขาโมโห

"เด็กกำลังมีไข้สูง หมอบอกว่าต้องให้เขาสงบสติอารมณ์ ผมต้องไปปลอบหน่อย" เขาอธิบาย

ลีอานามองใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา ความขมขื่นถาโถมอยู่ข้างในจนแทบจะเอ่อล้นออกมา

เขาพูดถึงการมีอยู่ของเด็กคนนั้นได้อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่มีวี่แววของความรู้สึกผิดต่อเธอเลยสักนิด

"โอเค"

เธอจะพูดอะไรได้อีกล่ะ

เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมหย่า แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดคือเขามีลูกกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ อย่างแน่นอน

"ไม่ต้องรีบเรื่องสอบข้าราชการนักหรอก พักผ่อนบ้าง"

อีเลียนจูบที่หน้าผากเธอตามความเคยชินก่อนจะจากไป

ลีอานานั่งนิ่งอยู่บนเคาน์เตอร์ห้องน้ำ เธอไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

คนมักจะพูดกันว่าพวกคนรวยเชี่ยวชาญในการจัดการเวลา เธอไม่เคยเชื่อเลย แต่ตอนนี้เธอเชื่อแล้ว

เธอมองไปที่ประตูช้าๆ เขาไปแล้ว ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงประตูปิดลงเบาๆ